ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅੱਗਨ ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਯਜਨਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਜਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਅੱਗਨ ਸਾਡਾ ਮਨ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ ਦੇਵੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਦੀ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਧੀਰਜ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਵਾਇਆ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਗਨ ਹੀ ਉਹ ਦਾਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਅਥਾਹ ਘੋੜੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗਨ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਗਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼, ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗਨ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ। ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਘੀ ਵਾਲੇ ਚਮਚੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅੱਗਨ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਅੱਜ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਹਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗਨ ਮਹਾਨ ਸੱਚ ਦਾ ਰਥੀ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਕਰਮ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਮਿਹਰਬਾਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ, ਦਾਨੀ, ਦਾਤਾ, ਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਸੀਧੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ; ਜੋ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਖਿਆਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਆਸਰਾ ਬਣ। ਅੱਗਨ, ਦਾਤਾ, ਧਨ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜਾਨੇ ਤੱਕ ਲੈ ਚੱਲ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਅੱਗਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ; ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੜੀਏ, ਧਰਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਲਾਕ ਅੱਗਨ ਬੋਲੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਗਨ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ। ਇਹ ਅੱਗਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੱਘਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਨ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲੋ, ਇਕੱਠੇ ਆਓ; ਅੱਗਨ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾ; ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ—ਇਹ ਧਾਗਾ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਤੂੰ ਉੱਠ, ਤੂੰ ਇੱਛਤ ਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ—ਉਸ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਵੇ; ਇਹ ਯਜਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਰਸਮੀ ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਚਮਕਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗਨ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ—ਸਾਡਾ ਧਨ ਵਧਾਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਰਮੀ ਤੇ ਠੰਡ, ਜੜੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਾਪ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ; ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੇ, ਅੱਗਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ; ਉਹ ਅੱਗਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਜੜੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਸ ਦਿਵਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੂੰ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਏ; ਸਭ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਸੁਆਸ, ਪ੍ਰਵਾਹ, ਉਚਾਈ, ਸਥਾਪਨਾ, ਤੇ ਚਲਣ ਲਈ; ਸੂਰਜ ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੂੰ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ, ਇਸਦੇ ਰਸਤੇ ਭਰ ਦੇ, ਥਿਰ ਹੋ ਜਾ; ਇੰਦਰ, ਅੱਗਨ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੁਰ ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ; ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਮਾਲਕ, ਸਚਾ ਸਵਾਮੀ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੋੜਾ, ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਘਾਹ ਚਰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਹਵਾ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਮਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਏ; ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਸਭ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਸੁਆਸ, ਪ੍ਰਵਾਹ, ਉਚਾਈ, ਸਥਾਪਨਾ, ਤੇ ਚਲਣ ਲਈ; ਸੂਰਜ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਢਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ, ਉਸ ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੂੰ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾ। ਉਹ ਅੱਗਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਛਵੀ ਹੈਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਕਿਰਪਾਲੂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੇ ਗਿਰਿਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੋਗ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਿਵਿਆ ਵੈਦ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਿਫਾਰਸ਼ੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਪਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਬੁਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤਾਮ੍ਰ ਰੰਗ ਦਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਵਿਖਾਵੇ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੀਰ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਖੁਲ੍ਹਾ ਰਹੇ, ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਣ, ਉਹ ਤੀਰ ਨਾ ਛੱਡੇ ਜਾਣ, ਉਸਦਾ ਤਰਕਸ਼ ਬੰਦ ਰਹੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰਾ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਤਰਕਸ਼ ਇਸ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦੇ।