ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਉਪਜਾਈਆਂ ਜਾਂ ਖੋਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੋਗ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿਣ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।” ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਸੋਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਗੰਢਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੌ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਖੋਦਿਆ ਸੀ; ਸੋਮ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ, ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਖੁਦ ਵੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਸੌ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਸਰਾ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੀਏ? ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ; ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਚਮਕਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਧਾਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਰੋਗ, ਬਾਂਝਪਨ, ਅੱਨ੍ਹੇ-ਵਿਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਲੁਕਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਬਲ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੁੱਚਾ, ਅਮਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੂਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਤੈਨੂੰ ਦਾਨਸ਼ੂਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਿਦਯਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਬੈਠਕ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਜਮਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ, ਵੱਡੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਬੈਠਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ, ਹਰ ਜੁਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਸਤੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਭਰਪੂਰ ਹੋ; ਤਾਕਤ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ। ਤੇਰਾ ਦੁੱਧ, ਤਾਕਤ, ਪੌਰੁਸ਼, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ; ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਹੇ ਸੋਮ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਬਣ, ਵਾਧੇ ਲਈ। ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਤੂਤੀ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਗੀਰਸ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਘਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ, ਅੱਗੀ ਵਲ ਆਏ ਹਨ। ਅੱਗੀ, ਪਿਆਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੂਤਕਾਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਧਨ ਵਾਧੇ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ, ਵਿਰਤਾ ਲਈ; ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇਣ। ਤੂੰ ਜਲ ਦਾ ਪਿੱਠ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਉਭਰ; ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਾਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ ਫੈਲ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਵੇਨਾ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਉੱਚੀਆਂ-ਹੇਠਲੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਨ। ਹਿਰਣਯਗਰਭਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸੁਆਮੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਂਭਿਆ; ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੀਏ? ਇਕ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਇਸ ਗਰਭ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਰਭ ਤੇ। ਮੈਂ ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਮ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਬੂੰਦ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਤਰੀਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ—ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਜਲ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਸਤਾ ਬਣਾਉ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲੋ; ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਤੀ ਕਰੋ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੋ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੋ। ਤੇਰੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਛੂਹ, ਭਿਆਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੜਾ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਭੇਜ, ਲੁਕਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛੱਡ, ਬਿਨਾਂ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਅੰਗਾਰੇ ਵਿਖੇਰੇ। ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਬਣ; ਇਸ ਲੋਕ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਕੁਝ ਨਾ ਬਿਗਾੜ ਸਕੇ। ਅੱਗੀ, ਉੱਠ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੀਖਣਤਾ ਨਾਲ ਤੋੜ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇ। ਸਿੱਧਾ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਪਾਸੋਂ ਵਾਪਸ ਵੱਜ; ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੇੜੀਆਂ ਤੋੜ, ਅਜੰਮੇ ਦੀ ਨਸਲ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਤਾਜ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਜਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅਗਵਾਨ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਬਾਨ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ ਬਣਿਆ ਹੈ।