ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਲਪਟਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਗੱਜੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ, ਪੌਦੇ ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਅਗਨੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖ਼ਿਆਤੀ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ। ਉਹ ਜੋ ਪੂਰੁ ਵਾਸਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਦੇਵਤਾ-ਅਤਿਥੀ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਤੌਰ ਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੋਤਿਆਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਇਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿਉ। ਸਾਰੇ ਕੁਲ ਉਸ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਪਾਪ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੋ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੜ ਜੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਬੀਜ ਹੈਂ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਭਸਮ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮੁੜ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ। ਮੁੜ ਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ; ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਧਨ ਨਾਲ ਪਰਤ, ਅਗਨੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਧ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪੀੰਦਾ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ। ਜਾਗ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦਾਤਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਆਦਿਤਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਨ; ਯਜਮਾਨ ਘੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ; ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਹੁਣ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਵਿਖੇਰ ਦੇ; ਯਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਗ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਤੂੰ ਚੇਤਨਾ ਹੈਂ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਭਸਮ ਹੈਂ, ਅਗਨੀ ਦਾ ਪਰੀਸ਼ ਹੈਂ। ਜੋ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੈ ਲਵੇ। ਇਹੀ ਉਹ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲਿਆ। ਤੂੰ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ, ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ—ਉਸ ਚਮਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਾਗਰ-ਸਮਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹੈਂ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਾਗਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੇੜੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰੀਸ਼ ਅਗਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਝੂਠ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ, ਵਧੀਆ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ; ਤੇਰਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨਾ-ਆਸਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਗਨੀ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਤੇ ਸਾਡਾ ਧਨ ਵਧਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਅੰਗੀਰਸ, ਉਸ ਦਿਵਤਾ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੈਠ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀਆਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਸੂਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਨ ਹੈ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਇਕੋ ਮਨ, ਇਕੋ ਪ੍ਰੇਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਭਲਮਨਸ਼ਾਹ ਹੋਵੋ; ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ, ਵਚਨ, ਸੋਚਾਂ ਇਕ ਹੋਣ; ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਰੀਸ਼ ਅਗਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਪਰੀਸ਼ ਅਗਨੀ ਹੈਂ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਮਨ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਵੋ; ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਹੌਵਣ, ਧਾਰਨ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਭ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ। ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭੋ; ਚੋਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਓ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭੋ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਤੇਰੀ ਤੀਖੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਹ ਲੋਹੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਯਮ ਤੇ ਯਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਬਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇਹ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਕਹਿੰਦੇ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਫਾਹੀ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ, ਉਹ ਖੁਲ ਗਈ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਭੂਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹੀ ਨਿਵਾਸ, ਧਨ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਸਤ੍ਯ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸਵੀਤਰ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਹਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੁਆੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਣਦੇ ਹਨ; ਸੋਚਵਾਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ। ਹਲ ਜੋੜੋ, ਜੁਆੜ ਤਾਣੋ, ਲੀਕਾਂ ਬਣਾਓ; ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਮੀਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਬੀਜ ਬੋਵੋ; ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਫ਼ਸਲ ਆਵੇ, ਹੇ ਲੀਕਾਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨੇੜੇ ਆਓ। ਚੰਗੀ ਤੀਖੀ ਹਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤੇ; ਹਲਵਾਹੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਣ; ਲੀਕਾਂ, ਭੋਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਸਾਨੂੰ ਵਾਫਰਤਾ ਦੇਣ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਰੁਤ ਉਸਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ; ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਉਬਾਲੀ ਹੋਈ—ਹੇ ਸੀਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਧ। ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਈ ਹਲ, ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ—ਇਸ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਭੇਡਾਂ, ਮੋਟਾਪਾ ਤੇ ਵਾਫਰਤਾ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅਟੂਟ ਸੰਬੰਧ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਕੀਤੇ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।