ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਪਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਇਕੋ ਹੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਹਨ, ਗਾਯਤਰੀ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਦਰਥੰਤਰਾ ਤੇਰੇ ਪੰਖ ਹਨ। ਸਤਿਕਾਰ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਛੰਦ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਯਜੁਸ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਸਾਮਨ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਵਾਮਦੇਵ ਤੇਰੀ ਯਜਨ ਯੋਗ ਪੂੰਛ ਹੈ, ਵੇਦਿਕਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਖ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਹਨ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਹੈਂ—ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਡ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਗਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ। ਅਗਨੀ ਗੱਜਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਗੂੰਜਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਬੂਟਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਉਹ ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ। ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ, ਦੌਲਤ, ਬੁੱਧੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ। ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਨੰਗੇ ਸੌ, ਤੇਰੇ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ। ਬਹੁਤਾਈ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਪਸ ਦੇ। ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਫਿਰ ਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਧ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਥਿਰ ਹੈ। ਸਭ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਦੇ ਨਾ ਡੋਲ੍ਹੇ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਫਾਹੀ ਹਟਾ, ਮੱਧਲੀ ਢਿੱਲੀ ਕਰ, ਹੇਠਲੀ ਵੀ ਹਟਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਤ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਈਏ। ਸਵੇਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਸਭ ਘਰ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੰਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾਰੀ ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਤਿ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਗਾਵਾਂ, ਸਤਿ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤਿ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇਸ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਸਭ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ; ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਬਣ। ਅੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ। ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੈਠ। ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ। ਅਗਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਥੋਂ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੁਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ। ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਨਿਵਾਸ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਰੋਤ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਗੱਜਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਗੂੰਜਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਬੂਟਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਚਮਕਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਅਗਨੀ ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨਾ ਥਕਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਗਨੀ, ਨਾਸ਼ਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਪਟ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਅਮਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸੁਰਜੀਤ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਘੀ ਵਾਲੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਜ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤੇ—ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਸਿੱਧੀ ਦੌਲਤ, ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ। ਉਹਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਂਝ ਕਰ; ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਲੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਸਾਰੀ ਇੱਛਤ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਸੱਦਾਂ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਿਓ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਘੀ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾ ਚੁੱਕਣ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ; ਵੱਡੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਤੇਜ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਅਗਨੀ ਗੱਜਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਗੂੰਜਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਬੂਟਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਿਆਂ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭਾਰਤ ਦੀ, ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੂ ਲਈ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਿਆ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਜਲਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਇਸਨੂੰ ਨਰਮ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਣਾਓ। ਵੰਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਪਾਪ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ। ਭਸਮ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਥਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ; ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵਧ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਫੈਲ ਜਾ।