ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਹੋ ਸਕਣ। ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਸੀਨੀਵਾਲੀ ਨੇ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਸੀਨੀਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੁੱਟੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਚੰਗੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਦੁਧਾਰੂ ਸੰਤਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਦਿਤੀ ਵੱਡਾ ਜੋਆ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਆਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਚੁਲਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਵਸੁ, ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਪਸ਼ੂ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧ ਮਿਲਣ। ਰੁਦ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹੈਂ। ਆਦਿਤਯ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗੀਆਂ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ। ਆਦਿਤੀ ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਫੜਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਚੁਲਾ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਗਰਭ ਬਣਾਕੇ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪਕ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਿਣੂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਦਿਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਚੁਲਾ ਖੋਦਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ, ਧੀਸ਼ਣਾ, ਵਾਰੂਤਰੀਆਂ, ਗ੍ਰੇਸ ਅਤੇ ਜਨਯਾ—all goddesses ਮਿਲ ਕੇ, ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਾ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚੁਲੇ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪੂਰਨਤਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਚੁਲਾ ਉੱਠ, ਵੱਡਾ ਹੋ, ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਹੈਂ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਚੁਲਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ। ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਨ, ਗਿਆਨ, ਵਿਚਾਰ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਅੱਗਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਰ ਨੂੰ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਲੱਭੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਧਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਮਹਿਮਾ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਂ, ਨਾ ਟੁੱਟ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ, ਸਹਾਸੀ ਅਤੇ ਵੀਰ ਬਣ। ਅੱਗਿ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਂ। ਏ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਭਲੇ ਲਈ ਥਿਰ ਰਹਿ; ਤੂੰ ਅਸੁਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਹੋਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਅਖੁੰਝੀ ਰਹਿ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉੱਠ। ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਤ੍ਰ, ਚੁਣਨ ਯੋਗ, ਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਦੂਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ; ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਲਿਆਓ। ਏ ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰੋਂ ਆ; ਤੂੰ, ਅੱਗਿ, ਜੋ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਓ। ਜੋ ਕੁਝ ਲੱਕੜ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਜਿਹਵਿਕਾ ਖਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਚਿਊਂਟੀ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਚਾਰਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਅੱਗਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਈਏ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ, ਅੱਗਿ ਦੀ ਜਲਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਨ, ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗਿ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਹਨ, ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੋਰ ਤੇ ਡਾਕੂ—ਇਹ ਸਭ ਅੱਗਿ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀਆਂ ਜਬਾਂ ਨਾਲ, ਗੰਦਲੇ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ; ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗੰਦਲੇ, ਚੋਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਡਾਕੂ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਬਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਜ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਏ ਅੰਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਅੰਨ ਦੇ; ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦਾਤਾ ਦੇ, ਦੋਪੈਰ ਤੇ ਚੌਪੈਰ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਅੱਗਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਅੱਗਿ, ਅਮਰ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ, ਜੋ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ, ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅੱਗਿ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ। ਮੁਨੀ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਦੋਪੈਰ ਤੇ ਚੌਪੈਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ; ਸਾਵਿਤਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਸ਼ਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲਾ; ਗਾਯਤਰੀ ਤੇਰੀ ਅੱਖ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥੰਤਰਾ ਤੇਰੇ ਪਰ, ਸਤੁਤੀ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਛੰਦ ਤੇਰੇ ਅੰਗ, ਯਜੁਸ ਤੇਰਾ ਨਾਂ; ਸਾਮਨ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਵਾਮਦੇਵ ਤੇਰੀ ਪੂਛ, ਚੌਕੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ رانਾਂ, ਨਖ ਤੇਰੇ ਪੈਰ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਉੱਡ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲ। ਅੱਗਿ ਗੱਜਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪੌਦੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋਏ; ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਏ ਅੱਗਿ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ, ਮੁੜ ਨਾ ਜਾ; ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਬੁੱਧੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਆ। ਏ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੇਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੌ, ਢੱਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣ; ਫਿਰ, ਵਾਧੂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਵਾਪਸ ਦੇ। ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਅੱਗਿ, ਅੰਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ; ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਧਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਵਧ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ, ਥਿਰ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ; ਸਭ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁਣ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਯਜਨਾ, ਅੱਗਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਤੀ, ਆਦਿਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।