ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਤ, ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼, ਰੁੱਖ—all ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਗੂੰਜਦਾ, ਚੰਗਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਆਵੇ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਗਧਾ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਹਵਨ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾ ਚੱਲੇ, ਪਰ ਅਗਨੀ, ਪੁਰਸ਼-ਸੱਤਾ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ-ਸਰੂਪ—ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਵੇ। ਸਚ, ਸਚ; ਸਚ, ਸਚ। ਅਸੀਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਹਵਨ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਉਠਾ ਕੇ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਓਹ ਪੌਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ ਜਦ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਅਗਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਪਤੀਆਂ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਓ। ਪੌਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਪੁਰੋਹਿਤ-ਸਰੂਪ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਟਿਕਣ ਦੋ। ਚੌੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਅਗਨੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਆਸਰੇ 'ਚ, ਚੰਗੀ ਬੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਹੇਠ ਰਹੀਏ। ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੋ—ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਰਸ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦੋ। ਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਗਾਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਵਸੁਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਕੰਮ ਲਈ ਨਰਮ ਹੋਵੇ; ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰੇ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ, ਚੰਗੀ ਦੂਧ ਵਾਲੀ; ਅਦਿਤੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਮਹਾਂ ਜੂਆ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੇ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੋਦ 'ਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖੇ; ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁੱਢ ਹੈ। ਵਸੁਆਂ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਣ, ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਤ; ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼, ਧਨ, ਗੋ-ਧਨ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇ ਯਜਕ ਲਈ ਸਬੰਧ ਮਿਲਣ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਣ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਤੂੰ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼। ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼, ਧਨ, ਗੋ-ਧਨ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇ ਯਜਕ ਲਈ ਸਬੰਧ ਮਿਲਣ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਣ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼। ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼, ਧਨ, ਗੋ-ਧਨ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇ ਯਜਕ ਲਈ ਸਬੰਧ ਮਿਲਣ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਣ; ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼, ਧਨ, ਗੋ-ਧਨ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇ ਯਜਕ ਲਈ ਸਬੰਧ ਮਿਲਣ। ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਅਦਿਤੀ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਫੜੇ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ-ਕੁੰਡ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, "ਇਹ ਪਕ ਜਾਵੇ।" ਵਸੁਆਂ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਣ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ; ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਣ। ਅਦਿਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੋਦਣ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਣ; ਧੀਸ਼ਣਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ; ਵਰੂਤਰੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ; ਗਰੇਸ, ਜਨਾਏਆਂ, ਅਟੁੱਟ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਕਾਉਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਹੋਵੇ। ਸਵਿਤਾ, ਚੰਗੇ ਹੱਥਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਉਠਾਏ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਜਾਵਣ। ਉਠ, ਵੱਡਾ ਹੋ, ਉਠ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਗ-ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ। ਵਸੁਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅਗਨੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਤ, ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕਣ। ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਾਹਾ। ਮਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ—ਸਵਾਹਾ। ਸੋਚ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ—ਸਵਾਹਾ। ਬੋਲ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ—ਸਵਾਹਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਨੂ ਨੂੰ—ਸਵਾਹਾ। ਅਗਨੀ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ—ਸਵਾਹਾ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ, ਨੇਤਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭੇ; ਸਭ ਧਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨ; ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ—ਸਵਾਹਾ। ਟੁੱਟ ਨਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਮਾਤਾ; ਨਿਰਭੈ, ਵੀਰ ਬਣ; ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ। ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੋ; ਤੂੰ ਅਸੁਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਇਸ ਯਜਨਾ 'ਚ ਉਠ। ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਤ੍ਰ, ਚੁਣਨ ਜੋਗ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਦਭੁਤ। ਦੂਰਲੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ, ਦੂਰਲੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਓਥੇ ਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਲਾਲ ਘੋੜਾ, ਇੱਥੇ ਆ; ਤੂੰ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ। ਕਿਹੜੇ ਵੀ ਲੱਕੜ, ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਹੋਵੇ; ਨੌਜਵਾਨ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਉਪਜਿਹਵਿਕਾ ਜੋ ਖਾਂਦੀ, ਚੀਟੀ ਜੋ ਰੰਗਦੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਹੋਵੇ; ਨੌਜਵਾਨ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਚਾਰਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਧਨ ਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਜਗਾਉਣ 'ਚ, ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਧਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਅਗਨੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈਆਂ 'ਚ ਤਾਕਤਵਾਨ। ਉਹ ਫੌਜਾਂ, ਨਿਰਭੈ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਟੋਲੀਆਂ—ਚੋਰ ਤੇ ਡਾਕੂ—ਅਗਨੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਜਬੜੇ ਨਾਲ, ਮੈਲੇ ਤੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਖਾ; ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਚੋਰ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ, ਜੋ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਮੈਲੇ, ਚੋਰ, ਡਾਕੂ ਜੰਗਲ 'ਚ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ, ਝਾੜੀਆਂ 'ਚ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਜਬੜਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਘਰਨਾ ਕਰਨ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਬੋਲਣ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਦੇ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੱਤਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉਠ ਗਈਆਂ, ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵੀ; ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਅਨਾਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਦੋ; ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਦਾਤਾ ਦੋ; ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੋ। ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਗਨੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਿਆ, ਔਖਾ ਸਹਿਣਯੋਗ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਲਈ ਚਮਕਦਾ; ਅਗਨੀ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਜਦ ਅਕਾਸ਼, ਬੀਜ-ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਪੌਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਅਗਨੀ—all ਮਿਲ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ, ਰਾਖੀ, ਭਲਾਈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।