ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਪਾਂਸ਼ੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। “ਸ੍ਵਾਹਾ!” ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। “ਅਸੀਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।” ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਗਨਿ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਸਰਵੋਚਤਾ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਿਤ੍ਰ ਸੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਵਰੁਣ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ, “ਇਸਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਸਰਵੋਚਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਓ। ਇਹ, ਉਸ ਪੁਰਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਇਸ ਕੁਲ ਲਈ—ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਦ ਭਰੀਆਂ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। “ਤੂੰ ਬਲਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈਂ, ਰਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਬਲਦ-ਕਵਚੀ ਹੈਂ, ਰਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਚਾਹੀਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਜਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅੰਡਾ ਹੈਂ—ਹਰ ਵਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ।” “ਤੂੰ ਸੂਰਜੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੂਰਜੀ ਤੇਜ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਿੱਠੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰਾਖੀ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਵਰੀ ਛੰਦ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੀ ਜਲ ਹੈਂ—ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜਲਾਂ, ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਬੈਠ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ।” “ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਘੋਸ਼ ਨੂੰ, ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ, ਅੰਸ਼ ਨੂੰ, ਭਗਾ ਨੂੰ, ਅਰਯਮਨ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ।” “ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੋ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਛਣਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਅਟੂਟ ਛਣਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈਂ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਸਗੀ ਹੈਂ, ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਤੋਹਫਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਸੀ ਹੈਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ।” ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜੇਤੂ, ਸਜਦੀਆਂ, ਆ ਗਈਆਂ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ; ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। “ਤੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਜੋਸ਼ ਹੈਂ, ਗਰਭ ਹੈਂ, ਨਾਭ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਘਾਤੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਤੂੰ ਡੋਲਣਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭੇਦਣਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈਂ। ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਇਸਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।” ਜਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਅਗਨਿ, ਘਰ-ਪਤੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਪੂਸ਼ਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਸਭ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸ਼ਰੇ ਵਾਲੀ ਅਦਿਤੀ, ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। “ਤੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ; ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਸਾਮ, ਪੰਦਰਾਂ ਸਤੋਮਾ, ਗਰਮੀ ਦਾ ਮੌਸਮ, ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਰਾਖਣ। ਤੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ; ਜਗਤੀ ਛੰਦ, ਵੈਰੂਪ ਸਾਮ, ਸਤਾਰਾਂ ਸਤੋਮਾ, ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ, ਲੋਕ ਤੇ ਧਨ ਰਾਖਣ। ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ; ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਵੈਰਾਜ ਸਾਮ, ਇਕਵੀਂ ਸਤੋਮਾ, ਪਤਝੜ ਦਾ ਮੌਸਮ, ਫਲ ਤੇ ਧਨ ਰਾਖਣ। ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ; ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ, ਸ਼ਾਕਵਰ ਤੇ ਰੈਵਤ ਸਾਮ, ਤ੍ਰਿਣਾਵ ਤੇ ਤ੍ਰੈਅਸਤ੍ਰਿੰਸ਼ ਸਤੋਮਾ, ਸਰਦੀ ਤੇ ਠੰਢੇ ਮੌਸਮ, ਜੋਤ ਤੇ ਧਨ ਰਾਖਣ। ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਪੈ ਗਿਆ।” “ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਤੂੰ ਜੋਸ਼, ਤੂੰ ਤਾਕਤ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਹੈਂ।” ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੂਪੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਈਆਂ; ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਆਏ। ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਉਥੋਂ ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। “ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਹੈਂ।” “ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਜੋਤ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ; ਚਮਕ, ਰਾਖੀ ਕਰ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਇਸਨੂੰ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਸਰਵੋਚਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਓ। ਇਹ, ਉਸ ਪੁਰਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਇਸ ਕੁਲ ਲਈ—ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।” ਪਹਾੜੀ ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਭੈਣਾਂ ਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਡੂੰਘਾਈ ਦੇ ਸੱਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। “ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੰਘ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪੈਰ ਹੈਂ।” “ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਘੇਰੇ। ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਇਸ ਦਾ ਪਿਓ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਪਿਓ। ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ। ਸ੍ਵਾਹਾ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਂ ਜੋ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਚਾਹੀਤਾ ਹੈਂ। ਸ੍ਵਾਹਾ।” “ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਹੈਂ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਜ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਟੂਟ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਕਤ੍ਰਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ।” “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਯੁਕਤ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਰੱਸੇ ਫੜ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ।” “ਅਗਨਿ, ਘਰ-ਪਤੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੋਮਾ, ਜੰਗਲ-ਪਤੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ।” ਹੰਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੁਜਾਰੀ ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ, ਸੱਚ ਤੋਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ—ਸੱਚ, ਵਿਸ਼ਾਲ। “ਇਹ ਇਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ। ਤੂੰ ਜੋਸ਼ ਹੈਂ; ਜੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ। ਤੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈਂ; ਪੋਸ਼ਣ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾਈਆਂ।” “ਤੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈਂ, ਚੰਗੀ ਬੈਠੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ। ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਖੈਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ, ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੈਠ।” ਵਰੁਣ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਚੰਗੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਲਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। “ਇਹ ਪੰਜ ਪਾਸੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਣ, ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਵਰੁਣ, ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਧਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਹੈਂ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇ।” ਅਗਨਿ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਿਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ। “ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਜੋਤ, ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਸਵੇਂ ਦੇਵਤਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹਾਂ।” “ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਪਕਾਓ। ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਪਕਾਓ। ਇੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਪਕਾਓ। ਵਾਯੂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ; ਸੋਮਾ ਵਧੀਆ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਯੁਕਤ ਦੋਸਤ।” “ਅਸੀਂ ਜੌ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਪਹਾਰ ਵੰਡਣ। ਇਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਚੁੱਕਿਆ।” “ਅਸੀਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਮੁਚੀ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਸੁਰਾ ਪੀਤੀ; ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰੋ।” “ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ; ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਚੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰਾ ਪੀਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ।” ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸੱਚ ਲਈ ਜੋੜਿਆ, ਉਸਨੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ; ਅਗਨਿ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਇਆ। ਯੁਕਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨ harness ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ harness ਕੀਤੇ, ਮਹਾਨ ਦਰਸ਼ੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ, ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਰਚੀਆਂ, ਕਰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਤੁਤੀ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।