ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜ਼, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ।” ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ‘ਸਵਾਹਾ’ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਰਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਰਯਮਨ, ਪੂਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਮਿਲਣ। ਫਿਰ ਯਜਮਾਨ ਆਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵੀਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਦੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਅਗਲੇ ਪਲ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਗਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੁਇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਚਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚੌਪਾਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਸ਼ਣ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਵੀਤਰ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇ ਰੁਤੂਆਂ ਉੱਤੇ, ਮਾਰੁਤ ਸੱਤ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਘਰੇਲੂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਇਆਤਰੀ ਛੰਦ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਿਤ ਸਾਮ ਉੱਤੇ, ਵਰੁਣਾ ਦੱਸ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰਾਜ ਛੰਦ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਗਿਆਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੂ ਤੇਰਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਚੌਦਾਂ, ਆਦਿਤਯ ਪੰਦਰਾਂ, ਅਦਿਤੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਮਾਂ ਤੇ ਛੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਲਈ ਭਾਗ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਇਹ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਸਵਾਹਾ।” ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਮਿਤ੍ਰ-ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਮਾਰੁਤ, ਸੋਮਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰੀ, ਉਪਰਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਾਹਾ। ਯਜਮਾਨ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਪੈਦਾ ਕਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਪਾਂਸ਼ੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਵੀਤਰ, ਅਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣਾ—ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਸਵੀਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਣਸਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਲਈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, “ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਵਿਆਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ, ਮਹਾਨ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ। ਇਹ, ਉਸ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਕੁਲ ਲਈ—ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਹਦ ਭਰੀਆਂ, ਜੋਸ਼ ਭਰੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰਾਜਸੀ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਬਲਵਾਨ ਹੋ, ਰਾਜ ਦਾਤਾ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਓ, ਸਵਾਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਬਲ-ਕਵਚਿਤ ਹੋ, ਰਾਜ ਦਾਤਾ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੇ ਹੋਏ, ਜੋਸ਼ੀਲੇ, ਧਾਰੇ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰ, ਸੂਰਜੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਕੋਮਲ, ਰਾਖਵਾਲੇ, ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਵਰੀ ਛੰਦ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੋਸ਼ਕ, ਸਭ ਦੇ ਪੋਸ਼ਕ, ਸਰਵਭੌਮ ਪਾਣੀਆਂ ਹੋ—ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਓ, ਸਵਾਹਾ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਸਵੀਤਰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪੂਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਘੋਸ਼, ਸ਼ਲੋਕ, ਅੰਸ਼, ਭਗ, ਅਰਯਮਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।” ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਵੀਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਅਟੁੱਟ ਛਾਣਣ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਦੂਸ਼ਿਤ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਸਬੰਧੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਉਪਹਾਰ ਹਨ। ਜਲਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜੇਯ, ਅਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਰੁਣਾ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਗਰਭ, ਨਾਭੀ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਘਾਤਕ ਹਨ; ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਵਾਨ, ਅਗਨੀ ਘਰ-ਪਤੀ, ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ-ਵਰੁਣ, ਪੂਸ਼ਣ, ਆਕਾਸ਼-ਪृथਵੀ, ਅਦਿਤੀ—ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਸਾਮ, ਪੰਦਰਾਂ ਸਤੋਮਾ, ਗਰਮੀ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਗਤੀ ਛੰਦ, ਵੈਰੂਪ ਸਾਮ, ਸਤਾਰਾਂ ਸਤੋਮਾ, ਵਰਖਾ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਧਨ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਵੈਰਾਜ ਸਾਮ, ਇਕਵੀਹ ਸਤੋਮਾ, ਪਤਝੜ, ਫਲ ਅਤੇ ਧਨ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ, ਸ਼ਾਕਵਰ ਅਤੇ ਰੈਵਤ ਸਾਮ, ਤ੍ਰਿਨਵ ਅਤੇ ਤ੍ਰੈਸਤ੍ਰਿੰਸ਼ ਸਤੋਮਾ, ਸਰਦੀ ਅਤੇ ਸੀਤ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਧਨ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਾਖੀ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। “ਤੂੰ ਜੋਸ਼, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਹੈਂ।” ਸੁਵਰਨੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਗਦੇ ਹਨ। ਵਰੁਣਾ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। “ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਰੁਣਾ ਹੈਂ।” ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਜਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: “ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਵਿਆਹੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ, ਮਹਾਨ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬਣਾ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।” ਪਹਾੜੀ ਸਾਂਡ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ, ਭੈਣਾਂ ਨਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਤਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਡੂੰਘਾਈ ਦੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। “ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਪਗ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪਗ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ।” ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਘੇਰ ਨਹੀਂ ਲਏ। ਤੇਰੀ ਉਹ ਇੱਛਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਸਦਾ ਪਿਓ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਪਿਓ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਮ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।” ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਨੂੰ ਯੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਲਈ, ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਦ ਵਜੋਂ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਇਹ ਅਟੁੱਟ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਏਕਤਾ ਵਾਲੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: “ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਅਣਯੁਕਤ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਰਹਿਤ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਦੇ ਰੱਸੇ ਫੜ।” ਅਗਨੀ ਘਰ-ਪਤੀ, ਸੋਮਾ ਜੰਗਲ-ਪਤੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਿ “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।” ਹੰਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਧਯ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾਰੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਗਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਸੱਚ ਤੋਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ—ਸੱਚ, ਵਿਸ਼ਾਲ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। “ਤੂੰ ਸੁਖਦਾਈ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈਂ। ਸੁਖ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੈਠ।” ਵਰੁਣਾ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ, ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਲਈ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਪੰਜੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਬਧ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਅਖੰਡਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। “ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵੀਤਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਰੁਣਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ, ਅਰਪਣ, ਅਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ, ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਅਤੇ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।