ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਚਮਕ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਮਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੋ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਆਸਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਂ ਤੇ ਅਮੋਘ ਆਸਥਾਨ ਹੋ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਲਈ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਚੌਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਲਾਠੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘਾਸ ਆਦਿਤੀ ਲਈ ਢੱਕਣ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਯੂਪ ਸਤੰਭ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਮ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਵਿਛੋਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਕਰਕੇ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਰੱਖਵਾਲੀ ਬਣਾਏ। ਇੱਥੇ ਅਗਨਿ, ਇਡਾ ਦੁਆਰਾ ਆਹੁਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਵਾਂਗ, ਇਹ enclosure ਸਭ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸਿਓਂ, ਧਰਮ ਨਾਲ, enclosure ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੇਜਸਵੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਮਿਧ ਹੋ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਮੋਮ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਣ। ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨਾਮ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਚੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਵਿਹੜੀ ਰਹੇ, ਉਹ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਉਪਭ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਚਾਈ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ! ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮੇਰੀ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਬਲ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਵਧਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਤੇ ਸੰਯਮ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਘੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਣਾ ਡੋਲਾਏ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੇਰੇ ਪਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਮੈਂ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਗਨਿ ਹੀ ਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੁਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ, ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਦਾਨੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੱਚੇ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਬੁਲਾਈ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਦੇ। ਅਗਨਿ, ਅਗਨੀਧ ਤੋਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਅਕਾਸ਼ ਪਿਤਾ, ਬੁਲਾਈ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਦੇ। ਅਗਨਿ, ਅਗਨੀਧ ਤੋਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੰਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਯਜਨਾ, ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਇਹ ਯਜਨਾ ਵਧਾਏ। ਯਜਨਾ ਅਖੰਡ ਰਹੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਓਮ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਮਿਧ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੋਈਏ। ਅਗਨਿ, ਜੇਤੂ, ਤੇਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦੂਰ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ ਲਈ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮਿਲੇ ਰਹਿਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਸਿਞਚਨ ਕਰਨ। ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਡ ਜਾਣ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਰਸ਼ਤੀ ਰਥਾਂ ਚੱਲਣ, ਚਿਤਰੀ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਉੱਥੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ। ਅਗਨਿ, ਤੁਸੀਂ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਅਗਨਿ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਅਗਨਿ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਸ ਪੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਭਾਗ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ enclosure ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਵਚਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬਰਹਿਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ। ਸ੍ਵਾਹਾ enclosure ਨੂੰ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਹੋ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ; ਪੀਓ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੋ, ਉਹ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਓ; ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੰਗਲ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਮੰਗਲ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੋ। ਅਗਨਿ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਜਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, enclosure ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਬਣਦੇ ਹੋ; ਉਹ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਦੇਵਤੇ, ਰਸਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਬਰਹਿਸ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਘੀ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ; ਇਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਚਮਕ, ਪੋਸ਼ਣ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਈਏ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਗਤ ਛੰਦ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੋਂ ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਮੱਧਿਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਧਾਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਸਵੈ-ਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਿਰਣ, ਤੇਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਦਿਓ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨਿ, ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ, ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਬਣੋ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਬਣਾਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨਿ, ਵਰਤ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਫਲ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਂ। ਅਗਨਿ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ! ਸੋਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ! ਜੋ ਦੂਤ ਤੇ ਰਕਸ਼ਸ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਰਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਵਾਘਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦੇ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਵੋ। ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਸੱਤ, ਸੁਕਾ, ਜੀਵਨ, ਆਹੁਤੀ, ਤੀਬਰਤਾ, ਰੋਹ, ਕ੍ਰੋਧ—ਹਰ ਪਾਸੇ, ਪਿਤਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਇਹ ਦਿਓ, ਕਪੜੇ ਦਿਓ। ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਅੰਕੁਰ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਤਾਕਤ, ਅਮਰਤਾ, ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ, ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਮਿਧ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਘੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਗਾਓ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿਓ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੀ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ; ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ। ਸਮਿਧਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਘੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ। ਘੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਰੀ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਮੇਰੀ ਸਮਿਧ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਭੂਰ, ਭੁਵਹ, ਸਵਹ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਚੌੜਾਈ ਨਾਲ—ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜੰਮੀ, ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ।