ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰੁਤਗਣ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ, ਕਦੇ ਭੀ ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰਣ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸਣ ਕਰਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਰਾਹੀਂ ਜੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਧਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਭਾਗ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੀਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਵੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋਤੇ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਆਵੇ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਅਪਕ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਚਾਨਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸੋਲਾਂ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਚੰਗੀ ਬਾਣੀ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਰਧਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇ। ਧਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵਾਂ।" ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। "ਹੇ ਸੂਰਿਆ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾ।" ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਚਾਈ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਮਾਧੁਰ ਭਰੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਬੂੰਦਾਂ ਆ ਜਾਣ। ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਵੋ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਭਰੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਹੇ; ਧਨ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਵੇ।" ਆਦਿਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ।" ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹੈ। ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਵਾਧੇ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਕੁਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ (ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ), ਇੰਦ੍ਰ (ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ), ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ (ਜਗਤੀ ਛੰਦ) ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਵ੍ਰੇਸ਼ੀਨਾ, ਕੁਕੂਨਨਾ, ਭੰਡਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਦਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਧੂੰਏਂ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਡ ਦੀ ਰੂਪ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਨਾਂ, ਜੋ ਸੋਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਅੱਗੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਾਹ ਹੈਂ, ਆ ਜਾ। ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਾਹ ਹੈਂ, ਆ ਜਾ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਾਹ ਹੈਂ, ਆ ਜਾ।" "ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਧੀਰਜ ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਦੇ।" ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਪੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਅਮਰ ਚਾਨਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹ ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲਈ।" ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੋ। ਜੋ ਭੱਜੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ; ਜੋ ਆਵੇ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ, ਪੁੱਤਰ, ਵੀਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ।" ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਠੀਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅੰਧਾ, ਸਵਿਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਣ, ਪੁਸ਼ਣ—ਸਭ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਅਸੁਰਾ ਦੀ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਖਰੀਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੰਘਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਰੁਣਾ ਬੈਂਚ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਵੇਦੀ ਤੇ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ, ਅਥਰਵਣ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਯੂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਰ ਹੈ; ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਦਾ ਸਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਸੁਰਾ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਤਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿਗਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਸ਼ੰਸਸ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਨਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗਏ; ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਵਿਚਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਗਏ; ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਏ; ਮੈਨੂੰ ਉਥੋਂ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਿਲੇ। ਚੌਂਤੀ (34) ਧਾਗੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖਿੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਾਗਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੁੜ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਤਪਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਯਜਨ ਦਾ ਦੁੱਧ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਵਧ ਗਿਆ। ਇਹ ਯਜਨ ਦੁੱਧ ਪੀਓ; ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੰਤਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਧਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਸੋਮਾ, ਸੋਨੇ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹੇ; ਸਾਨੂੰ ਮਾਲ-ਧਨ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ। "ਹੇ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ, ਯਜਨਪਤੀ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ। ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਵਾਕ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡਾ ਇਨਾਮ ਚੱਖੇ।" "ਤੂੰ ਥਿਰਤਾ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਸਨ, ਮਨ ਦਾ ਆਸਨ। ਪਾਣੀਆਂ, ਘਿਉ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਵਿਯੋਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸਰ, ਜੋ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥੋ, ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਮਿਲੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਢੱਕੋ। ਜੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਨਾ ਢੱਕੋ।" "ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਵਜਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਤਾਕਤ ਟਿਕੀ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਂ, ਨੂੰ ਆਦਿਤੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ।" "ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਔਖਧੀ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਣ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਲਹਿਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਜਾਂ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਤਾਕਤ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ।" "ਹਵਾ, ਮਨ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ—ਇਹ ਸਤਾਈ (27) ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਜੋਤਾ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਪਾਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ, ਇੰਦ੍ਰ, ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।