ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੂਧੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਲਈ ਹੈ, ਇਹ ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਲਈ ਹੈ। ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤਪਤ ਪਾਨੀ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ। ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰੇ। ਅਗਨੀ ਤੇਰਾ ਚਮੜਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਕਾਵਣ।" ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਭੁੱਲੋ ਨਾ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ। ਤੀਜੇ, ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਹੈਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਣਾਂ ਤੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਹੈਂ, ਤਿੱਖੀ ਊਰਜਾ ਵਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ।" ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜਨਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜੜ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ, ਹੇ ਬੂਟਿਆ! ਤੁਸੀਂ ਬਾੜੇ ਤੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਅਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਰਖਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਉੱਚੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸੌ ਫੰਦੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲੀਏ।" ਉਹ ਫਿਰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਬਾੜੇ ਤੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਅਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਰਖਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਉੱਚੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸੌ ਫੰਦੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲੀਏ। ਤੇਰਾ ਬੂੰਦ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।" ਉਹ ਤਿੰਨ ਛੰਦਾਂ—ਗਾਯਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਟੁਭ, ਜਗਤੀ—ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਸੁਖਮ, ਮੰਗਲਮਈ, ਨਰਮ, ਸੁਹਾਵਣੀ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਆਹੂਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਛਿੜਕਣ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਨੌਕਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਕਮਰਬੰਧ ਹੈਂ, ਵਿਣੁ ਲਈ ਢੱਕਣ। ਤਾਕਤ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਜੀਭ ਹੈਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ; ਹਰ ਯਜਨਾ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋ।" ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਸੁੱਥਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਤੇਜ ਹੈਂ, ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ, ਅਮਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ ਹੈਂ, ਅਟੱਲ ਯਜਨਾ ਸਥਾਨ।" ਉਹ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕੁੰਡ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਦੀਆਂ ਤੇ ਦੂਬ ਅਤੇ ਚਮਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਢੱਕਣ, ਵਿਣੁ ਲਈ ਥੰਮ੍ਹ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਰਮ ਊਨ ਵਰਗਾ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਬੈਠਣ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਅਗਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਣ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵਿੱਤਿਹੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਅੱਗ ਬਾਲਣ ਹੈਂ। ਸੂਰਜ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਤੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਰਮ ਊਨ ਵਰਗਾ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਬੈਠਣ। ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ।" ਉਹ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨਾਮ ਦੀ ਚਮਚ ਨੂੰ ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕਿਰਣ ਨਾਲ। "ਹੇ ਵਿਣੁ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਜੇਤੂ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ।" ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ, ਉਹ ਘਿਉਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾਂ ਡਿੱਗਾਏ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। "ਹੇ ਵਿਣੁ, ਤੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ ਜਾਵਾਂ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂ, ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਵਿਣੁ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਰਤਾ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਦੂਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। "ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਅਗਨੀ, ਅਗਨੀਧ ਤੋਂ, ਸਵਾਹਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਅਗਨੀ, ਅਗਨੀਧ ਤੋਂ, ਸਵਾਹਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚੱਖਦਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਯਜਨਾ, ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ।" "ਮਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਘਿਉ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਏ। ਯਜਨਾ ਅਖੰਡ ਰਹੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਓਮ, ਅੱਗੇ ਵਧ।" "ਇਹ ਤੇਰਾ ਅੱਗ ਬਾਲਣ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਏ।" "ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਸਮਪੱਤੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਸਮਪੱਤੀ ਵੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦਾ; ਉਹ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਵਸੂਆਂ ਲਈ ਤੂੰ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਲਈ ਤੂੰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਇਕਠੇ ਹੋਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਵਰਖਾ ਕਰਨ। ਪੰਛੀਆਂ ਪਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਣ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਥ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਚਿੱਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋ, ਉਥੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵਰਖਾ ਲਿਆਓ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, enclosure ਨੂੰ ਲੁਕਾਇਆ, ਉਹ ਮਿਹਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਨਾ ਕਰੇ।" "ਭਾਗ ਮਿਲ ਕੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ enclosure ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਬਾਣੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਬਰਹਿਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। ਸਵਾਹਾ enclosure ਨੂੰ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਹੋ, ਜੋਤੇ ਉੱਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋ; ਪੀਓ, ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਲਓ, ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਓ; ਚੰਗੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੋ।" "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅਡੋਲ, ਅਜਰਾ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਕਮਾਨੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਬੁਰੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਸਵਾਹਾ enclosure ਨੂੰ। ਅਗਨੀ, ਸਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ। ਸਰਸਵਤੀ, ਮਹਿਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ।" "ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਬਣਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਦੇਵਤੇ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਨ ਦੇ ਤੇਜ਼, ਇਹ ਯਜਨਾ ਲੈ ਜਾ, ਸਵਾਹਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।" "ਬਰਹਿਸ, ਆਹੂਤੀ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੂਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਸਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ; ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਸਵਾਹਾ।" "ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਭਲਾਈ ਲਈ। ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ।" "ਅਸੀਂ ਤੇਜ, ਪੋਸ਼ਣ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਹੋਈਏ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਟਾ ਦੇਵੇ।" "ਵਿਸ਼ਣੁ ਜਗਤ ਛੰਦ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਵੀ ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਇਸ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਧਾਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਗਏ।" "ਤੂੰ ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਿਰਣ, ਤੇਜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਘਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਬਣ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਚੰਗਾ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਬਣਾਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਤੱਕ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਾਂ।" "ਅਗਨੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ! ਸੋਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ! ਜੋ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਅਗਨੀ, ਵਿਣੁ, ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਰਸਮ, ਹਰ ਆਰਪਣ, ਹਰ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪੋਸ਼ਣ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ।