ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਪਰਗਟ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਨਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਗਟ ਚੀਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਹੋਰ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਅਮਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰ! ਕਰਤਾਰ, ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰ! ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰ! ਹੇ ਅਗਨੀ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਵਕਰੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਅਰਪਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਚ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ। ਓਮ, ਆਕਾਸ਼, ਬ੍ਰਹਮ।