ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯజਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਸਾਨੂੰ繁ਤਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਲੈ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਠੱਗੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ捧ਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਨੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਆਵੇ, ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਤੇ ‘ਸਵਾਹਾ’ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਵੱਡਾ ਪਾ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਬਣਾਵੇ। ਤੂੰ ਘੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਘੀ ਪੀ ਲੈ। ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ। ਸਵਾਹਾ।” ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ捧ਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਵਾਧੇ ਲਈ捧ਦੇ ਹਾਂ। ਸਵਾਹਾ। ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਉਹ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਵਚਨਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਵਚਨ-ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰਾ ਸੰਕਲਪ, ਤਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰਾ ਤਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਵੱਡਾ ਪੈਰ ਪਾ, ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਬਣਾਵੇ। ਘੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਪੀ। ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ। ਸਵਾਹਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਨੇੜਾ, ਦੂਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦੂਰ ਲੱਭਿਆ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਾ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਹੇ ਬੂਟੀ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਹੇ ਯਜਨਾ-ਪੋਸਟ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।” ਉਹ ਯਜਨਾ-ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਮਧ੍ਯ-ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਵੱਡੀ ਭਾਗ-ਯੋਗਤਾ ਲਈ ਲੈ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੌ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਵਧ, ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਧੀਏ।” ਯਜਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਥਾਂ ’ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। “ਤੂੰ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ گردਨ ਵੱਢਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜੌ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅਕਾਸ਼, ਮਧ੍ਯ-ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਅਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।” ਉਹ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਆਗੂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਧਨ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਉਭਰੇਂਗਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਲ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਮਧ੍ਯ-ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਚੋਟੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੀ ਹੈ।” ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੇਰੇ ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਚਰਣ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਪਗ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਰਾਜ, ਧਨ ਵਾਧੇ ਲਈ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਰਾਜ, ਜੀਵਨ, ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।” ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, “ਦੇਖੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਜਿੱਥੋਂ ਧਰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯੋਗ ਸਾਥੀ ਹੈ।” “ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਪਗ ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ’ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਖ।” ਉਹ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੇ। ਅਸੀਂ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਨਾਲ ਘੇਰੇ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਤੇਰੀ ਗਾਂ ਹੈ।” “ਤੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੇਵੀ ਫੌਜ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਆ। ਹੇ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਉਪਚਾਰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ।” “ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਧਨ ਸੰਭਾਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਨੂਹ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।” ਮੁੜ, ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਜੇੜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਗਰਭ ਤੋਂ, ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛਿੜਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ।” “ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਲੈਣ। ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਪੂਜਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ।” “ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਸ਼ੂ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਹੇ ਰੇਵਤੀ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਇੱਥੇ ਆ। ਮਧ੍ਯ-ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਇਹ ਭੋਗ捧। ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਵੋ। ਵਰਖਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪਵੇ; ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।” “ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ। ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲੋ। ਘੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ।” “ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਧ ਅਤੇ ਛਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਛਣੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਣੀਏ।” “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ, ਤੇਰੀ ਸਾਹ, ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤੇਰੀ ਸੁਣਨ, ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ, ਤੇਰਾ ਜਨਨ-ਅੰਗ, ਤੇਰਾ ਮਲ-ਦਵਾਰ, ਤੇਰੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਤੇਰਾ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ, ਤੇਰੀ ਸਾਹ, ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤੇਰੀ ਸੁਣਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਠਹਿਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਰਿਆ, ਛੁਟਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ। ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਹੇ ਬੂਟੀ, ਰਾਖੀ ਕਰ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।” “ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਘੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਹਵਾ, ਬੂੰਦਾਂ ਵਿੱਚ। ਅਗਨੀ ਘੀ ਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਸਵਾਹਾ। ਸਵਾਹਾ ਦੀ خاطر, ਤੁਸੀਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਾਵੋ।” “ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਇਹ ਪਾਪ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜੋ ਧੋਖਾ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਨਿਰਭੈਤਾ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਰ ਕਰੋ। ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ।” “ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਸਾਹ ਨਾਲ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ; ਹਵਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਚਲਾਇਆ; ਪੂਸ਼ਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਰੋਧਤਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।” “ਘੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਘੀ ਪੀਣ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਰਬੀ ਪੀਣ। ਤੂੰ ਮਧ੍ਯ-ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਮਧ੍ਯ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਪਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ।” “ਇੰਦਰ-ਸਾਹ ਹਰ ਅੰਗ ’ਚ ਚਮਕੇ; ਇੰਦਰ-ਉਪਰ-ਸਾਹ ਹਰ ਅੰਗ ’ਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਤੇਰੇ abundance ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਜਿਹੜੀ ਰੂਪ ’ਚ ਹੋਵੇ, ਇਕੱਠੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਇੱਥੇ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਣ; ਮਾਂ-ਪਿਓ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ।” “ਸਵਾਹਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਮਧ੍ਯ-ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਛੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਸਵਾਹਾ, ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਾਵੋ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ’ਚ ਰੱਖੋ। ਤੇਰਾ ਧੂੰਆ ਅਕਾਸ਼ ’ਚ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ’ਚ; ਧਰਤੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਸਵਾਹਾ।” “ਪਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ। ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੋ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕਿਹਾ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸਪਥ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੋ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਣ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਣ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਕਰਦੇ।” “ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਭੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭੋਗ ਨਾਲ ਸੱਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਯਜਨਾ ’ਚ ਦੇਵਤਾ ਭੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵੀ ਭੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।” “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਘਰ, ਸੱਪ, ਯਜਨਾ-ਆਸਨ ’ਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਭਾਗਦਾਰੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਗਦਾਰੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਣ।” “ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ捧, ਮਨ ਨੂੰ捧, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ捧, ਸੂਰਜ ਨੂੰ捧। ਇਹ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ, ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ।” “ਹੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ। ਸਭ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਣ। ਅਗਨੀ, ਜਲਾਏ ਹੋਏ, ਮੇਰੀ ਆਰਜ਼ੂ ਸੁਣ; ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਅਲਤਾਰ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀਆਂ ਸੁਣ। ਪੱਥਰ, ਸਿਆਣੇ, ਯਜਨਾ ਜਾਣਣ; ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਸੁਣ, ਸਵਾਹਾ।” “ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਲਹਿਰ, ਭੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ।” “ਤੂੰ ਹਲਵਾਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਬੂਟੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ।” “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ’ਚ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਹੋੜ ’ਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਨ-ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਸਵਾਹਾ।” “ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਡੂੰਘਾ ਗੂੰਜ; ਇਹ ਯਜਨਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦ ਬਣਾਵੇ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਮਿੱਠਾ, ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ।” “ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਹ, ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮੇਰੀ ਸੁਣਨ, ਮੇਰਾ ਆਪ, ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ, ਮੇਰੇ ਪਸ਼ੂ, ਮੇਰੇ ਸਮੂਹ; ਸਮੂਹਾਂ ’ਚ ਮੈਨੂੰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਛੱਡ।” “ਇੰਦਰ ਲਈ, ਧਨਵਾਨ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ-ਧਾਰੀ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਆਦਿਤ੍ਯ-ਧਾਰੀ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਲਈ, ਸੋਮਾ-ਵਾਹਕ ਲਈ, ਅਗਨੀ ਲਈ, ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਉਚੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ捧ਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਮੰਨਤਾ ਤੇ ਆਰਜ਼ੂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, abundance, ਅਤੇ ਰਾਖੀ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ’ਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।