ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਵੀ ਆਪਣੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵਾਹਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਗਈ। ਇੱਡਾ, ਅਦਿਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਆਓ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰੋ। ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਗ੍ਰੰਥੀ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਲਈ ਮੌਰ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਾਧੂਤਾ ਮੰਗੀ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਦੀ ਗਈ। ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੈਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਛਾਤੀ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੇਖਾ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਸਵਰੂਪ ਸਵਾਹਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਪਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ—ਸਮੁੰਦਰ, ਵਗਦੇ, ਅਜੈ, ਅਪ੍ਰਤਿਹਤ, ਮਦਦਗਾਰ, ਤੇਜ਼—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰਿਭੁਆਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯਮ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁਰ ਘਰਮਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। "ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ," ਇੱਥੇ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਯਜੁਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਘਰਮਾ ਪਾਨ ਕਰਨ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਦੇ ਇਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪੋਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਵ, ਰਾਜਸੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਵਾਧੂਤਾ ਮੰਗੀ ਗਈ। "ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਚੰਗਾ ਧਰਮ। ਸਾਡੀ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਵ, ਰਾਜਸੱਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ।" ਪੂਸ਼ਣ, ਪੱਥਰ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਿੱਧ ਪਿਤਰਾਂ, ਘਰਮਾ-ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ, ਜੋਤ ਨਾਲ ਜੋਤ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ, ਅਸੀਂ ਮਿੱਠਾ ਹਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।" ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਹੋਮਕੁੰਡ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਗ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਈ। "ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ।" ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਘਰਮਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕੇ—ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਵਿੱਚ, ਜਗਤੀ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣ, ਇਹੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, "ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ।" ਚਾਰ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਵਿਅਪਕਤਾ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇਵੇ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਪਤਨ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਇਕਠੇ ਰਹੀਏ। ਇਹ ਤਾਪ ਤੇਰੀ ਸਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧੇ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਏ। ਮਹਾਨ, ਪੀਲਾ-ਲਾਲ ਸਾਂਡ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗੂ ਗੂੰਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਧਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। "ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਪਰਮ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।" "ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰੀਏ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਧਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਚਮਕ—ਉਹ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।" ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਅਪਕ, ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਰਗਾ ਫੈਲਿਆ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। "ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ, ਕਲਾ, ਨਿਸ਼ਚਯ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਤਿੰਨ ਤਾਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ।" "ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਾਰ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਸਾਲ-ਦਰ-ਸਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੀਏ। ਤੇਰੀ ਉਰਜਾ, ਇੱਛਾ, ਕਲਾ, ਦਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਹਵਨ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੀਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੱਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਵਾਂ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਵਾਯੂ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ—ਸਭ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਪਾਣੀ, ਵਰੁਣ, ਨਾਭੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਬੋਲੀ, ਸਾਂਸ, ਅੱਖ, ਕੰਨ—ਸਭ ਨੂੰ ਦੋਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਨੀਅਤ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਰੂਪਾਂ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਸੁਆਦ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।" ਹਰ ਦਿਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਾ: ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਾਵਿਤਾ, ਦੂਜੇ ਅੱਗਨੀ, ਤੀਜੇ ਵਾਯੂ, ਚੌਥੇ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਪੰਜਵੇਂ ਚੰਦ, ਛੇਵੇਂ ਰਿਤੂ, ਸੱਤਵੇਂ ਮਾਰੁਤ, ਅੱਠਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਨੌਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰ, ਦਸਵੇਂ ਵਰੁਣ, ਗਿਆਰਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ। ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ, ਹਨੇਰਾ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਮਲਾਵਰ, ਵਿਖੇਰਣ ਵਾਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ, ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ, ਮਾੜੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਖੇਡ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਸਾਧ੍ਯ, ਭਾਵਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਵ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ—ਵਾਲ, ਚਮੜੀ, ਲਾਲੀ, ਚਰਬੀ, ਮਾਸ, ਨੱਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮੱਦ, ਬੀਜ, ਮਲ—ਸਭ ਨੂੰ ਦੋਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯਤਨ, ਪ੍ਰਯਾਸ, ਮਿਲਾਪ, ਵਿਛੋੜਾ, ਉਠਣਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਚਮਕ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ—ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ। ਤਪ, ਤਪੀ, ਤਪਸੀ, ਤਪ੍ਯ, ਤਾਪ, ਪ੍ਰਾਸ਼ਚਿਤ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ, ਉਪਚਾਰ—ਸਭ ਨੂੰ ਹਵਨ। ਯਮ, ਅੰਤਕ, ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ-ਵਧ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਾ, ਤੱਤ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਚਿਰ-ਸਥਾਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ।