ਇਹ ਕਥਾ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ pavittar ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਯਮ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ; ਹੇ ਯਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ; ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤੇਜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤਾਪ ਹੈਂ।” ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਧਾਤਾ ਦੇ ਹਥ ਹੇਠ, ਉਹ ਧਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਘਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਭਾ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਜੋਤਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ—ਉਹ, ਸਵੈਮ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਨੀ, ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਸਾਵਿਤਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। “ਸਵਾਹਾ!” ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਸਾਵਿਤਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ। ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸ ਗੋਆਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕੋ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੀਧੀਆਂ ਤੇ ਵੱਕਰੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁਰਦਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਨਾਂ ਦਾ, ਸਾਰੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਦੈਵੀ ਤਾਪ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ, ਸਾਡੇ ਦੈਵੀ ਸੇਵਾ ਲਈ। ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾਸ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾਸ। ਹੇ ਹਿਰਦੇ, ਹੇ ਮਨ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼, ਹੇ ਸੂਰਜ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਹ ਯਜਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉੱਚਾ ਉਠਾ। “ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬਣ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਈਏ, ਮੈਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਮਿਲਣ, ਵੰਸ਼ ਵਧੇ, ਮੈਂ ਅਖੁੰਝ ਰਹਾਂ, ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।” ਉਹ ਦਿਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਆਪਣੀ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, “ਸਵਾਹਾ!” ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, “ਸਵਾਹਾ!” ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਦਿਤਿ ਦੀ ਕਮਰਬੰਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਲਾ, ਆਦਿਤਿ, ਸਰਸਵਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਵੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਦਿਤਿ ਲਈ ਕਮਰਬੰਨ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਲਈ ਮੌੜੀ, ਪੂਸ਼ਨ ਦਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਟ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ। ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਤੇਰਾ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸਤਨ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਦਿਆਲੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਪਦਾਰਥ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟੁਰਦਾ ਹਾਂ।” ਤੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਘਰਮਾ ਦੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰੋ, ਹੇ ਵਸੁ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ, ਵਾਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਧਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ, ਸਾਵਿਤਾ ਨੂੰ ਰਿਭੂ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਮਨ। ਯਮ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਧੁਰ ਘਰਮਾ, ਜੋ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਪੀਓ। ਇਹ ਯਜਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਮਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਘਰਮਾ ਪੀਓ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੋਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਘਰਮਾ ਪੀਣ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਨ। ਦਾਤਾ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਲਈ, ਰਾਜਸੱਤਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਓ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ। ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ, ਰਾਜਸੱਤਾ, ਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਪੂਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਨੂੰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਸੀਧੀ ਬਰਹਿਸ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਘਰਮਾ-ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਨੂੰ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਦਿਨ, ਆਪਣੀ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, “ਨਮਨ!” ਰਾਤ, ਆਪਣੀ ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, “ਨਮਨ!” ਅਸੀਂ ਮਿੱਠੀ ਭੇਟ ਲਵਾਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਹੇ ਘਰਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਚੌਂਕ ਕੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ। [ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ।] ਜੋ ਵੀ ਤੇਰਾ ਘਰਮਾ ਦੈਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ, ਹੋਮ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਸੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ-ਵੇਦੀ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਸੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਸੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਨਵੀਂ ਸਮਪੱਤਾ ਲਈ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚੌਰ-ਵਾਲਾ ਮਾਲਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਖਰੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੀਏ। ਇਹ ਤਾਪ ਤੇਰੀ ਸਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਏ। ਮਹਾਨ, ਪੀਲਾ, ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਧੁੰਕਾਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ, ਖਜ਼ਾਨਾ। ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੂਟੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ ਬਣਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋਣ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਆ ਗਏ, ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੇਖੀ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚਾਨਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਜਲਾਉਣ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇੰਧਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤੇਜ ਹੈਂ—ਉਹ ਤੇਜ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਾ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿਣ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚਯ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੋਣ। ਤ੍ਰੈ-ਗੁਣੀ ਤਾਪ, ਚਾਨਣ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਾਰ ਕੱਢ ਲਿਆ; ਅਸੀਂ ਹਰ ਸਾਲ ਇਸ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਪੀਈਏ। ਤੇਰੀ ਊਰਜਾ, ਇੱਛਾ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ, ਦਇਆ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋਮ, ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਪੀਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੱਦਿਆ ਹੋਇਆ—ਮੈਂ ਇਹ ਖਾਵਾਂ। ਸਵਾਹਾ! ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀਆਂ ਸਮੇਤ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ; ਅਗਨੀ ਨੂੰ; ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ; ਵਾਯੂ ਨੂੰ; ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ; ਸੂਰਜ ਨੂੰ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਹਿਰਦੇ, ਤੇਜ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਠਾਸ, ਰੱਖਿਆ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਕੁਟੰਬ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਵੱਸਣ।