ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇਹ ਹੋਮ-ਚਮਚ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਦੋ ਯਾਜਕ ਰਸਮ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਗਾਨ ਹਨ। ਸਵਾਹਾ! ਫਿਰ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਇਸ਼ਵਰੀਆਂ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੋ, ਦਾਤਰੀ ਬਣੋ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਇਸ ਇਸ਼ਵਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਇਸ਼ਵਰ, ਅਦਭੁਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। “ਤੁਸੀਂ ਦਾਤਰੀ ਬਣੋ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਯਜਮਾਨ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਅੱਜ ਯਜਨਾ ਦਾ ਆਸਨ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਇਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਦਿਕ ਮਨਤਰ ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, “ਵੈਦਿਕ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਵਧਣ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਹੁਤੀ-ਚਮਚ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁਖ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਇਹ ਵਾਕ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚਰਨ ’ਚ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਯਜਮਾਨ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਇਹ ਵੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਰਸਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਿੱਧਤਾ, ਉੱਤਮ ਨਿਵਾਸ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਆਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਚਮਕ, ਤੂੰ ਤਾਪ ਹੈਂ।” ਚਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਸਾਵਿਤਾ, ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਆਧੀਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ, ਵੰਸ਼, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਧਨ-ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਤੂੰ ਮਨ ਦਾ ਘੋੜਾ ਹੈਂ।” ਫਿਰ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। “ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾਸ, ਮਿੱਠਾਸ।” ਯਜਮਾਨ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਬੀਜ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ—ਉਹ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।” “ਅਗਨੀ, ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕੇ। ਸਵਾਹਾ! ਅਗਨੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕੇ।” ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।” ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ, ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਇੱਕੋ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਟੇਢੇ ਰਸਤੇ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਮਨਾਂ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੈਵੀ ਤਾਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ। ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾਸ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾਸ।” ਉਹ ਦਿਲ, ਮਨ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਆਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਬਣ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਪਸ਼ੂ ਮਿਲਣ, ਵੰਸ਼ ਵਧੇ, ਮੈਂ ਅਨਹੋਣੀ ਤੋਂ ਬਚਾਂ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਾਂ।” ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ, ਇਹ ਆਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ, ਆਰਤੀ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਲਾ, ਆਦਿਤਿ, ਸਰਸਵਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਦਿਤਿ ਲਈ ਕਮਰਬੰਦ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਲਈ ਮੋੜ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਵਾਧਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਵਾਧਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਾਧਾ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ।” “ਸਰਸਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਉਹ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਦਇਆਲੂ, ਅਤੇ ਸਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਪਦਾਰਥ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਤੂੰ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਛੰਦ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। “ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ, ਸ਼ਹਦ ਰਸ ਵਾਲਾ ਘਰਮਾ ਪੀਓ, ਹੇ ਵਸੂਆਂ, ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗੋ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਸਮੁੰਦਰ, ਵਾਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਸਾਵਿਤਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪਿਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ ਰਸ ਵਾਲਾ ਘਰਮਾ ਪੀਓ ਜੋ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।” ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਯਜੁਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ, ਦਿਲ ਦੇ ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਪੀਓ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾ ਘਰਮਾ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ। ਪੋਸ਼ਣ, ਤੇਜ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ, ਰਾਜਸਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਵਾਧਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ। “ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਚੰਗੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ: ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ, ਰਾਜਸਤਾ, ਲੋਕ।” ਪੁਸ਼ਣ, ਪਥਰ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਿੱਧੇ ਬਰਹਿਸ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਘਰਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰੁਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਸੱਦੇ ਗਏ ਨੂੰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। “ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਵੀਕਾਰੇ, ਰਾਤ ਵੀ ਚੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਵੀਕਾਰੇ, ਅਸੀਂ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਵਿਚੋਂ ਭਾਗ ਲਵਾਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਘਰਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।” ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ। “ਤੇਰਾ ਜੋ ਘਰਮਾ ਇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਹੁਤੀ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, “ਰਾਜਸਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਨਵੀਂ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼, ਸਮੁੱਚੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਆਸਥਾ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ—ਮਿੱਠਾਸ, ਰੱਖਿਆ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।