ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਖਾਸ ਖੁਰਾਕ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਦਿਵਯ ਪੂਜਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਵੈਨਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋ ਕਿਰਣ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸੇ ਤਿਰਛੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਦੀ ਹੈ—ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕਦੇ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ ਹਨ। ਹੇਠਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਆਸ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਤਦ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਯਜਨਾ ‘ਚ, ਉਹ ਸਿਆਣਾ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਮੰਦ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਸੁਣਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਮੇਰਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ—all rise up. ਪੱਥਰ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਝੰਝੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਘੋੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ। ਮਘਵਨ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਨਵਜੰਮੇ ਜਾਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇਂ, ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ ਨਾਇਕ ਜੰਮਿਆ। ਨਵਾਂ ਜੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ। ਪੁਰੂਵਸਾ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਗੀਤ ਤੇਰੀ ਵਾਧੂ ਕਰਨ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਆਰਯ, ਦਾਸ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਭਾਵੇਂ ਵੈਰੀ ਹੋਏ—ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਵਿਤਰ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਠੱਗਣ-ਯੋਗ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈਆਂ ਨਾਲ। ਸੋਨੇ-ਵਾਂਗ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਲਿਆ, ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਨਾ ਕਰੇ। ਵਾਯੂ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ, ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ। ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੱਦ ਨਾਲ ਇਥੇ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਸਭ ਲੋਕ ਨਿਰੋਪਦ੍ਰਵ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਣਹਾਰ ਨੇ ਦਿਵਯ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ, ਭੇਟ ਲਈ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਸਵਿਨੋ, ਆਓ, ਸਵੈ-ਸਿੰਗਾਰ ਕਰੋ, ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ ਪੀਓ। ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ, ਮਹਾਨ ਦਾਤਿਆਂ; ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦਿਓ, ਆ ਜਾਓ। ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਸਤਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਏ। ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਇਕ, ਮਹਾਨ, ਦਾਤਾ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਣ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਪੀਲਾ, ਵੱਧਦਾ, ਅਨੇਕ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਦਿਵਯ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਧਦਾ, ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਇਹ ਇਕ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਇਆ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਹਿਲਿਆ ਅਤੇ ਤੀਹ ਪੈਰ ਚੁੱਕੇ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁ ਲਈ, ਇਕਠੇ, ਇਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ। ਉਹ ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ; ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ, ਇੰਦਰ, ਦੁਸ਼ਟ ਨਾਸਕ, ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਰੁਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੌ-ਜੋੜ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬਲਦ-ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਿਚੋੜੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ। ਅੱਜ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਦੂਰ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਦੂਰੀਆਂ ਤੈਅ ਕਰਦੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ, ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ, ਕਰਮ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਭਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੋਖਾ, ਅਦਭੁੱਤ ਅਸਥਿਤ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ। ਜੋ ਵਿਵੇਕ, ਚੇਤਨਾ, ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਹੈ; ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ, ਜੋ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਭ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀ ਯਜਨਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਕ, ਸਾਮ, ਯਜੁਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਗੱਡੇ ਹਨ, ਪਹੀਏ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਟਾਂਗਿਆਂ ਵਾਂਗ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾਮ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਚਲ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਗਲਮਈ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਅਨੇਕ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੋੜੀ। ਅਨੁਮਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੇ ਹੁਨਰ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੇਖਾ ਪਾਰ ਕਰਵਾ। ਅਨੁਮਤੀ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਅਗਨੀ, ਭੇਟ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੈਣ ਹੈਂ; ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਮਾਤਾ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ। ਪੰਜ ਦਰਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਸਰਸਵਤੀ, ਪੰਜ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਿਆ ਬਣੀ। ਤੂੰ, ਅਗਨੀ, ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਿੱਤਰ; ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਕਵੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਚਮਕਦੇ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲੇ। ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ; ਬੱਚਿਆਂ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿ। ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਜਲਦੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਲਦ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ; ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਖੰਭਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਇਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ।