ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਸੁਨਹਰੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਚੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਕਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਤਿ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜੇ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਬਿਠਾਏ। ਫਿਰ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਬਚੜਾ ਜਨਮਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਰੀ ਅਤੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਭਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅਪਨਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜਮਈ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਉੰਤੀਹ (303,039) ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਵਿਛਾਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ ‘ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਅੱਗ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਤ੍ਰ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੁੱਚੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਸਮੇਤ, ਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਥ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਡਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਧਿਆਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੈਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੇ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਸਾਂਝ ਪਿਆਰੀ ਬਣਾਵੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਉਸਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਸੱਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਦਾਤਾ ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਰਯਮਨ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ‘ਤੇ ਆ ਬੈਠਣ। ਆਦਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਗਨੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ। ਵੱਡੀ ਤੇ ਤਪਤ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਸੀਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀਏ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਇ enਦਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਰੀਤ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੂੰ, ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਕੋਲ ਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ। ਗਾਵਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਰਯਮਨ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਸਾਵਿਤਰ ਅਤੇ ਭਗਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕਤਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵਹਾਓ; ਰਸਾ ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਇਹੀ ਵੇਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਡੇ, ਆਨੰਦਮਈ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਜਨ ਅਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਗੀਤ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਆ, ਸਾਰੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਨੇ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਦਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਸੁੰਦਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਇਕੱਲਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ? ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਤਿਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਆਯਵ ਲੋਕ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਰਚਿਆ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਅਤੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤੂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਵੇ, ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ। ਉਹ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਵਾਸਤੇ ਉੱਚਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ! ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ, ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ ਪੁਜਾਰੀਓ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਆਓ; ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ। ਇਹੀ ਵੇਣ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਸ਼ਚਰਜ। ਇਹੀ ਵੇਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ, ਦੈਵੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਇਡਾ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਪਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਉਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਅੱਜ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹੇ ਸੂਰਜ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਹੇ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਹੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੋਲਾ ਉਸ ਲਈ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਹਨੇਰੀ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰਥ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਹੇ ਆਦਿਤਯ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਜਸ ਵਿੱਚ ਹੈਂ; ਯਥਾਰਥ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਿੱਚ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਚਾਨਣ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਲਕਟਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।