ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਈ ਲੱਕੜੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕ ਲਈ ਅੱਗ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਯਜਮਾਨ, ਵਾਧੂ ਲਈ ਸੇਵਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਸਹਾਇਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਦੂਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਘੋਸ਼ਕ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਕਪੜੇ ਧੋਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਲਈ ਰੰਗਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਸੱਚ ਲਈ, ਅੰਦਰੋਂ ਚੋਰ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਖਬਰਦਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਵਿਵੇਕ ਲਈ, ਪ੍ਰਬੰਧਕ; ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਈ, ਨਿਗਰਾਨ; ਬੱਚੇ ਲਈ, ਸਹਾਇਕ; ਵਾਧੂ ਲਈ, ਯਾਤਰੀ; ਪਿਆਰ ਲਈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ; ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਘੋੜਾ-ਸਧਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਸਵਰਗ ਲਈ, ਦੁਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਫਿਰ ਸਹਾਇਕ—ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਰ ਇਕ ਭੂਮਿਕਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਧ ਲਈ, ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਗੁੱਸੇ ਲਈ, ਤੁਰ ਪੈਣ ਵਾਲਾ; ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਈ, ਬੰਨਣ ਵਾਲਾ; ਦੁਖ ਲਈ, ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਭਲਾਈ ਲਈ, ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ; ਪਹਾੜੀ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਕੋਣੀ; ਚਮਕ ਲਈ, ਮਨ-ਰੂਪ; ਚਲਣ-ਚਲਣ ਲਈ, ਅੰਜਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਨਾਸ ਲਈ, ਮਿਆਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਸੰਯਮ ਲਈ, ਧਾਗਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਸੰਯਮ ਲਈ, ਧਾਗਾ; ਅਥਰਵਣ ਲਈ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ; ਸਾਲ ਲਈ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ; ਅੱਧ-ਸਾਲ ਲਈ, ਅਜੰਮੇ; ਮੌਜੂਦਾ ਸਾਲ ਲਈ, ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ; ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਲਈ, ਚਲੇ ਗਏ; ਸਾਲ ਲਈ, ਘਿਸਿਆ ਹੋਇਆ; ਸਾਲ ਲਈ, ਚਿੱਟਾ-ਵਾਲਾ; ਰਭੂ ਲਈ, ਚਮੜੀ ਜੋੜਣ ਵਾਲਾ; ਸਾਧਿਆ ਲਈ, ਚਮੜੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਝੀਲਾਂ ਲਈ, ਮੱਛੀ ਫੜਣ ਵਾਲਾ; ਠਹਿਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਲਈ, ਟਿਕਣ ਵਾਲਾ; ਦਲਦਲ ਲਈ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਕਾਂਦਿਆਂ ਲਈ, ਕਾਂਦੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ; ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਲਈ, ਜਹਾਜ਼ੀ; ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਨਾਵਿਕ; ਪਾਰਾਂ ਲਈ, ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਲਈ, ਖਣਨ ਵਾਲਾ; ਗੂੰਜਦਿਆਂ ਲਈ, ਪੱਤਾ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਗੁਫਾ ਲਈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ; ਢਲਾਨਾਂ ਲਈ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ; ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼—ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਘਿਨਾਉਣੇ ਲਈ, ਪੌਲਕਸ; ਰੰਗ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰੀਗਰ; ਤਰਾਜੂ ਲਈ, ਵਪਾਰੀ; ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਲਈ, ਗਲਾਵਿਨ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਰਾਖ ਵਾਲਾ; ਵਾਧੂ ਲਈ, ਜਾਗਣਾ; ਦੁਖ ਲਈ, ਨੀਂਦ; ਤਕਲੀਫ ਲਈ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਵਾਧਾ ਲਈ, ਅਪਨੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਵਿਵਾਦ ਲਈ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਹਰ ਇਕ ਭੂਮਿਕਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੂਏ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ, ਜੂਆਰੀ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਲਈ, ਨਵੀਂ ਦਾਖ; ਤੀਜੀ ਚਾਲ ਲਈ, ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਚੌਥੀ ਚਾਲ ਲਈ, ਹੋਰ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਉੱਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਥੰਮ; ਮੌਤ ਲਈ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ; ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ; ਭੁੱਖ ਲਈ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਗਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਖੜਾ; ਬੁਰਾਈ ਲਈ, ਯਾਤਰੀ ਅਧਿਆਪਕ; ਪਾਪ ਲਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਨਿਭਦੇ ਹਨ। ਗੂੰਜ ਲਈ, ਚੀਕਣ ਵਾਲਾ; ਧੁਨੀ ਲਈ, ਭੌਂਕਣ ਵਾਲਾ; ਅੰਤ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ; ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਲਈ, ਚੁੱਪ; ਸ਼ੋਰ ਲਈ, ਡੌਲ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ, ਤੰਬੂਰਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਰੋਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਹੌਲੀ ਧੁਨੀ ਲਈ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਜੰਗਲ ਲਈ, ਜੰਗਲ-ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ; ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਲਈ, ਅੱਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਮਜਾਕ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਿਆ; ਹਾਸੇ ਲਈ, ਜੋਕਰ; ਯਾਦਵ ਲਈ, ਚਿੱਟਾ-ਦਾਗ ਵਾਲਾ; ਪਿੰਡ ਲਈ, ਲੇਖਕ; ਘੋਸ਼ਕ ਲਈ, ਉਹ; ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ, ਤੰਬੂਰਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਹੱਥ-ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਨਾਚ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਝੰਜ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਿਭਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਲਈ, ਮੋਟਾ; ਧਰਤੀ ਲਈ, ਆਸਨ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਵਾਯੂ ਲਈ, ਬਾਹਰਲਾ; ਵਾਤਾਵਰਣ ਲਈ, ਬਾਂਸ-ਨਾਚਣ ਵਾਲਾ; ਆਕਾਸ਼ ਲਈ, ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ; ਸੂਰਜ ਲਈ, ਪੀਲਾ ਘੋੜਾ; ਤਾਰਿਆਂ ਲਈ, ਕੀੜਾ; ਚੰਦ ਲਈ, ਕੋੜ ਵਾਲਾ; ਦਿਨ ਲਈ, ਚਿੱਟਾ, ਪੀਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਰਾਤ ਲਈ, ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਹੁਣ, ਉਹ ਅੱਠ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ, ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟਾ, ਬਹੁਤ ਕਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗੰਜਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ। ਨਾ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹਨ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹਨ। ਮਾਗਧ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੂਆਰੀ, ਨਪੁੰਸਕ—ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸ਼ੂਦਰ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਕੇ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵ ਉਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਹਨ; ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਭਾਗ ਅਮਰ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ। ਤਿੰਨ-ਚੌਥਾਈ ਪੁਰੁਸ਼ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਇੱਕ-ਚੌਥਾਈ ਮੁੜ ਇਥੇ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਾਜ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਰਾਜ ਤੋਂ ਪੁਰੁਸ਼। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਹੋਈ, ਘੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਹੋਈ, ਰਿਗ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰ ਜਨਮੇ; ਛੰਦ ਜਨਮੇ; ਯਜੁਸ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜੇ, ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ, ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੇੜਾਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਛਿੜਕੀ ਗਈ, ਪੁਰੁਸ਼ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੀ ਸੀ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਣੇ, ਪੈਰ ਕੀ ਸਨ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੈਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਰਾਣੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਚੰਦ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸਾਸ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨੋਂ, ਅੱਗ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਸਿਰ ਤੋਂ ਸਵਰਗ, ਪੈਰ ਤੋਂ ਧਰਤੀ, ਕੰਨੋਂ ਤੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਰਚੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਵਸੰਤ ਘੀ, ਗਰਮੀ ਇੰਧਨ, ਸਰਦੀਆਂ ਹਵਨ ਬਣੀ। ਸੱਤ ਘੇਰੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ-ਸੱਤ ਜਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਯਜਨਾ-ਪਸ਼ੂ ਵਜੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ—ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਕਰਤਵਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਉੱਚਾਈਆਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਭਾਗ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਰਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮਰਤਾਂ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਬਣਿਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਅਜੰਮਾ, ਪਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਣ ਚਮਕ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ; ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਪਾਸ; ਤਾਰੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ। ਇਹੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਇਹੀ ਸੂਰਜ, ਇਹੀ ਵਾਯੂ, ਇਹੀ ਚੰਦ; ਇਹੀ ਚਮਕ, ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹੀ ਪਾਣੀ, ਇਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ। ਸਭ ਪਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰ, ਪਾਰ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਕੜ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ," ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦਿਵਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ; ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ, ਤਿੰਨ ਚਾਨਣੀਆਂ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਖਲ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ—ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਧੂੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਵਨ ਦਈਏ? ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਉਭਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ—ਕਿਹੜੇ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਵਨ ਦਈਏ? ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ। ਉਹੀ ਪਾਣੀਆਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਰ ਰੂਪ, ਹਰ ਵਜੂਦ, ਹਰ ਕਰਤਾਵਾਂ, ਸਭ ਕੁਦਰਤ, ਸਭ ਜੀਵ, ਸਭ ਸਮਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਮਹਾ-ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।