ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯజਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੁਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਡਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਕਈ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਬੱਕਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਇਕ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ। ਉਹ ਘੋੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਅੱਜ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੁਚੇਤ, ਦੂਤ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ। ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਪੰਥ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਫਲ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਨਰਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਤੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਾਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਪੂਰਬੀ ਕੁਸ਼ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਸਥਾਨ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਥਾਂ। ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਦੇਵੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ। ਦੇਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋਣ। ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਇਕਠੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ। ਦੇਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਰੋਸ਼ਨ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵੀ ਪੁਜਾਰੀ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਵਾਕ-ਪਟੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਬੀ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ, ਇਡਾ, ਤੇ ਸਾਰਸਵਤੀ, ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਤੇ ਆਉਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਅੱਜ, ਅਗਨੀ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ, ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਵਨਸਪਤੀ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਰੱਖੇ; ਉਹ, ਰਸ ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇ। ਨਵੀਂ ਜਨਮੀ ਅਗਨੀ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਮਾਪ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਿਆ। ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂ। ਅਗਨੀ, ਅੰਧੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਤਾਂ ਲਈ ਸਿੰਗਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਸਿੰਗਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ; ਉਹ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਚਟਚਟ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਟੁੱਟ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ—ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਧਨੁ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਧਨੁ ਵੈਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਕੰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਲਗਦੀ; ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁ ਤੋਂ ਬਾਣ ਲੈ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਦੋ, ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ, ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤ ਹਨ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂਣ, ਬਾਣ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਤਰਦੇ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਚਤੁਰ ਰਥਚਾਲਕ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ; ਰਸੀਆਂ, ਉਕਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾਉਣ, ਤੇ ਮਨ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਰਸੀਆਂ ਦਿਸਾ ਦਿੰਦੇ। ਮਜਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ; ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦੇ। ਰਥ ਦੀ ਚਲਣ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਰੱਖੇ; ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਵਾਂ। ਪੁਰਖ-ਪ੍ਰੀਤ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਕਠਿਨਾਈ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਡੂੰਘੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਡੋਲ, ਸੱਚੇ ਵੀਰ, ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਤਰ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਨਿਰਪਤ ਹੋਣ; ਪੂਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ—ਬੁਰਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਾਨਵਰ ਪੰਖ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਹੈ; ਬਲਦ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਛੁੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌੜਦੇ, ਉਥੇ ਬਾਣ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਓ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ; ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲੇ, ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਟੱਕਰ ਮਾਰਦੀਆਂ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਉਕਤਾਓ। ਸੰਪੂਰਨ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ, ਬਾਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ; ਨਿਪੁੰਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਜਾਣਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਓ ਰੁੱਖ, ਤੂੰ ਮਜਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਪਾਰ, ਵੀਰ; ਬਲਦ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਪੱਕਾ ਰਹੋ—ਜੋ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤਾਕਤ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ, ਬਲਦ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਰਥ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਨਾਭੀ—ਇਸ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਸੱਦੇ ਲਈ ਰਥ ਨੂੰ ਪਕੜ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਓ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ; ਢੋਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ। ਗੂੰਜੋ, ਢੋਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ; ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਢੋਲ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਹੈ—ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜੋ। ਢੋਲ, ਸਾਫ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜੋ; ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇ। ਸਾਡੇ ਰਥਚਾਲਕ, ਇੰਦਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ। ਕਾਲੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ ਦਾ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦਾ, ਭੇਡ ਮੇਸ਼ੀ ਦੀ, ਭੂਰਾ ਸੋਮਾ ਦਾ, ਕਾਲਾ ਪੂਸ਼ਨ ਦਾ, ਸਲੇਟੀ ਪਿੱਠ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦਾ, ਲਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਮਰੁਤ ਦਾ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਰੰਗਤ ਇੰਦਰ-ਅਗਨੀ ਦੀ, ਲਟਕਦੇ ਹੋਠ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ, ਕਾਲਾ ਏਕਸਿਤੀ ਦਾ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਪੇਤਵਾ ਦਾ। ਅਗਨੀ ਲਈ ਲਾਲ-ਖੁਰ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਅਨੀਕਵਤ ਲਈ ਲਾਲ-ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਦੋ ਲਟਕਦੇ ਹੋਠ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਨ ਦੇ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਨਾਭੀ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ, ਦੋ ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਤੂਪਰੂ ਦੇ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਮਰੁਤ ਦੀ, ਕਾਲਾ ਅਗਨੀ ਦਾ, ਬੱਕਰਾ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦਾ, ਭੇਡ ਮੇਸ਼ੀ ਦੀ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਵਰੁਣ ਦਾ। ਅਗਨੀ ਲਈ ਗਾਯਤਰੀ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਰਾਥੰਤਰਾ ਲਈ ਅੱਠ ਪਿਆਲੇ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਪੰਦਰਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਬਰਹਤਾ ਲਈ ਗਿਆਰਾਂ ਪਿਆਲੇ; ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜਗਤੀ ਸਤਾਰਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਵਰੂਪਾ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਪਿਆਲੇ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਇਕੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਵੈਰਾਜਾ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਲਈ ਪੰਕਤੀ ਉਨਤਾਲੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਸ਼ਾਕਵਰਾ ਲਈ ਚਾਰੂ; ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਲਈ ਉਸ਼ਣਿਹ ਤੇਤੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਰੈਵਤਾ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਪਿਆਲੇ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਚਾਰੂ; ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਵਿਣੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਚਾਰੂ; ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਪਿਆਲੇ; ਅਨੁਮਤੀ ਲਈ ਅੱਠ ਪਿਆਲੇ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ। ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ।