ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਹੋਣ ’ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਸੀ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਜ਼ ਦੇ ਪਰ, ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਭਰੀ। ਘੋੜੇ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤਿ ਉੱਚਾ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਜੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਈ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ। ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਲਗਾਮ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਇਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ। ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਦੇ ਯਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਤਾ—ਇਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਰੱਖਦਾ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬੰਧਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਬੰਧਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਹੇ ਘੋੜੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਰੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸੁਭਾਗ ਲਗਾਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਵਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ। ਹੇ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਸਾਨ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧੂੜ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ—ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਘਾਹ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਘੋੜੇ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰਥ ਜਾਂਦਾ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਯੋਧੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਜਾਂਦੀ। ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਲਸ਼ਕਰ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਦੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਾਪਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਨ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲਕੀਰਾਂ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਰੋਆਂ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਟਾਵਾਂ ਹਨ—ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਇਕਠੇ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਘੋੜੇ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਘੋੜੇ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਉੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਾਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਿੰਗ ਚੌੜੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਹੁਕਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਬੱਕਰਾ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਇਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਤੂੰ ਦੂਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਕਰ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਨਰਸ਼ੰਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤੇ ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦਾ ਕੁਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਚੌੜਾ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀਟ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਸੁਹਾਵਣੀ ਜਗ੍ਹਾ। ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ। ਦਿਵਿਆ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋਵੋ। ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਣ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠਣ। ਦਿਵਿਆ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਿਵਿਆ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਵਾਕ-ਕੁਸ਼ਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਪੂਰਬੀ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਵੇ, ਇਡਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨੋ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਰ ਦਿੱਤੇ—ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ—ਅੱਜ, ਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਵਨਸਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੁਥਰਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਉਹ, ਜੋ ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਧੁ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲਵੇ। ਅੱਗ, ਨਵੀਂ ਜਨਮੀ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਸੁਆਹਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ। ਤੂੰ ਅੰਧਿਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਮਾਣਵ ਲਈ ਗਹਿਣਾ ਹੈਂ, ਨੰਗਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਯੋਧਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਅਭੇਦ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ—ਤੇ ਤੇਰੀ ਬਚਾਵੀ ਵਡਿਆਈ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖੇ। ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਧਨੁਸ਼ ਵੈਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੂ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਕੰਨ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ, ਇਹ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ, ਇਕੱਠੇ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੰਤੂਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਬਹੁਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਜਦ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂਣੀ, ਤੀਰ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਲਸ਼ਕਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੇ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਕੁਸ਼ਲ ਰਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਗਾਮਾਂ ਚਾਬਕ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿਖਾਉਣ, ਤੇ ਮਨ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਲਗਾਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਤਗੜੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਥ ਦੀ ਚਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਵੀ ਸਾਮਾਨ ਰਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਅਸੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ। ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਕੋਲ ਬੈਠਦੇ, ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਬਾਜ਼, ਅਡੋਲ, ਸੱਚੇ ਵੀਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਖੇ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਨਰਮ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਨਿਰ-ਅਪਮਾਨ ਹੋਣ; ਪੂਸ਼ਣ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਹੇ ਸਤਿਆਚਾਰੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ—ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਾ ਜਮਾਵੇ। ਜਾਨਵਰ ਪੰਖ ਪਹਿਨਦਾ, ਉਸਦਾ ਦੰਦ ਉਸਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ; ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਛੱਡਣ ਤੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌੜਦੇ, ਉਥੇ ਤੀਰ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ; ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲੇ, ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਕੁੱਲੀਆਂ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ; ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ—ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਸੰਪ ਆਪਣੀ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੂ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਲ ਤੀਰੰਦਾਜ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।