ਇੱਕ pavittar ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਦੋ ਬਲਦ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਗੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੋਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਯੋਗ ਕਰਕੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨ ਕੋਈ ਵੈਰੀ, ਨ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਨ ਕੋਈ ਭੇੜੀਆ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ, ਉਸਦੇ ਪਤਾ ਲੱਗਣ। ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬਾਜ ਬਣ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨੇਤਰ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੱਚ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਈ ਗਈ। ਯਜਮਾਨ ਵਰੁਣ ਦੀ ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਨੀਵ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਸੀਟ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੇਰ ਲੈਂ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਾਹਾਂ 'ਚੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿ्णੁ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਿ্ণੁ ਲਈ ਮਹਿਮਾਨ-ਸੱਤਕਾਰ, ਵਿ्णੁ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਾਧਾ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਵਾਹਕ ਚੀਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਮੂਲ, ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੀਵਨ, ਪੁਰੂਰਵਸ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਭਿੰਨ ਛੰਦਾਂ (ਗਾਯਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ) ਨਾਲ churn ਕੀਤੇ ਗਏ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ (ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਹੋਤਰ) ਨੂੰ ਇਕ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯਜਨਾ ਨੂੰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੋ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਗਨੀ ਆਪੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਧੁਰ ਹੋਵੇ, ਯਜਨਾ 'ਚ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਅਤੁਟ, ਅਜੇਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰੀਰਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਇਕਤਾ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤਮਤਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੀ ਬੂੰਦ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਲਈ ਵਧੇ। ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਧੇ। ਸੋਮਾ, ਦਬਾਏ ਜਾਣ 'ਚ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਧਨ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਹੇ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਤਾਕਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਖੀ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਤਪਦਾ ਅਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅਗਨੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਨਭਸ ਅਤੇ ਆਯੁ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਵੀ ਅਜੇਤ, ਯਜਨਿਕ ਨਾਮ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਯਜਮਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰਣੀ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਾਣੀ, ਵਾਸੁਆਂ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੇ; ਮਨੋਜਵ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਜੇ; ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ। ਤਪਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ੇਰਣੀ ਵਾਂਗ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੇ ਖਸ਼ਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਈ। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਹੋਈ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਤਰਲਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਥਿਰ ਹੋਵੇ। ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦੋ ਹੋਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਈ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਇਹ ਜਗਤ ਮਾਪਿਆ, ਆਪਣਾ ਤਿੰਨ-ਪੈਰੀ ਕਦਮ ਟਿਕਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਧੂੜ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਗਾਵਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮਨੁ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਵਿਣੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੱਲਣ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ, ਹਵਨ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਜਾਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਰੋਕਣ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ। ਹੁਣ, ਵਿਣੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਗਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਮਾਪੇ, ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ-ਰਹਿਤ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਡਗ ਭਰੇ। ਵਿਸ਼ਣੁ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਵੱਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਣੁ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜਿਸਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਵਿਣੁ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਬੰਧਨ, ਉਸ ਦੀ ਥਿਰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਨਾਰੀ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ। ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਵਿਣੁ ਦੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ, ਸਬਕੋਈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ, ਜਨਮੇ ਜਾਂ ਅਜਨਮੇ, ਜਾਂ ਜਾਦੂਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ—ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਸਵਰਗ, ਯਜਨਾ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵਿਘਨ-ਭੰਨ, ਵਿਣੁ ਦੇ, ਉਹ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਿਜਾਇਆ। ਉਹ ਵਿਣੁ ਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰੀ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ گردਨ ਕੱਟੀ। ਉਹ ਜੌ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਧਰਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ। ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਆਸਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਿਤਰ-ਆਸਨ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਭਰੋ, ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੋ। ਚਮਕਦੇ ਮਾਰੁਤ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਸਥਿਰ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਪਣ। ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤ੍ਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਥਿਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਥਿਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵਣ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਛਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈਂ। ਇਹ ਗੀਤ, ਗਾਇਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂ। ਵੱਡੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਚਾਹੁੰਦਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵਣ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਬੰਧਨ, ਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਿਭੂ ਹੈਂ, ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਅਗਨੀ ਹੈਂ, ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਜ਼, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਕਵੀ, ਤੇਜ਼-ਪੈਰੀ, ਤਾਕਤਵਰ, ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਚੰਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬਿੱਲੀ ਵਰਗੀ, ਸੁਤੰਤਰ, ਪਤਲੀ ਲੌ, ਘੇਰਨ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਆਕਾਸ਼, ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁੱਧ, ਹਵਨ ਨਾਸਕ, ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਨ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਜਨਮੀ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਡੂੰਘੇ ਦੀ ਸੱਪ, ਵਾਣੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ, ਅਤੇ ਆਸਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਆਵੇ। ਮਾਰਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਚੱਲੋ; ਇਸ ਦੇਵੀ ਮਾਰਗ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖੋ। ਅੱਗਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਨਿਕਾ ਨਾਲ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਉ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈਂ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ। ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਹੋਰ ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਢਾਲ ਹੈਂ। ਜਿਹੜਾ ਘਿਉ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਕਤਾਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਹਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।