ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯੱਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇਕ, ਦਸ, ਆਪਣੇ, ਦੋ, ਵੀਸ, ਤਿੰਨ, ਤੇ ਤੀਹ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰੇ। ਵਾਯੂ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਜਵਾਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਚੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਈਆਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾ ਪੀਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਇਕ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਾਤ-ਧਾਰੀ, ਬਹਾਦਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਸੀਂ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵੰਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਇੰਨਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣਿਆ? ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਹ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਸੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਮ-ਰਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪੱਕੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯੱਗ ਦੇ ਯਜਮਾਨ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ, ਦੂਜੇ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ ਵਾਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਧਨ-ਦਾਤਾ ਹੈ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਪੰਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ ਕਰੇ, ਵਾਧਾ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਬਚਾਵੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਸਾਲ, ਚੱਕਰ, ਅੱਧਾ ਸਾਲ, ਰੁੱਤ, ਮਹੀਨਾ, ਪੱਖ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਤੇ ਭੋਰੇਂ ਹੈਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਸੁਪਰਨ੍ਹਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਡੋਲ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਬੈਠ।” ਹੁਣ, ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਇਡਾ ਦੇ ਸਥਾਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਸਮਿਧਾ-ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਜਨਤਕ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਅਜੇਹੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅਜੈ ਹੈ, ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਉਣ ਲਈ ਹੋਤ੍ਰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਡਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਅਮਰ, ਸੁੰਦਰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਜ੍ਯ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਢਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ। ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਖੁਲਣ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਈਆਂ, ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਉਣ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ, ਤੇ ਉਹ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਹੋਤ੍ਰ, ਵੈਦ, ਮਿੱਤਰ—ਉਹ ਆਉਣ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਦੇਣ। ਤਿੰਨ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰੀਆਂ, ਇਡਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਭਾਰਤੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਉਣ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨਾਲ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਰੂਪਾਂ-ਰੂਪ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਬੀਜ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਣ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋ ਸੋ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਆਉਣ; ਉਹ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਯੱਗ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਘਿਉ, ਚਰਬੀ, ਬੂੰਦਾਂ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਯੱਗ ਸਥਲ ਉੱਤੇ ਦੂਬ ਵਿਛਾਈ, ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਨ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੇ, ਸੂਰ, ਬੱਚਾ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੱਗ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਸਤੇ ਦਿਖਾਏ। ਦਾਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਕੋਈ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ। ਨਵੇਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਨਵਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਇਡਾ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਯੱਗ ਤੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੌ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗਾਇਕ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਅਧਵਰਯੂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਫਲ ਵਾਲਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਪਨੇ ਸਿਖਰ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਦੂਬ ਨੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਕੁਝ ਦੂਬ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਰੱਖੀ, ਕੁਝ ਵਿਛਾਈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਯਥਾਵਿਧਿ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਹੁਤੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਭੋਜਨ ਪਕਾਇਆ, ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬੱਕਰੀ ਬੰਨ੍ਹੀ। ਅੱਜ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ ਸੂਪ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਚਰਬੀ ਰੱਖੀ, ਪਕਾਈ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਅੱਜ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਭ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਣਿਆ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਚਾਹਵਾਂ ਧਨ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਦਾਨ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ; ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋ, ਚੰਗੀ ਬਾਣੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ ਭੇਜੇ ਹੋਏ; ਸਤੁਤੀਆਂ ਉਚਾਰੋ। ਫਿਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਤਨੂਨਪਾਤ, ਜੋ ਉਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਗਾਂ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਘਿਉ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੀ ਤਨੂਨਪਾਤ, ਉਗਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਸ਼ਣਿਕ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ, ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਗਾਂ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਜੋਗ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰੀ, ਇਡਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਜੋਗ, ਮਹਾਨ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਗਾਂ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਜੋਗ, ਅਮਰ, ਪਿਆਰੇ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਬੈਠੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਛੰਦ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਗਾਂ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਤਨੂਨਪਾਤ, ਦੇਵੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਯੱਗ ਨੂੰ ਸਫਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਧਨ, ਤਾਕਤ, ਰਖਿਆ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।