ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਬੱਕਰੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪੂਰੀ (ਪਿੰਡ) ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਟਵਸ਼ਟਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਸ਼ਰਵਸ ਲਈ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਯਥਾ-ਸਮਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀ ਇਹ ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਕਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਇਸ ਸੁਚੱਜੇ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਭੰਡਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੂਪਾ (ਯਜਨ ਥੰਮ) ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਕਵਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਣੀ ਹੋਈ ਆਸਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ; ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੂਤ੍ਰਧਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਸ਼ੀ, ਬੰਨ੍ਹਣ, ਮੱਥੇ ਦੀ ਰੱਸੀ, ਲਗਾਮ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਘਾਹ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਮੱਖੀਆਂ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਕੁਹਾੜੀ ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਉਖਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਸ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਭਾਲਣ, ਤੇ ਯਜਨ ਮਾਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਉਣ। ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਮਾਰ ਤੋਂ ਜੋ ਦਰਦ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਚ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਜੋ ਚੋਟ ਰਹਿ ਗਈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣ। ਜੋ ਪਕਿਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੈ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਾਸ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ, ਹੰਡੀਆਂ, ਰਸ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਮਚਾ, ਥਾਲੀਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਜਾਂ ਬਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ; ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜਣ; ਜੋ ਵਾਂਛਿਤ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਤੇ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਘੋੜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੈਠਕ, ਮੋੜ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਥਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ ਜਾਂ ਖਾਧਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਪੜਾ ਘੋੜੇ ਲਈ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ, ਅਸਥਾਨ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੋੜੇ, ਸਪੁਰ ਜਾਂ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਜੋ ਦਰਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਚਾ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਰਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਂਤੀ (34) ਪਿੰਜਰੀਆਂ, ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਬੰਧਨੀਆਂ, ਤੇਰਾ ਧਨੁਖ-ਵਾਂਗੂ ਕੁਰਵਾਂ ਹੱਡੀ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਅਟੁੱਟ ਅੰਗ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਘੜੇ, ਉਬੜ-ਖਾਬੜ ਤੇ ਚਿੱਟੇ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਕਸਾਈ, ਦੋ ਉਸ ਦੇ ਹੰਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਜੋ ਭਾਗ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕੁਹਾੜੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ; ਲਾਲਚੀ, ਜੋ ਅਕੁਸ਼ਲ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਨਾ ਕੱਟਣ। ਤੂੰ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਸਾਨ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਲੇਟੀ-ਕੌੜੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਘੋੜਾ ਗਧੇ ਦੇ ਜੋੜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗਾਂਵਾਂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਆਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦੇਵੇ, ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾਏ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਹ ਲੋਕ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਉਪਚਾਰ ਦੇਣ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ। ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਹੱਦ ਤੇ ਰਾਖੀ ਬਣ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੋ; ਅੱਗ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਦੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। [ਸਾਨੂੰ ਜਗਾ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।] ਅੱਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਹੋਣ; ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਹੋਣ; ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਹੋਣ; ਜਲ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਹੋਣ। ਸੱਤ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਅੱਠਵਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਸਮਝ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਚਾਹੀਦਾ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਆਰਯ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵਾਂ, ਦੱਖਣੀ ਦਾਤਾ ਲਈ ਵੀ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਜਦ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਲਈ। ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੇ ਆ, ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ; ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਕੱਢਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ। ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ। ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਇੱਥੇ ਆ, ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ; ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਤਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਦੀਵੀ ਤਾਪ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਪਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੂਰੋਂ ਆਉਣ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ। ਅੱਗ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ; ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਜੇਤੂ। ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਲਈ, ਤੇਜ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ, ਅੱਗ ਲਈ। ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਾਡੀ ਸੋਲਾਂ ਗੁਣਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਤੈਨੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਸਤਿਆ ਦਾ ਸਮਰਥਕ, ਪੀਣ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਗਾ; ਧਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੈਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਤੋਂ। ਇੱਥੇ ਆ, ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧ। ਰੁੱਤਾਂ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਫੈਲਾਉਣ, ਮਹੀਨੇ ਤੇਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਸਾਲ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਥਾਮੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਪਾਨੀ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ। ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਵਹੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੀਏ।