ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਬੁੱਗਲ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੀਜਾ ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਕ੍ਰੁੰਚ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ, ਕਮਰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਗੋਡੀਆਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਆਕ੍ਰਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਸਥੂਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਕੁਸ਼ਠਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਸ਼ਣ ਪਿੱਛਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਅੰਧ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਆਂਤ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਗੁਦਾ ਨਾਲ, ਭਟਕਦੇ ਜੀਵ ਆਂਤਾਂ ਨਾਲ, ਜਲ ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ੇ ਨਾਲ, ਔਜਸ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਨਾਲ, ਚੁਸਤ ਜੀਵ ਲਿੰਗ ਨਾਲ, ਸੰਤਾਨ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਕਾਂ ਪਿੱਤ ਨਾਲ, ਰਸ ਨਿਸ਼ਕਾਸਨ ਗੁਦਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਲੂਕ ਪਖਾਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੋਦ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦੇ ਫੇਫੜੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੇਟ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁਰਦਿਆਂ, ਪਹਾੜੀ ਤਿਲ, ਪੱਥਰ ਅਗਨਾਸ਼, ਚਿਟੀਆਂ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਪਿੱਤ, ਝੀਲਾਂ ਜਿਗਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਭੀ ਨਾਲ ਆਧਾਰ, ਰਸ ਨਾਲ ਸਥਿਰਤਾ, ਜਲ ਨਾਲ ਤਾਪ, ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬੂੰਦਾਂ, ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਗਰਮੀ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਚਰਬੀ, ਓਸ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸ, ਨਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਅੰਗ, ਤਾਰੇ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਚਮੜੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੁੰਬਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭ੍ਰੂਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਹੂਤੀ ਚੜ੍ਹਾਈਏ? ਉਹ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਦੀ ਸਾਂਸ ਤੇ ਪਲਕ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਹੂਤੀ ਦਈਏ? ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਤਟਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਹੂਤੀ ਦਈਏ? ਉਹ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਮੌਤ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਹੂਤੀ ਦਈਏ? ਸਾਡੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਆਉਣ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣਨ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਧਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲੇ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਲੱਭੀਏ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ। ਪੁਰਾਤਨ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭਗਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਦਿਤੀ, ਅਥਾਹ ਦਕਸ਼, ਅਰਯਮਾਨ, ਵਰੁਣ, ਸੋਮ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਵਾਤਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਣ। ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਵੇ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਵੇ। ਤਾਰਕਸ਼, ਅਟੁੱਟ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਵੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਵੇ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ; ਅੱਗ-ਜਿਹੀਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼, ਸੂਰਜ ਅੱਖ ਵਾਂਗ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੇ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣਣ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਸੁਣੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ; ਸਾਡੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਈਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਣ, ਜਿੱਥੇ ਵਧਾਪਾ ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨਾ ਘਿਸੇ; ਜਿੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਅੱਧ ਵਿਚ ਨਾ ਰੁਕੇ। ਅਦਿਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਦਿਤੀ ਹਨ, ਪੰਜ ਜਨ ਅਦਿਤੀ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਦਿਤੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਾਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੁ, ਮਰੁਤ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਘਟਾਉਣ ਨਾ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੀਏ। ਜਦੋਂ ਨੇਤਾ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਬਕਰਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਕਰਾ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਪਿਆਰੀ ਪਿੰਡ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਰ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਹੂਤੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੋੜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਤਦੋਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਬਕਰਾ ਯਜਨਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ-ਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਠਕ—ਇਹ ਸਭ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚੇ, ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਪ, ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯੂਪਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਪਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਸਫਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਣੀ ਸੀਟ ਤੱਕ ਪੁੱਜੇ; ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦਰਸ਼ਤਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਜੁਤਾਈ, ਬੰਨ੍ਹ, ਰੱਸੀ, ਲਗਾਮ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਛੂਹਦੀਆਂ, ਕੁਹਾੜੀ ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੁਰਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਉਣ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਾਉਣ ਤੋਂ ਜੋ ਦਰਦ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਚੋਟ ਜੋ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਹਿ ਗਈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਟਿਕੇ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਘੋੜਾ ਪਕਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੈ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਸ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਸਫਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਾਸ ਪਕਾਉਣ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ, ਹੰਡੀਆਂ, ਰਸ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੜਚੀਆਂ, ਥਾਲੀਆਂ ਦੇ ਢੱਕਣ, ਬਰਤਨਾਂ ‘ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ, ਜੋ ਧੂੰਏਂਦਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਾ ਸਾੜਨ; ਜੋ ਇੱਛਿਤ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਵਸ਼ਟ-ਸਬਦ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ—ਘੋੜਾ—ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੈਠਕ, ਮੋੜ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਥਾਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਘਾਹ ਖਾਧਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਘੋੜੇ ਲਈ ਵਿਛਾਈ ਕਪੜੀ, ਦਿੱਤਾ ਸੋਨਾ, ਜੁਤਾਈ, ਅਸਥਾਨ, ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਰਦ ਤੈਨੂੰ ਕੋੜੇ, ਪੈਰ, ਜਾਂ ਸੂਈ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੜਚੀ ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਂਤੀ ਰਿੜਕਾਂ, ਅਸ਼ਵ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਗੰਢਾਂ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਦੀ ਵਕਰੀ ਧਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਅੰਗ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਖੁਰਦਰੇ ਤੇ ਨਰਮ, ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋ ਉਸ ਦੇ ਚਾਲਕ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਤੂ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਜਿਹੜੇ ਅੰਗ ਮੈਂ ਰੁਤੂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਆਰੀ ਗਰਮੀ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਕੁਹਾੜੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੋ ਲਾਲਚੀ, ਅਣਪੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਟੁੱਟੇ ਅੰਗ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਨਾ ਕਟਣ। ਤੂੰ ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਸਾਨ ਹਨ। ਭੂਰੇ ਘੋੜੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਸ਼ਵ ਖਚਰ ਦੇ ਜੂਏ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਅਸ਼ਵ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਪਸ਼ੂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ; ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦੇਵੇ, ਸਾਡਾ ਘੋੜਾ, ਆਹੂਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਯਜਨਾ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ, ਹਰ ਕਿਰਿਆ, ਹਰ ਚੀਜ਼, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਾਜ, ਦਿਆ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।