ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਅਤੇ ਪੰਛੀ, ਹਰ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਦਿਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਈਣੀ (ਹਿਰਣ) ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਂਡਕ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਚੂਹਾ ਤਿਤਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਸੱਪ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਦੇ, ਕਾਲਾ ਜੀਵ ਰਾਤ ਦਾ, ਰੀਛ ਜਤੂ ਦੇ, ਸੁਸ਼ਿਲੀਕਾ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ, ਤੇ ਜਹਕਾ ਪੰਛੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ, ਅਨ੍ਯਵਾਪਾ ਪੰਛੀ ਪੱਖਿਆਂ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ਯ ਹਿਰਣ ਮੋਰ ਨੂੰ, ਸੁਪਰਨ ਪੰਛੀ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਉੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਕਸ਼ਯਪ ਕਛੂਆ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨੂੰ, ਲਾਲ ਮੱਛੀ ਕੁੰਡ੍ਰਣਾਚੀ ਨੂੰ, ਗੋਲੱਟਿਕਾ ਪੰਛੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਅਸੀਤ ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵਰਸ਼ਾਹੂ ਪੰਛੀ ਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਚੂਹਾ ਛੁਹਿਰੀ ਨੂੰ, ਮਾਂਥਾਲਾ ਪੰਛੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਜਗਰ ਵਸੁਆਂ ਨੂੰ, ਤਿਤਰ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਉੱਲੂ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ, ਜੰਗਲੀ ਮੇੰਢ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਸ਼ਿਤ੍ਰਾ ਪੰਛੀ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਊਂਠ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਗਿੱਧ ਮਤੀ ਨੂੰ, ਸ੍ਰਮਰਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਚਿੱਤਕਬਰ ਹਿਰਣ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਕਵਈ ਪੰਛੀ ਕੁਟਰੁਰ ਨੂੰ, ਦਾਤਯੌਹਾ ਪੰਛੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਪਿਕਾ ਪੰਛੀ ਕਾਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਿਤ ਸੀ। ਗੈਂਡਾ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ, ਕਾਲਾ ਕੁੱਤਾ ਕਰਨ ਨੂੰ, ਗਧਾ ਤਾਰਕਸ਼ੁ ਨੂੰ, ਰੀਛ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਸੂਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਿੰਘ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਕਲਾਸਾ ਪੰਛੀ ਪਿੱਪਕਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਪੰਛੀ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਚਿੱਤਕਬਰ ਹਿਰਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਅੰਗ, ਪੱਤਾ, ਜੀਵ, ਤੇ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਤੱਤ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਦੰ ਪੰਛੀ ਦਹੀਂ ਨਾਲ, ਅਵਕਾ ਬੂਟੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਜੌ ਨਾਲ, ਤੇਗਾ ਬੂਟੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਜੀਬ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਜੀਭ ਦਾ ਅਧਾਰ ਕੰਠ ਨਾਲ, ਤਲੂ ਜਬੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਪੁਰੁਸ਼ ਅੰਗ ਵਿਯ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆ ਦਾੜ੍ਹੀ ਨਾਲ, ਰਸਤਾ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਆਵਾਪ੍ਰਿਥਵੀ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਪਲਕਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵੀ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ, ਉੱਤੇ-ਥੱਲੇ ਪਲਕਾਂ ਰੋੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਹਵਾ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਨੱਕ ਦੇ ਛਿੱਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਚੰਗਿਆਈ ਨਾਲ, ਉੱਤਲਾ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੰਦਰਲਾ ਘੱਟ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਬਾਹਰਲਾ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਦਿਮਾਗ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ, ਕੰਨ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਸੁਣਨ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇਠਲਾ ਗਲਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸੁੱਕਾ ਗਲਾ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਰਦਨ ਅਦਿਤੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਹ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਢੇਰੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ। ਮੱਛਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਪੰਛੀ ਦੀ ਬੈਠਕ ਨਾਲ, ਕਛੂਏ ਛਿਲਕੇ ਨਾਲ, ਕਦਮ رانਾਂ ਨਾਲ, ਰੀਛ ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਿਤਰ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਯਾਤਰਾ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਰਣੀ ਲੱਕੜ ਜਬੜੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਦੂਜਾ ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਤੀਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਚੌਥਾ ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਪੰਜਵਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਛੇਵਾਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਸੱਤਵਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਠਵਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਨੌਵਾਂ ਅਰਯਮਨ ਨੂੰ, ਦਸਵਾਂ ਧਾਤੂ ਨੂੰ, ਗਿਆਰਵਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਬਾਰਵਾਂ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰਵਾਂ ਯਮ ਨੂੰ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਵਿਭਾਗ ਇੰਦਰ-ਅਗਨੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪਾਣੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਅਗਨੀ-ਸੋਮਾ, ਸਰਪ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਦਿਆਵਾ-ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਮੋਢੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ, ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਬਗਲ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ, ਦੂਜਾ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ, ਤੀਜਾ ਵਾਯੂ ਦਾ, ਪੂੰਛ ਅਗਨੀ-ਸੋਮਾ ਦਾ, ران ਕ੍ਰੁੰਚਾਂ ਦੇ, ਕਮਰ ਇੰਦਰ-ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ, ਗੋਡੇ ਮਿਤ੍ਰ-ਵਰੁਣ ਦੇ, ਪਿੰਡੀਆਂ ਆਕ੍ਰਮਣਾਂ ਦੀਆਂ, ਤਾਕਤ ਸਥੂਰਾ ਦੀ, ਚਮੜੀ ਕੁਸ਼ਠਾਂ ਦੀ। ਪੂਸ਼ਣ ਪਿੱਛਲੇ ਮਾਰਗ ਦਾ, ਅੰਧ ਵੱਡੀ ਆਂਤ ਦਾ, ਸਰਪ ਗੁਦਾ ਦਾ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਆਂਤਾਂ ਦਾ, ਪਾਣੀ ਮੂਤਰ ਦਾ, ਪੁਲਿੰਗ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਲਿੰਗ ਦਾ, ਸੰਤਾਨ ਵੀਰਜ ਦਾ, ਕਾਂ ਬਿਲੀ ਦਾ, ਵਿਸਰਜਨ ਗੁਦਾ ਦਾ, ਉੱਲੂ ਮਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੋਦ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਮ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੇਫੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਪੇਟ ਨਾਲ, ਚਕਰਵਾਕਾ ਪੰਛੀ ਗੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਤਿੱਲੀ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ ਅਗਨਾਸ਼ੇ ਨਾਲ, ਚਿਟੀਆਂ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਪਿੱਤ ਨਾਲ, ਝੀਲਾਂ ਜਿਗਰ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹਨ। ਨਾਭੀ ਨਾਲ ਆਧਾਰ, ਰਸ ਨਾਲ ਥਿਰਤਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗਰਮੀ, ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬੂੰਦਾਂ, ਦੁੰਦ ਨਾਲ ਗਰਮੀ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਚਰਬੀ, ਓਸ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਨਸਾਂ ਰਖਿਆ ਨਾਲ, ਚਿਤਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਰੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੁੰਬਕਾ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਆਦਿ-ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਸੀ। ਉਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਥਾਪਕ। ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਈਏ? ਉਹ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਂ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਮੌਤ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ? ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਵਿਚਾਰ ਆਉਣ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਾਨੂੰ ਵਾਧੂ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲੇ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਈਏ। ਪੁਰਾਤਨ ਅਰਾਧਨਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭਗਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਦਿਤੀ, ਅਕਲ੍ਹੇ ਦਕਸ਼, ਅਰਯਮਨ, ਵਰੁਣ, ਸੋਮਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਵੇ। ਵਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਰੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਪਿਤਾ ਵੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੱਥਰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਣ, ਰਾਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ, ਪੂਸ਼ਣ, ਤਾਰਕਸ਼, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਣ। ਮਰੁਤ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਜਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਉਣ। ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਸੁਣੀਏ, ਚੰਗਾ ਵੇਖੀਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਯੂ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ। ਸਾਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਧਾਪਾ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਵੇ ਨਾ, ਪੁੱਤ ਪਿਓ ਬਣਨ, ਤੇ ਆਯੂ ਅਧ ਵਿਚ ਨਾ ਕਟੇ। ਅਦਿਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਪੁੱਤ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪੰਜ ਜਨ, ਜਨਮ—all ਕੁਝ ਅਦਿਤੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੁ, ਮਰੁਤ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਘਟਾਉਣ ਨਾ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਗਾਈਏ। ਜਦੋ, ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਬੱਕਰੀ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਕਰੀ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਿਯ ਪਿੰਡ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਪੂਸ਼ਣ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਬੱਕਰੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ। ਹੋਤ੍ਰ, ਅਧਵਰਯੁ, ਅਗਨੀ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਸ ਯਥਾਵਿਧਿ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਭੰਡਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਣ, ਚੁੱਕਣ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯੂਪਾ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਚੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਈਏ। ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਗਾਮ, ਬੰਨ੍ਹ, ਰੱਸੀ, ਪਟ, ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘਾਹ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਜੋ ਮੱਖੀਆਂ ਛੁਹਦੇ, ਕੁਹਾੜੀ ਜਾਂ ਛੁਰੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਜਾਂ ਖੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸਰਜਨ, ਮਾਸ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਪਕਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਦਰਦ, ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਘਾਵ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਪਵੇ, ਸਗੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਆਖਦੇ ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਾਸ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਸਫਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਜੀਵ, ਪੱਤਾ, ਅੰਗ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅਮਰ ਕਥਾ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਸੌਂਪੀ।