ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ—ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਖੜੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਠਹਿਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਖੂਹਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਰੁਕੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ—ਸਭ ਨੂੰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਕਰਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਵਾ, ਧੂੰਏਂ, ਬੱਦਲ, ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ, ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ, ਹੌਲੀ ਮੀਂਹ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਛੰਟਣ ਵਾਲੇ, ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ, ਧੁੰਦ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅੱਗ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਖ, ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤਾਰੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਅੱਧ ਮਹੀਨੇ, ਮਹੀਨੇ, ਰੁੱਤਾਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਭਾਗ, ਸਾਲ, ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਕਿਰਣਾਂ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਯ, ਮਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਡਾਲੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਖ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਪਾਣੀ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਤਰਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਲਦੀਆਂ-ਅਚਲ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਅਸੁ, ਵਸੁ, ਵਿਭੂ, ਵਿਵਸਵਤ, ਗਣਪਤੀ, ਅਭਿਭੂ, ਅਧਿਪਤੀ, ਚੰਦ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਾਧਵ, ਮਾਧਵ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸ਼ੁਚੀ, ਨਭਸ, ਨਭਸਯ, ਹੇਸ਼, ਊਰਜਾ, ਸਹ, ਸਹਸਯ, ਤਪਸ, ਤਪਸਯਾ, ਅੰਹਸਪਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਵਾਜਾ, ਪ੍ਰਸਵ, ਅਪੀਜਾ, ਕਰਤੁ, ਸਵਹ, ਚੋਟੀ, ਵਿਅਪਕ, ਅੰਤ, ਭੁਵਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਅਾਨ, ਉਦਾਨ, ਸਮਾਨ, ਨਜ਼ਰ, ਸੁਣਨ, ਬੋਲਣ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼, ਪਿੱਠ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ।' ਇੱਕ, ਦੋ, ਸੌ, ਸੌ, ਭੋਰਨ, ਆਕਾਸ਼—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਸੀ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ। 'ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਹੁਤੀ ਦਈਏ?' ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਿਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੂਰਜ, ਸਾਲ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਅਤੇ ਪਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਹੁਤੀ ਦਈਏ?' ਮਹਾਨਤਾ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਣ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਦੇ ਸੁਹਣੇ, ਭੂਰੇ, ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲਾਲ, ਨਿਰਭੀਕ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਗਾਇਕ, ਤੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ ਘੋੜਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਆਦਿਤਯਾ, ਗਾਇਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਅਤੇ ਜਗਤੀ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੂਰ, ਭੁਵਹ, ਸਵਹ—ਅਨਾਜ, ਭੁੰਨੇ ਜੌ, ਦੁੱਧ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ। ਏ ਦੇਵਤਿਆ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾਓ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰੋ। 'ਕੌਣ ਇਕੱਲਾ ਚਲਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਠੰਢ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀ ਹੈ? ਵੱਡਾ ਆਵਰਨ ਕੀ ਹੈ?' ਸੂਰਜ ਇਕੱਲਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਠੰਢ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੱਡਾ ਆਵਰਨ ਹੈ। 'ਪਹਿਲਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਸੀ? ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਕੀ ਸੀ? ਪਿਲਿੱਪਿਲਾ ਕੀ ਸੀ? ਪਿਸ਼ੰਗਿਲਾ ਕੀ ਸੀ?' ਆਕਾਸ਼ ਪਹਿਲਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ। ਘੋੜਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਦੂਧਾ ਪਿਲਿੱਪਿਲਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਪਿਸ਼ੰਗਿਲਾ ਸੀ। ਵਾਯੂ, ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਕਾਲੀ ਗਲ ਵਾਲੀ ਬੱਕਰੀਆਂ, ਨਿਆਗਰੋਧ ਦੇ ਪਿਆਲੇ, ਸ਼ਲਮਲੀ ਦੇ ਵਾਧ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਹ ਰਥ ਦਾ ਬਲਦ ਹੈ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਰਥ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਘੋੜਾ ਵੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਸੋਮ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਘੋੜਾ ਬਣੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਯਜਨਾ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਥੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇਵਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਖਣ। ਅੱਗ ਪਸ਼ੂ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ। ਵਾਯੂ ਪਸ਼ੂ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ। ਸੂਰਜ ਪਸ਼ੂ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਓ। ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਅਾਨ ਨੂੰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ'। ਮਾਂ, ਅੰਬਿਕਾ, ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਲਿਜਾਵੇ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਕਾਮਪਲਵਾ ਦੀ ਸੁਭਾਗਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਵਸੂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਅੰਡੇ ਦੇ ਧਾਰਕ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਅੰਡੇ ਦੇ ਧਾਰਕ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲੋ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਧੋ। ਬਲਦ, ਘੋੜਾ, ਬੀਜਧਾਰੀ, ਬੀਜ ਰੱਖੇ। ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਓ, ਬਲਦ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈ। 'ਯਕਾਸਕੌ, ਸ਼ਕੁੰਤਿਕਾਹਲਗ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, 'ਨਿਗਲਗਲੀਤੀ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਾਰਕ ਵਾਂਗ। 'ਯਕੋ, ਅਸਕੌ, ਸ਼ਕੁੰਤਕ, ਆਹਲਗ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਹੇ ਅਧਵਰਯੂ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ ਨਾ ਬੋਲ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਵਧਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਨ। 'ਪ੍ਰਤਿਲਾਮੀਤੀ', ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਬਾਈ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਦੀ ਝਿੱਲੀ ਗਾੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਟੇਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੰਘ ਨਾਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਹਿਰਣ ਜੌ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ, ਆਰੀਆ ਔਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਤੱਤ, ਹਰ ਜੀਵ, ਹਰ ਰੂਪ, ਹਰ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।