ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੁਰਦ ਕਰਕੇ, ਅਗਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁੱਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਵਰੁਣਾ ਆਪ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਉਹ ਹਰੇਕ ਅੰਗ, ਹਰੇਕ ਕਿਰਿਆ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਹਿੰਕਾਰਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਰੋਂਦਾ, ਜੋ ਬਲਾਂਦਾ, ਜੋ ਸੁੰਘਦਾ, ਜੋ ਬੈਠਦਾ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਬੈਠਦਾ, ਜੋ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਉੱਛਲਦਾ, ਜੋ ਲੈਟਦਾ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ, ਜੋ ਜਾਗਦਾ, ਜੋ ਬੁਲਾਂਦਾ, ਜੋ ਖਿੱਚਦਾ, ਜੋ ਚਲਦਾ, ਜੋ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦੌੜਦਾ, ਜੋ ਭੱਜਦਾ, ਜੋ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਜੜ ਪਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਉੱਗਦਾ, ਜੋ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਠਦਾ, ਤੇਜ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜੋ ਘੁੰਮਦਾ, ਜੋ ਕੰਬਦਾ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ, ਜੋ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਨਿਹਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਝਪਕਦਾ, ਜੋ ਖਾਂਦਾ, ਜੋ ਪੀਂਦਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਰਾਵ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕਰ ਚੁੱਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇਜ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਸੱਚੀ ਹੈ। ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਦਇਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਫਿਰ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਆਨੰਦ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨੀ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰ ਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਹਕ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਤੂੰ ਹੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪੁਰੰਧੀ ਨਾਲ ਉਲਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਉਹ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਸੀਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—"ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ, ਪਿਤਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਘੋੜਾ, ਰਥੀ, ਤੇਜ਼, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਨੇਤਾ, ਯਾਤਰੀ, ਤੇ ਬੱਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆ ਅਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ, ਇਸ ਯਜਨ ਲਈ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆਨੰਦ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਤੇ ਆਤਮ-ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਹੋਵੇ। ਸਵਾਹਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ, ਬੁੱਧੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਾਯਾ, ਕਸਮੈ, ਕਤਮਸਮੈ, ਮਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਚੇਤਨਾ, ਗਿਆਤਾ, ਆਦਿਤਿਆ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪੂਸ਼ਣ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ, ਦਿਵਯ ਨੇਤਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭੇ, ਸਭ ਧਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਚੁਣੇ। ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਲਏ, ਰਾਜਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਥੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਿੱਤੂ ਜਵਾਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਣ। ਮੀਂਹ ਚੰਗਾ ਪਵੇ, ਪੌਦੇ ਪੱਕਣ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਆਹਾਰ ਬਣਿਆ ਰਹੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਆਨ, ਨੈਣ, ਕੰਨ, ਬੋਲੀ, ਮਨ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰੀ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ—ਵਹਿੰਦੀਆਂ, ਖੜੀਆਂ, ਥਿਰ, ਚੁਆਉਂਦੀਆਂ, ਖੂਹਾਂ, ਚਸ਼ਮਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ, ਧੂੰਆਂ, ਬੱਦਲ, ਬਰਸਾਤ, ਚਮਕ, ਗੜਗੜਾਹਟ, ਧੁੰਦ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਆਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਮਾਹੌਲ, ਚੌੜੀ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਾਰੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਅੱਧ-ਮਹੀਨੇ, ਮਹੀਨੇ, ਰੁੱਤਾਂ, ਸਾਲ, ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਕਰਣਾਂ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਮਾਰੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੜਾਂ, ਟਾਹਣੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਜੜੀਆਂ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਆਸਮਾਨ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਪਾਣੀ, ਜੜੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ, ਤੈਰਦੇ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਰਪਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਫਿਰ, ਅਨੇਕ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ—ਅਸੁ, ਵਸੁ, ਵਿਭੂ, ਵਿਵਸਵਤ, ਗਣਪਤੀ, ਅਭਿਭੂ, ਅਧਿਪਤੀ, ਚੰਦ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਮਾਧਵ, ਮਾਧਵ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸ਼ੁਚਿ, ਨਭਸ, ਉਰਜਾ, ਸਹ, ਤਪਸ, ਅੰਹਸਪਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਵਾਜਾ, ਪ੍ਰਸਵ, ਅਪੀਜਾ, ਕਰਤੂ, ਸਵ: ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਆਨ, ਉਦਾਨ, ਸਮਾਨ, ਨੈਣ, ਕੰਨ, ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਅਕਾਸ਼, ਪਿੱਠ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਆਪ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਇੱਕ, ਦੋ, ਸੌ, ਸੌ, ਸੁਵੇਰ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ, ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਇਕੌਤਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭੇਂਟ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਉਪਯਾਮਾ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੀ ਬਣੀ, ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਉਹ ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਤੇ ਝਪਕ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭੇਂਟ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ? ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੀ ਬਣੀ, ਉਹੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ"। ਉਹਨਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਜੋ ਖੜਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ, ਪੀਲੇ, ਲੰਮੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ—ਲਾਲ, ਨਿਰਭੀਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਵਾਯੂ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਅਗਨੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ—ਹੇ ਗਾਇਕ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੁਆਰਾ, ਘੋੜਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਲਿਆ ਆ। ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸਿਖਤ ਕਰਨ; ਭੂਰ, ਭੁਵ: ਸਵਰ—ਅਨਾਜ, ਭੁੰਨਿਆ ਜੌ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਭੋਜਨ ਹੈ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾਓ; ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾਓ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਕੱਲਾ ਚਲਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਠੰਢ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕੀ ਹੈ? ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਵਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਉੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਸੂਰਜ ਇਕੱਲਾ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਚੰਦ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਠੰਢ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਵਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਰੂਪ, ਹਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ, ਹਰ ਤੱਤ, ਤੇ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ "ਸਵਾਹਾ" ਕਰਕੇ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕਤਾ, ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।