ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਸਮੇਂ, ਯਾਜਕ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤਰ ਦੀ ਪੁਤਲੀ ਹੈਂ—ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਵਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਰਸ਼ਮੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਯਾਜਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ, ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ—ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਤੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਨ, ਗਿਆਨ, ਸੰਕਲਪ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ-ਪੂਸ਼ਣ ਲਈ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਾਜਕ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਮਾਨਵ, ਦਿਵ੍ਯ ਨੇਤਾ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭੇ, ਸਭ ਧਨ ਤੇ ਸੋਭਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨ। ਉਹ ਰਿਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਦੇ ਵਿਦਿਆ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਲਿੰਗਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ।” ਅੱਗੇ, ਉਹ ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸੋਮ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਗਰਭ ਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਉਪਜ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜਨ-ਅੱਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਡੋਰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੈ, ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨ-ਯੋਗ, ਇੱਛਾ-ਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਾਜਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ, ਔਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਸਹਿਜ ਹੋਣ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਤੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਚੌਕਸੀ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ।” ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਨਸਿਕ, ਪ੍ਰਾਣਿਕ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਪਰਤਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਛਿਤ ਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਤੱਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਤੇ ਚਮਕਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਮਰ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਹੈਂ।” ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰਬ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਏ, ਪੂਸ਼ਣ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੇ। ਉਹ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਜੁੜਵਾ, ਸਾਥੀ, ਤੇ ਝੁੰਡ-ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਜਾ; ਰੁਦ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਸੋਮ ਦੀ ਮਿੱਤਰ, ਵਾਪਸ ਆ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਵਸਵੀ, ਅਦਿਤੀ, ਆਦਿਤ੍ਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿਤ੍ਯ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਪর্শ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧੀ ਹੋ, ਧਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਧਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਨਾ ਹੋਈਏ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ।” ਉਹ ਗਿਆਨ, ਕਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਆਤਮਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਨਾ ਵਿਛੜੇ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਜਗਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਛੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।” ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਤੱਤ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਸੋਚ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੱਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਮਰਤਾ, ਤੇ ਗਊ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ austerity ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਰਾਖੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਆਚਰਨ ਦੂਰ ਕਰ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਨਾ ਪਾ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋ।” ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿਤ੍ਯਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ, ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੈ, ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਵਸਾਇਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੁਤਲੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਕੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸ਼ਰੂ ਰਹਿਤ, ਅਥਕ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਉਸਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲਗਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਬਾਜ ਬਣ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਫਲਤਾ ਹੈ।” ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਥੰਮ, ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਆਸਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ; ਸੋਮਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਦੁਬਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾਨ ਲਈ ਆਤਿਥਿਆ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਦੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੱਤ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੀਵਨ, ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਤੇ ਜਗਤੀ ਛੰਦਾਂ ਨਾਲ churn ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਤੱਤ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ, ਚੇਤਨ, ਨਿਰਮਲ ਹੋਣ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਜ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ। ਅਗਨੀ ਅੰਦਰ ਅਗਨੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸਰੇ, ਘੇਰੇ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਸ਼ਾਕਵਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਅਜੇਯ, ਅਜਿੱਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਜਕ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਤੇ ਨਿਰਮਲਤਾ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।