ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨੀਚ ਜਾਂ ਉੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅਘਨਿਆ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵਰੁਣ ਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ ਹੋਵੇ, ਜਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ। ਜਲ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਸੀਨਾ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘਿਉਂ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਜਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਜ ਜਲਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਜਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤਾਸੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਦੂਧ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਧਨ ਅਤੇ ਚਮਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਚਮਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਧਰਤੀ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਬਣ ਜਾਣ ਅਤੇ ਵਾਫਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ। ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰ ਮਿਲਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਮਿਲਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਮਈ ਅਤੇ ਵਿਗੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੰਤੂ ਤੰਤੂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਖੁਰਦਰਾ ਖੁਰਦਰੇ ਨਾਲ; ਤੇਰੇ ਸੁਗੰਧੀ ਸੋਮੇ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਸੁਭਾਵ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਮਿਲੇ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਭੋਜਨ, ਖੀਰ, ਪੂੜੀਆਂ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭੋਗ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਅਧਵਰਯੂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਛਾਣਣ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਹੂਤੀ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਤ੍ਰਾਮਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਉਤਰਦੀ ਸਾਂਸ, ਨਜ਼ਰ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਰਹੇ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਤ੍ਰਾਮਨ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰਿਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਤੀਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ, ਨਾਇਕ, ਤਨੂਨਪਾਤ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਬੈਠਕ ਨਾਪਦੇ ਹਨ। ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਖੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਆਰਤੀ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਪੁਰੰਦਰ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਆਉਣ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਆਰਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ, ਖੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ, ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ। ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਪਤਨੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵ-ਦੁਆਰ ਖੁਲਦੇ ਹਨ, ਬਲਵਾਨ, ਮਹਾਨ, ਨਾਇਕ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਨਕਤਾ, ਮਹਾਨ, ਦੂਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਲੰਮੀ ਤੰਤੂ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਬੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਚਮਕਦਾਰ। ਦੇਵੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਤ੍ਰੀ ਪੂਜਾਰੀ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਯਜਨ-ਮਸਤਕ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਭੋਗ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਸਰਸਵਤੀ, ਇਡਾ ਤੇ ਭਾਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਟੁੱਟ ਤੰਤੂ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ। ਬਲਵਾਨ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਯਜਨ-ਮਸਤਕ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਖੁਲ੍ਹਾ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਧਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਬੂੰਦਾਂ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਨਾਇਕ, ਬਲਵਾਨ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਅਮਰ, ਆਨੰਦਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਘਿਉਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਵੇ, ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅਜੇਤੂ। ਇੰਦਰ, ਦੂਰੋਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਵੇ, ਬਲਵਾਨ, ਮਦਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਯੁੱਧਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇ। ਇੰਦਰ, ਖੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਤੇ ਦਾਤ ਲਈ ਆਵੇ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਦਾਤਾਰ, ਦੂਰ-ਨਿਗਾਹੀ, ਇਸ ਯਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਸੱਦੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਾਇਕ। ਮੈਂ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਬੀਅਤ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰੇ, ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਇੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੇ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਫ਼ਰਤ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੂਰੋਂ ਵੀ। ਇੰਦਰ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਖੋੜਿਆਂ ਤੇ ਆ, ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਣ—ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੇਵੇ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖੇ। ਅੱਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਗਰਮ ਪਾਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਸਰਸਵਤੀ, ਗਊ, ਇਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਤਾਕਤ ਹੈ।