ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਹਰਣ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਲਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕਿਲੇ ਬਣ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ। ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੈਵੀ ਜਲ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ, ਜੋ ਨਵਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।” ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲਈ ਛਿੜਕਿਆ, “ਜੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆ ਗਈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਕਰਮ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਓ।” ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਥਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਧਾਰ ਵਾਲਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਹੋ। ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣਣ।” ਅਗਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਆਹੁਤੀ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸ਼ਮੀ, ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ। ਹੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਆ ਜਾ।” ਮੁਰਗਾ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਆਹੁਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਬਲ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਬੋਲ। ਤੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਵਧਿਆ; ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ। ਸਵਿਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੇ।” ਅਗਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਆਹੁਤੀ ਪੂਜਾ, ਯਾਜ਼ਕ, ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ। “ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।” ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਿੱਤੀ, “ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਭਰਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤਪਤ ਹੋ।” ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਧਿਸ਼ਣਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਥੰਮ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ। “ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਣ।” ਫਿਰ, ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ। “ਸਾਸ, ਉਪਰਲੇ ਸਾਸ, ਪ੍ਰਸਾਰ ਸਾਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਵਿਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ, ਅਟੁੱਟ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਧਰਤੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਹੈ।” ਜਲ, ਪੌਦੇ ਤੇ ਰਸ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਪਚਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। “ਸਾਰੇ ਰਸ ਮਿਲ ਜਾਣ।” ਅਗਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ-ਸੋਮ ਲਈ, ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। “ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਗਰਮ ਪਾਨੀ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਜਾ। ਅਗਨੀ ਤੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਪਕਾਵੇ।” ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਯਜਨਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇ। ਤੀਜੇ, ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਸਵਿਤਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਤੀਖੇ ਬਲ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜਣਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜੜ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ। ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾ। ਅਸਮਾਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੀਂਹ ਵਗਾਵੇ। ਸਵਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਫੰਦੇ ਪਾ, ਅਸੀਂ ਮਿਲੀਏ ਨਾ।” ਇਹੀ ਬੇਨਤੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤੀ, “ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਵਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਜਾਓ। ਅਸਮਾਨ ਮੀਂਹ ਦੇਵੇ। ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੇਰਾ ਬੂੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।” ਫਿਰ, ਗਾਯਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ, “ਤੂੰ ਸੁਖਦਾਈ, ਮਿੱਠੀ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।” ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ, “ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਵਿਸ਼ ਹਟਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਈ। ਜੋ ਮੈਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਬਰਤਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰ ਹੋ।” ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਭਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। “ਤੂੰ ਨੁੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਅਗਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਢੱਕਣੀ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਜੀਭ ਮੰਨਿਆ। “ਹਰ ਯਜੁਸ ਤੇ ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋ।” ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, “ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ।” ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਆਹੁਤੀ, ਅਲਤਰ, ਦਰਬਾ ਆਦਿ ਦੇ ਲਈ ਛਿੜਕਿਆ, “ਤੂੰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਵਣ ਕੂੰਡ ਹੈ, ਤੂੰ ਦਰਬਾ ਹੈ।” ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਢੱਕਣੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸਥੰਭ ਬਣਾਇਆ। “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਰਮ ਉਨ ਨਾਲ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬੈਠਣ ਲਈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।” ਗੰਧਰਵ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਇੰਡ੍ਰ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸਥਾਪਨਾ, “ਸਾਰੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਅਗਨੀ, ਇਡਾ ਨਾਲ ਸੱਦੀ ਗਈ।” ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ, “ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ, ਵਿਦੀਹੋਤ੍ਰਾ ਹੈਂ।” ਹਵਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, “ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਲਾਣਤ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਤੂੰ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਹੈਂ, ਨਰਮ ਉਨ ਨਾਲ ਵਿਛਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ।” ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਲੱਛੀ, ਉਪਭ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸਥਿਰ ਲੱਛੀ ਵਜੋਂ, “ਮਿੱਠੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਥੇ ਬੈਠ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਯਜਨਾ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, “ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ। ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਇੰਦ੍ਰੀਅ-ਨਿਗ੍ਰਹ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।” ਅੱਜ, “ਮੈਂ ਘਿਉ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੰਡੇ ਨਾ ਪਾਵਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਾ ਵਧਾਂ। ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਏ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਇਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।” ਅਗਨੀ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੂਤ ਹੈਂ। “ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸਵੀਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਚਾਨਣ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।” “ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਖੇ, ਦਾਨੀ ਦਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੀਆਂ ਵਰਤਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਸੱਦੀ ਜਾਵੇ। ਅਗਨੀ, ਅਗਨੀਧ ਤੋਂ ਸਵਾਹਾ।” “ਅਕਾਸ਼ ਪਿਤਾ ਸੱਦੀ ਜਾਵੇ। ਸਵਿਤਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਮੈਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੱਖਦਾ ਹਾਂ।” “ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ।” “ਮਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘਿਉ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਇਹ ਯਜਨਾ ਵਧਾਏ। ਯਜਨਾ ਅਖੰਡ ਰਹੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਓਮ, ਅੱਗੇ ਵਧ।” “ਇਹ ਤੇਰੀ ਲੱਕੜ ਹੈ, ਅਗਨੀ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਧੀਏ। ਤੈਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ।” “ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।” “ਵਸੁਆਂ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਲਈ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦੇਣ। ਪੰਛੀ ਪੱਖ ਫੜ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਣ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਥ ਜਾਵੋ, ਗਾਂ ਬਣੋ, ਅਕਾਸ਼ ਚੜ੍ਹੋ, ਉਥੋਂ ਮੀਂਹ ਲਿਆਓ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ।” “ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਨਾ ਕਰੇ। ਅਗਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਮਾਰਗ ਪੀਤਾ ਗਿਆ।” “ਹਿੱਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਬਾ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਬਰਹਿਸ ਤੇ ਬੈਠੋ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ। ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।” “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਹੋ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ। ਪੀਓ, ਚੰਗੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਓ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਮੇਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਰ ਪਦ, ਹਰ ਆਹੁਤੀ, ਹਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਰੱਖਿਆ, ਪੋਸ਼ਣ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ।