ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅହମ୍ ଉଦ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଆରୁହମ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷାଦ୍ ଦିଵମ୍ ଆରୁହମ୍ । ଦିଵୋ ନାକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠାତ୍ ସ୍ଵର୍ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଗାମ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ ମଧ୍ୟଖଣ୍ଡକୁ ଚଢ଼ିଛି, ମଧ୍ୟଖଣ୍ଡରୁ ଦିବକୁ ଚଢ଼ିଛି। ଦିବର ଶୀର୍ଷରୁ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ସ୍ଵର୍ ଯନ୍ତୋ ନାପେକ୍ଷନ୍ତ ଽ ଆ ଦ୍ଯାꣳ ରୋହନ୍ତି ରୋଦସୀ । ଯଜ୍ଞଂ ଯେ ଵିଶ୍ଵତୋଧାରꣳ ସୁଵିଦ୍ଵାꣳସୋ ଵିତେନିରେ
ଯେମାନେ ଆଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ପଛକୁ ଚାହାନ୍ତିନାହିଁ। ସେମାନେ ଦିବ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଚଢ଼ନ୍ତି, ସେ ସବୁଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ପ୍ରେହି ପ୍ରଥମୋ ଦେଵଯତାଂ ଚକ୍ଷୁର୍ ଦେଵାନାମ୍ ଉତ ମର୍ତ୍ଯାନାମ୍ । ଇଯକ୍ଷମାଣା ଭୃଗୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ ସ୍ଵର୍ ଯନ୍ତୁ ଯଜମାନାଃ ସ୍ଵସ୍ତି
ଅଗ୍ନି, ଦେବପୂଜକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଦେବତା ଓ ମଣିଷଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଆଗକୁ ଯାଅ। ଭୃଗୁମାନେ ସହିତ ଏକତାରେ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଭାବରେ ଆଲୋକକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ନକ୍ତୋଷାସା ସମନସା ଵିରୂପେ ଧାପଯେତେ ଶିଶୁମ୍ ଏକꣳ ସମୀଚୀ । ଦ୍ଯାଵାକ୍ଷାମା ରୁକ୍ମୋ ଽ ଅନ୍ତର୍ ଵି ଭାତି ଦେଵା ଽ ଅଗ୍ନିଂ ଧାରଯନ୍ ଦ୍ରଵିଣୋଦାଃ
ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ, ଦୁଇଁଜଣ ଭିନ୍ନ ରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଏକତାରେ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଦିବ ଓ ପୃଥିବୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି, ଭିତରେ ଚମକେ, ଦେବତାମାନେ, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଶତମୂର୍ଧଞ୍ ଛତଂ ତେ ପ୍ରାଣାଃ ସହସ୍ରଂ ଵ୍ଯାନାଃ । ତ୍ଵꣳ ସାହସ୍ରସ୍ଯ ରାଯ ଽ ଈଶିଷେ ତସ୍ମୈ ତେ ଵିଧେମ ଵାଜାଯ ସ୍ଵାହା
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ହଜାର ଆଖି ଓ ଶତମୁଣ୍ଡିଆ, ତୁମର ଶତ ପ୍ରାଣ ଓ ହଜାର ବାୟୁ ଅଛି। ତୁମେ ହଜାର ଧନର ମାଲିକ। ଆମେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ନମନ କରୁଛୁ। ସ୍ୱାହା।
ସୁପର୍ଣୋ ଽସି ଗରୁତ୍ମାନ୍ ପୃଷ୍ଠେ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସୀଦ । ଭାସାନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଆ ପୃଣ ଜ୍ଯୋତିଷା ଦିଵମ୍ ଉତ୍ ତଭାନ ତେଜସା ଦିଶ ଽ ଉଦ୍ ଦୃꣳହ
ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଖିର ଗରୁଡ଼, ପୃଥିବୀର ପିଠିରେ ବସ। ତୁମ ଆଲୋକରେ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କର, ତୁମ ଜ୍ୟୋତିରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର, ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦୃଢ଼ କର।
ଆଜୁହ୍ଵାନଃ ସୁପ୍ରତୀକଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ ଅଗ୍ନେ ଯୋନିମ୍ ଆ ସୀଦ ସାଧୁଯା । ଅସ୍ମିନ୍ତ୍ସଧସ୍ଥେ ଽ ଅଧ୍ଯ୍ ଉତ୍ତରସ୍ମିନ୍ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଯଜମାନଶ୍ ଚ ସୀଦତ
ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଥିବା, ଆମ ପୂଜା ନେଇ ଆଗରେ ଠିକ୍ ସ୍ଥାନରେ ବସ। ଏହି ପବିତ୍ର ଆସନରେ ଓ ଉପର ଆସନରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଯଜମାନ ବସନ୍ତୁ।
ତꣳ ସଵିତୁର୍ ଵରେଣ୍ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ରାମ୍ ଆହଂ ଵୃଣେ ସୁମତିଂ ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାମ୍ । ଯାମ୍ ଅସ୍ଯ କଣ୍ଵୋ ଅଦୁହତ୍ ପ୍ରପୀନାꣳ ସହସ୍ରଧାରାଂ ପଯସା ମହୀଂ ଗାମ୍
ମୁଁ ସବିତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ କୃପାକୁ ବାଛିଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଦୟାକୁ କଣ୍ବ ଏହି ବଡ଼ ଗାଈରୁ ଦୁଧ ଭରି ହଜାର ଧାରାରେ ଦେଇଥିଲେ।
ଵିଧେମ ତେ ପରମେ ଜନ୍ମନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନେ ଵିଧେମ ସ୍ତୋମୈର୍ ଅଵରେ ସଧସ୍ଥେ । ଯସ୍ମାଦ୍ ଯୋନେର୍ ଉଦାରିଥା ଯଜେ ତଂ ପ୍ର ତ୍ଵେ ହଵୀꣳଷି ଜୁହୁରେ ସମିଦ୍ଧେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜନ୍ମରେ ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ, ତଳ ଆସନରେ ଗୀତରେ ପୂଜା କରୁଛୁ। ଯେଉଁ ଗର୍ଭରୁ ତୁମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲ, ମୁଁ ସେଠାରେ ତୁମକୁ ପୂଜିଅଛି; ତୁମେ ଜଳିଲେ, ତୁମ ପାଖକୁ ହବି ଆଣାଯାଏ।
ପ୍ରେଦ୍ଧୋ ଽ ଅଗ୍ନେ ଦୀଦିହି ପୁରୋ ନୋ ଽଜସ୍ରଯା ସୂର୍ମ୍ଯା ଯଵିଷ୍ଠ । ତ୍ଵାꣳ ଶଶ୍ଵନ୍ତ ଽ ଉପ ଯନ୍ତି ଵାଜାଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଅକ୍ଷୟ ଯୁବ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉ। ସଦା ତୁମ ପାଖକୁ ବିଜୟ ଆସେ।
ଅଗ୍ନେ ତମ୍ ଅଦ୍ଯାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମୈଃ କ୍ରତୁଂ ନ ଭଦ୍ରꣳ ହୃଦିସ୍ପୃଶମ୍ । ଋଧ୍ଯାମା ତ ଽ ଓହୈଃ
ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମେ ଆମର ଗୀତରେ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା, ସେ ଶୁଭ ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ଶକ୍ତିକୁ ପାଉଁ।
ଚିତ୍ତିଂ ଜୁହୋମି ମନସା ଘୃତେନ ଯଥା ଦେଵା ଽ ଇହାଗମନ୍ ଵୀତିହୋତ୍ରା ଽ ଋତାଵୃଧଃ । ପତ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂମନୋ ଜୁହୋମି ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣେ ଵିଶ୍ଵାହାଦାଭ୍ଯꣳ ହଵି
ମୁଁ ମନ ଓ ଘୃତରେ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ତିଆରି କରୁଥିବାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପାଇଁ ଏହି ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ସପ୍ତ ତେ ଽ ଅଗ୍ନେ ସମିଧଃ ସପ୍ତ ଜିହ୍ଵାଃ ସପ୍ତ ଽ ଋଷଯଃ ସପ୍ତ ଧାମ ପ୍ରିଯାଣି । ସପ୍ତ ହୋତ୍ରାଃ ସପ୍ତଧା ତ୍ଵା ଯଜନ୍ତି ସପ୍ତ ଯୋନୀର୍ ଆ ପୃଣସ୍ଵ ଘୃତେନ ସ୍ଵାହା
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସାତଟି ଜଳାଣି, ସାତଟି ଜିଭ, ସାତଟି ଋଷି, ସାତଟି ପ୍ରିୟ ଗୃହ। ସାତଟି ପୂଜାରୀ, ସାତ ଭାଗରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି; ଘୃତରେ ସାତଟି ଗର୍ଭକୁ ପୂରଣ କର। ସ୍ୱାହା।
ଶୁକ୍ରଜ୍ଯୋତିଶ୍ ଚ ଚିତ୍ରଜ୍ଯୋତିଶ୍ ଚ ସତ୍ଯଜ୍ଯୋତିଶ୍ ଚ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାꣳଶ୍ ଚ । ଶୁକ୍ରଶ୍ ଚ ଽ ଋତପାଶ୍ ଚାତ୍ଯꣳହାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ, ବିବିଧ ଆଲୋକ, ସତ୍ୟ ଆଲୋକ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ଓ ମହାନ।
ଈଦୃଙ୍ ଚାନ୍ଯଦୃଙ୍ ଚ ସଦୃଙ୍ ଚ ପ୍ରତିସଦୃଙ୍ ଚ । ମିତଶ୍ ଚ ସଂମିତଶ୍ ଚ ସଭରାଃ
ଏପରି, ଭିନ୍ନ, ସଦୃଶ ଓ ସମାନ; ମାପିତ, ଭଲରେ ମାପିତ ଓ ସହଯୋଗୀ।
ଋତଶ୍ ଚ ସତ୍ଯଶ୍ ଚ ଧ୍ରୁଵଶ୍ ଚ ଧରୁଣଶ୍ ଚ । ଧର୍ତା ଚ ଵିଧର୍ତା ଚ ଵିଧାରଯଃ
ନୀତି, ସତ୍ୟ, ଦୃଢ଼ତା ଓ ଧାରଣ କରୁଥିବା; ଧାରକ, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଓ ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ।
ଋତଜିଚ୍ ଚ ସତ୍ଯଜିଚ୍ ଚ ସେନଜିଚ୍ ଚ ସୁଷେଣଶ୍ ଚ । ଅନ୍ତିମିତ୍ରଶ୍ ଚ ଦୂରେଽଅମିତ୍ରଶ୍ ଚ ଗଣଃ
ନୀତିରେ ବିଜୟୀ, ସତ୍ୟରେ ବିଜୟୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ଭଲ ସେନା ସହିତ; ସୀମାନ୍ତରେ ବନ୍ଧୁ, ଦୂରରେ ଶତ୍ରୁ, ଦଳ।
ଈଦୃକ୍ଷାସ ଽ ଏତାଦୃକ୍ଷାସ ଽ ଊ ଷୁ ଣଃ ସଦୃକ୍ଷାସଃ ପ୍ରତିସଦୃକ୍ଷାସ ଽ ଏତନ । ମିତାସଶ୍ ଚ ସଂମିତାସୋ ନୋ ଽ ଅଦ୍ଯ ସଭରସୋ ମରୁତୋ ଯଜ୍ଞେ ଽ ଅସ୍ମିନ୍
ଏପରି ଓ ଏମିତି, ସଦୃଶ ଓ ସମାନ, ସେମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ମାପିତ ଓ ଭଲରେ ମାପିତ, ମାରୁତମାନେ, ଶକ୍ତି ସହିତ, ଆଜି ଆମ ପୂଜାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ସ୍ଵତଵାꣳଶ୍ ଚ ପ୍ରଘାସୀ ଚ ସାଂତପନଶ୍ ଚ ଗୃହମେଧୀ ଚ । କ୍ରୀଡୀ ଚ ଶାକୀ ଚୋଜ୍ଜେଷୀ
ଧନବାନ, ଭୋଗୀ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଗୃହସ୍ଥ; ଖେଳାଳି, ଶାଖାଧାରୀ, ଉତ୍ସାହଦାୟକ।
ଉଗ୍ରଶ୍ ଚ ଭୀମଶ୍ ଚ ଧ୍ଵାନ୍ତଶ୍ ଚ ଧୁନିଶ୍ ଚ । ସାସହ୍ଵାꣳଶ୍ ଚାଭିଯୁଗ୍ଵା ଚ ଵିକ୍ଷିପଃ ସ୍ଵାହା । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦୈଵୀର୍ ଵିଶୋ ମରୁତୋ ଽନୁଵର୍ତ୍ମାନୋ ଽଭଵନ୍ ଯଥେନ୍ଦ୍ରଂ ଦୈଵୀର୍ ଵିଶୋ ମରୁତୋ ଽନୁଵର୍ତ୍ମାନୋ ଽଭଵନ୍ । ଏଵମ୍ ଇମଂ ଯଜମାନଂ ଦୈଵୀଶ୍ ଚ ଵିଶୋ ମାନୁଷୀଶ୍ ଚାନୁଵର୍ତ୍ମାନୋ ଭଵନ୍ତୁ
ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ, ଅନ୍ଧକାର, କମ୍ପାଇବା; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକ୍ରମଣକାରୀ, ଛିଁଡ଼ିଦେବା—ସ୍ୱାହା। ଯେପରି ଦେବତାମାନେ, ମାରୁତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରିଥିଲେ, ସେପରି ଦେବ ଓ ମାନବ ଦଳ ଏହି ଯଜମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁନ୍ତୁ।
ଇମꣳ ସ୍ତନମୂର୍ଜସ୍ଵନ୍ତଂ ଧଯାପାଂ ପ୍ରପୀନମ୍ ଅଗ୍ନେ ସରିରସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ । ଉତ୍ସଂ ଜୁଷସ୍ଵ ମଧୁମନ୍ତମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରିଯꣳ ସଦନମ୍ ଆ ଵିଶସ୍ଵ
ଅଗ୍ନି, ଏହି ପୋଷ୍ଟିକ ଓ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶୁକୁ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ପିଉ। ମଧୁର ଓ ବହୁଥିବା ଝରଣା, ସାଗର ସଦୃଶ ଆସନକୁ ଗ୍ରହଣ କର ଓ ପ୍ରବେଶ କର।
ଘୃତଂ ମିମିକ୍ଷେ ଘୃତମ୍ ଅସ୍ଯ ଯୋନିର୍ ଘୃତେ ଶ୍ରିତୋ ଘୃତମ୍ ଵ୍ ଅସ୍ଯ ଧାମ । ଅନୁଷ୍ଵଧମ୍ ଆ ଵହ ମାଦଯସ୍ଵ ସ୍ଵାହାକୃତଂ ଵୃଷଭ ଵକ୍ଷି ହଵ୍ଯମ୍
ଘୃତ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଘୃତ ତାହାର ଗର୍ଭ; ଘୃତରେ ଏହା ଅବସ୍ଥିତ; ଘୃତ ତାହାର ନିବାସ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହାକୁ ଆଣ, ଆନନ୍ଦ କର; ବୃଷଭ, ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ହବି ବହନ କର।
ସମୁଦ୍ରାଦ୍ ଊର୍ମିର୍ ମଧୁମାꣳଽ ଉଦ୍ ଆରଦ୍ ଉପାꣳଶୁନା ସମ୍ ଅମୃତତ୍ଵମ୍ ଆନଟ୍ । ଘୃତସ୍ଯ ନାମ ଗୁହ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ଜିହ୍ଵା ଦେଵାନାମ୍ ଅମୃତସ୍ଯ ନାଭିଃ
ସମୁଦ୍ରରୁ ଏକ ମିଠା ତରଙ୍ଗ ଉଠିଛି; ସେ ନିଜର ସୂକ୍ଷ୍ମତାରେ ଅମରତ୍ୱକୁ ଏକାଠି କରିଛି। ଘିଅର ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ନାମ ଅଛି— ଦେବତାମାନଙ୍କର ଜିଭା ହେଉଛି ଅମୃତର ମଧ୍ୟବିନ୍ଦୁ।
ଵଯଂ ନାମ ପ୍ର ବ୍ରଵାମା ଘୃତସ୍ଯାସ୍ମିନ୍ ଯଜ୍ଞେ ଧାରଯାମା ନମୋଭିଃ । ଉପ ବ୍ରହ୍ମା ଶୃଣଵଚ୍ ଛସ୍ଯମାନଂ ଚତୁଃଶୃଙ୍ଗୋ ଽଵମୀଦ୍ ଗୌର ଏତତ୍
ଆମେ ଘିଅର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛୁ; ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରୁଛୁ। ପ୍ରେରିତ ପୁରୋହିତ ପ୍ରଶଂସାକୁ ଶୁଣିଛନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ଚାରି ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷଭ ଯିଏ ଅବତରିଛି।
ଚତ୍ଵାରି ଶୃଙ୍ଗା ତ୍ରଯୋ ଽ ଅସ୍ଯ ପାଦା ଦ୍ଵେ ଶୀର୍ଷେ ସପ୍ତ ହସ୍ତାସୋ ଽ ଅସ୍ଯ । ତ୍ରିଧା ବଦ୍ଧୋ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି ମହୋ ଦେଵୋ ମର୍ତ୍ଯାꣳ ଽ ଆ ଵିଵେଶ
ଏହାର ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ, ତିନୋଟି ପାଦ, ଦୁଇଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ସାତଟି ହାତ ଅଛି। ତିନିପ୍ରକାରରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିବା ବୃଷଭ ଗର୍ଜନ କରୁଛି; ମହାଦେବ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଧା ହିତଂ ପଣିଭିର୍ ଗୁହ୍ଯମାନଂ ଗଵି ଦେଵାସୋ ଘୃତମ୍ ଅନ୍ଵ୍ ଅଵିନ୍ଦନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଽ ଏକꣳ ସୂର୍ଯ ଽ ଏକଂ ଜଜାନ ଵେନାଦ୍ ଏକꣳ ସ୍ଵଧଯା ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ
ଦେବତାମାନେ ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା, ତିନିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଏବଂ ହାତରେ ଲୁଚାଯାଇଥିବା ଘିଅକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋଟିଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗୋଟିଏ, ଓ ବେନା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଏତା ଽଅର୍ଷନ୍ତି ହୃଦ୍ଯାତ୍ ସମୁଦ୍ରାଚ୍ ଛତଵ୍ରଜା ରିପୁଣା ନାଵଚକ୍ଷେ । ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଽ ଅଭି ଚାକଶୀମି ହିରଣ୍ଯଯୋ ଵେତସୋ ମଧ୍ଯ ଽ ଆସାମ୍
ଏହି ଧାରାମାନେ ହୃଦୟରୁ, ସମୁଦ୍ରରୁ, ଶତଗୁଣ ଭାବେ ବହୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ଏହାକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଘିଅର ଧାରାକୁ ଦେଖୁଛି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁନା ଶେଣ୍ଢ ଅଛି।
ସମ୍ଯକ୍ ସ୍ରଵନ୍ତି ସରିତୋ ନ ଧେନା ଽ ଅନ୍ତର୍ ହୃଦା ମନସା ପୂଯମାନାଃ । ଏତେ ଽ ଅର୍ଷନ୍ତ୍ଯ୍ ଊର୍ମଯୋ ଘୃତସ୍ଯ ମୃଗା ଽଇଵ କ୍ଷିପଣୋର୍ ଈଷମାଣାଃ
ନଦୀମାନେ ଯେପରି ଏକାଠି ହୋଇ ବହେ, ଗାଈମାନେ ଯେପରି, ଏମିତି ଏହି ଧାରାମାନେ ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ବହୁଛନ୍ତି। ଏହି ଘିଅର ତରଙ୍ଗମାନେ ମୃଗମାନେ ତୀବ୍ର ବାଣ ପାଇଁ ଯେପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ, ସେପରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ସିନ୍ଧୋର୍ ଇଵ ପ୍ରାଧ୍ଵନେ ଶୂଘନାସୋ ଵାତପ୍ରମିଯଃ ପତଯନ୍ତି ଯହ୍ଵାଃ । ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଽ ଅରୁଷୋ ନ ଵାଜୀ କାଷ୍ଠା ଭିନ୍ଦନ୍ନ୍ ଊର୍ମିଭିଃ ପିନ୍ଵମାନଃ
ନଦୀମାନେ ଯେପରି ଗର୍ଜନ କରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ପବନ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ଘିଅର ଧାରା, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ପରି, ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗି ତରଙ୍ଗରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇ ବହୁଛି।
ଅଭି ପ୍ରଵନ୍ତ ସମନେଵ ଯୋଷାଃ କଲ୍ଯାଣ୍ଯଃ ସ୍ମଯମାନାସୋ ଽ ଅଗ୍ନିମ୍ । ଘୃତସ୍ଯ ଧାରାଃ ସମିଧୋ ନସନ୍ତ ତା ଜୁଷାଣୋ ହର୍ଯତି ଜାତଵେଦାଃ
ସୁନ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଜଣେ ଯୌବନର ଝିଅ ପରି, ଏମିତି ଏହି ଧାରାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଘିଅର ଧାରା ହୋମ ହେଇ ଜାତବେଦାସଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରେ; ସେ ଏହାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।