ଅପାମ୍ ଇଦଂ ନ୍ଯଯନꣳ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ନିଵେଶନମ୍ । ଅନ୍ଯାꣳସ୍ ଽ ତେ ଅସ୍ମତ୍ ତପନ୍ତୁ ହେତଯଃ ପାଵକୋ ଽ ଅସ୍ମଭ୍ଯꣳ ଶିଵୋ ଭଵ
ଏହା ଜଳର ଅବତରଣ, ସମୁଦ୍ରର ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ। ତୁମର ଆଗ୍ନିଶିଖା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରୁ, ଆମକୁ ନୁହେଁ। ତୁମେ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ହେଉ।
ଅଗ୍ନେ ପାଵକ ରୋଚିଷା ମନ୍ଦ୍ରଯା ଦେଵ ଜିହ୍ଵଯା । ଆ ଦେଵାନ୍ ଵକ୍ଷି ଯକ୍ଷି ଚ
ଅଗ୍ନି, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଚମକିଲା ଆଲୋକରେ, ମଧୁର ଦେବତା ଜିହ୍ବାରେ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆଣି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।
ସ ନଃ ପାଵକ ଦୀଦିଵୋ ଗ୍ନେ ଦେଵାꣳ ଽ ଇହା ଵହ । ଉପ ଯଜ୍ଞꣳ ହଵିଶ୍ ଚ ନଃ
ହେ ପବିତ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣ। ଆମର ଯଜ୍ଞ ଓ ହବି ଆଣ।
ପାଵକଯା ଯଶ୍ ଚିତଯନ୍ତ୍ଯା କୃପା କ୍ଷାମନ୍ ରୁରୁଚ ଽ ଉଷସୋ ନ ଭାନୁନା । ତୂର୍ଵନ୍ ନ ଯାମନ୍ନ୍ ଏତଶସ୍ଯ ନୂ ରଣ ଽ ଆ ଯୋ ଘୃଣେ ନ ତତୃଷାଣୋ ଽ ଅଜରଃ
ପବିତ୍ର, ବୁଝିପାରୁଥିବା ଓ କୃପାଳୁ ଜଣେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଆଲୋକିତ ହେଲା, ଯେପରି ଉଷା ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଆଲୋକିତ। ତୁରଙ୍ଗ ଭଳି ଦ୍ରୁତ, ପବନର ଚଳନ ଭଳି, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣା ଭଳି, ଅଜର।
ନମସ୍ ତେ ହରସେ ଶୋଚିଷେ ନମସ୍ ତେ ଽ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଅର୍ଚିଷେ । ଅନ୍ଯାꣳସ୍ ତେ ଅସ୍ମତ୍ ତପନ୍ତୁ ହେତଯଃ ପାଵକୋ ଽ ଅସ୍ମଭ୍ଯꣳ ଶିଵୋ ଭଵ
ତୁମର ଆଗ୍ନିଶିଖାକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମର ଆଲୋକକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମର ଆଗ୍ନିଶିଖା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରୁ, ଆମକୁ ନୁହେଁ। ତୁମେ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ହେଉ।
ନୃଷଦେ ଵେଟ୍ । ଅପ୍ସୁଷଦେ ଵେଟ୍ । ବର୍ହିଷଦେ ଵେଟ୍ । ଵନସଦେ ଵେଟ୍ । ସ୍ଵର୍ଵିଦେ ଵେଟ୍
ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ଜଳରେ ପ୍ରଭୁ, କୁଶରେ ପ୍ରଭୁ, ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ଆଲୋକରେ ପ୍ରଭୁ।
ଯେ ଦେଵା ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଞିଯା ଯଜ୍ଞିଯାନାꣳ ସଂଵତ୍ସରୀଣମ୍ ଉପ ଭାଗମ୍ ଆସତେ । ଅହୁତାଦୋ ହଵିଷୋ ଯଜ୍ଞେ ଽ ଅସ୍ମିନ୍ତ୍ ସ୍ଵଯଂ ପିବନ୍ତୁ ମଧୁନୋ ଘୃତସ୍ଯ
ଯେ ଦେବତାମାନେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଗ୍ୟ, ସମ୍ବତ୍ସରର ଭାଗ ନେଇ ବସିଛନ୍ତି—ସେମାନେ, ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ୱୟଂ ମଧୁ ଓ ଘିଅ ପିଉନ୍ତୁ।
ଯେ ଦେଵା ଦେଵେଷ୍ଵ୍ ଅଧି ଦେଵତ୍ଵମ୍ ଆଯନ୍ ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁରଏତାରୋ ଽ ଅସ୍ଯ । ଯେଭ୍ଯୋ ନ ଽ ଋତେ ପଵତେ ଧାମ କିଂ ଚନ ନ ତେ ଦିଵୋ ନ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅଧି ସ୍ନୁଷୁ
ଯେ ଦେବତାମାନେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂର୍ବଜ, ସେମାନେ ଛାଡ଼ି କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ; ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ଦିବ ଓ ପୃଥିବୀରେ, ଜଳରେ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ।
ପ୍ରାଣଦା ଽ ଅପାନଦା ଵ୍ଯାନଦା ଵର୍ଚୋଦା ଵରିଵୋଦାଃ । ଅନ୍ଯାꣳସ୍ ଽ ତେ ଅସ୍ମତ୍ ତପନ୍ତୁ ହେତଯଃ ପାଵକୋ ଽ ଅସ୍ମଭ୍ଯꣳ ଶିଵୋ ଭଵ
ଯେମାନେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅପାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ବ୍ୟାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଚମକ ଦେଇଥାନ୍ତି, ବିସ୍ତାର ଦେଇଥାନ୍ତି। ତୁମର ଆଗ୍ନିଶିଖା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରୁ, ଆମକୁ ନୁହେଁ। ତୁମେ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ହେଉ।
ଅଗ୍ନିସ୍ ତିଗ୍ମେନ ଶୋଚିଷା ଯାସଦ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ନ୍ଯ୍ ଅତ୍ରିଣମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ ନୋ ଵନତେ ରଯିମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଦ୍ଧତା ଦହିଯାଉ। ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯ ଽ ଇମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଜୁହ୍ଵଦ୍ ଋଷିର୍ ହୋତା ନ୍ଯ୍ ଅସୀଦତ୍ ପିତା ନଃ । ସ ଽ ଆଶିଷା ଦ୍ରଵିଣମ୍ ଇଚ୍ଛମାନଃ ପ୍ରଥମଚ୍ଛଦ୍ ଅଵରାꣳ ଽ ଆ ଵିଵେଶ
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଅର୍ପଣ କଲେ, ସେ ଋଷି, ସେ ପୂଜାରି, ସେ ଆମର ପିତା ଭାବେ ବସିଥିଲେ। ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଧନ ଆଶା କରି, ପ୍ରଥମେ ତଳ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କିꣳ ସ୍ଵିଦ୍ ଆସୀଦ୍ ଅଧିଷ୍ଠାନମ୍ ଆରମ୍ଭଣଂ କତମତ୍ ସ୍ଵିତ୍ କଥାସୀତ୍ । ଯତୋ ଭୂମିଂ ଜନଯନ୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵି ଦ୍ଯାମ୍ ଔର୍ଣୋନ୍ ମହିନା ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷାଃ
କେଉଁଠି ଥିଲା ଆଧାର, କେଉଁଠି ଥିଲା ଆରମ୍ଭ, କଣ ଥିଲା ସେ କଥା? କେଉଁଠୁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ?
ଵିଶ୍ଵତଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ ଉତ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖୋ ଵିଶ୍ଵତୋବାହୁର୍ ଉତ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପାତ୍ । ସଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଧମତି ସଂ ପତତ୍ରୈର୍ ଦ୍ଯାଵାଭୂମୀ ଜନଯନ୍ ଦେଵ ଽ ଏକଃ
ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ମୁହଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ବାହୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ପାଉଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ସେ ନିଜ ବାହୁ ଓ ପଖିଲାରେ ବାୟୁ ବହାଉଛନ୍ତି; ସେ ଏକ ଦେବତା, ଯିଏ ଦିଗବିଦିଗରେ ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
କିꣳ ସ୍ଵିଦ୍ ଵନଂ କ ଽ ଉ ସ ଵୃକ୍ଷ ଽ ଆସ ଯତୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ । ମନୀଷିଣୋ ମନସା ପୃଚ୍ଛତେଦ୍ ଉ ତଦ୍ ଯଦ୍ ଅଧ୍ଯତିଷ୍ଠଦ୍ ଭୁଵନାନି ଧାରଯନ୍
କେଉଁ ଥିଲା ସେ ଜଙ୍ଗଲ, କେଉଁ ଥିଲା ସେ ଗଛ, ଯାହାଠାରୁ ଦିନ ଓ ମାଟି ତିଆରି ହେଲା? ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ମନରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି—କଣ ଥିଲା ସେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ?
ଯା ତେ ଧାମାନି ପରମାଣି ଯାଵମା ଯା ମଧ୍ଯମା ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ନ୍ ଉତେମା । ଶିକ୍ଷା ସଖିଭ୍ଯୋ ହଵିଷି ସ୍ଵଧାଵଃ ସ୍ଵଯଂ ଯଜସ୍ଵ ତନ୍ଵଂ ଵୃଧାନଃ
ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ତୁମର ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚ ଧାମ, ସେ ମଧ୍ୟମ ଧାମ, ଏବଂ ଏଠି ଥିବା ଧାମଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ପାଇଁ ବୁଝାଇଦିଅ। ହେ ସ୍ୱୟଂ-ପୋଷିତ, ତୁମେ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କର, ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ା।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ ହଵିଷା ଵାଵୃଧାନଃ ସ୍ଵଯଂ ଯଜସ୍ଵ ପୃଥିଵୀମ୍ ଉତ ଦ୍ଯାମ୍ । ମୁହ୍ଯନ୍ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯେ ଽ ଅଭିତୋ ସପତ୍ନା ଽ ଇହାସ୍ମାକଂ ମଘଵା ସୂରିର୍ ଅସ୍ତୁ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ହବି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ତୁମେ ନିଜକୁ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଅର୍ପଣ କର। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀମାନେ ଏଠାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନ୍ତୁ—ଏଠି ଆମ ପାଇଁ ମଘବାନ୍ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଉପକାରୀ ହେଉନ୍ତୁ।
ଵାଚସ୍ ପତିଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମୂତଯେ ମନୋଜୁଵଂ ଵାଜେ ଽ ଅଦ୍ଯା ହୁଵେମ । ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵାନି ହଵନାନି ଜୋଷଦ୍ ଵିଶ୍ଵଶମ୍ଭୂର୍ ଅଵସେ ସାଧୁକର୍ମା
ଆଜି ଆମେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ, ବାଣୀର ନାଥ, ମନରେ ତୀବ୍ର, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଡାକୁ। ସେ ଆମର ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା, ଭଲ କାମ କରୁଥିବା, ଆମକୁ ସହାୟ କରନ୍ତୁ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ ହଵିଷା ଵର୍ଧନେନ ତ୍ରାତାରମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅକୃଣୋର୍ ଅଵଧ୍ଯମ୍ । ତସ୍ମୈ ଵିଶଃ ସମନମନ୍ତ ପୂର୍ଵୀର୍ ଅଯମ୍ ଉଗ୍ରୋ ଵିହଵ୍ଯୋ ଯଥାସତ୍
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହବି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଜେୟ ରକ୍ଷକ କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଲୋକମାନେ ସେଉଁଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି—ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଥାଯଥ ଡାକାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଚକ୍ଷୁଷଃ ପିତା ମନସା ହି ଧୀରୋ ଘୃତମ୍ ଏନେ ଅଜନନ୍ ନମ୍ନମାନେ । ଯଦେଦ୍ ଅନ୍ତା ଽ ଅଦଦୃହନ୍ତ ପୂର୍ଵ ଽ ଆଦ୍ ଇଦ୍ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଅପ୍ରଥେତାମ୍
ଦୃଢ଼ ମନ ଥିବା ଦୃଷ୍ଟିର ପିତା, ନାମରେ ଘୃତ ତିଆରି କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶେଷ ସ୍ଥିର ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଦିନ ଓ ମାଟି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିମନା ଽ ଆଦ୍ ଵିହାଯା ଧାତା ଵିଧାତା ପରମୋତ ସଂଦୃକ୍ । ତେଷାମ୍ ଇଷ୍ଟାନି ସମ୍ ଇଷା ମଦନ୍ତି ଯତ୍ରା ସପ୍ତଋଷୀନ୍ ପର ଽ ଏକମ୍ ଆହୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ମନରେ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ; ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ। ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷିତ ଅର୍ପଣ ସମେତିକି ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ସପ୍ତ ଋଷି ଏକ ଅତିତିର କଥା କହନ୍ତି।
ଯୋ ନଃ ପିତା ଜନିତା ଯୋ ଵିଧାତା ଧାମାନି ଵେଦ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯୋ ଦେଵାନାଂ ନାମଧା ଽ ଏକ ଽ ଏଵ ତꣳ ସଂପ୍ରଶ୍ନଂ ଭୁଵନା ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯା
ଯିଏ ଆମର ପିତା, ଜନକ, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଧାମ ଓ ଜଗତକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଯିଏ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନାମ ଦେଇଥିଲେ—ଅନ୍ୟ ଜଗତମାନେ ତାଙ୍କଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।
ତ ଽ ଆଯଜନ୍ତ ଦ୍ରଵିଣꣳ ସମ୍ ଅସ୍ମା ଽ ଋଷଯଃ ପୂର୍ଵେ ଜରିତାରୋ ନ ଭୂନା । ଅସୂର୍ତେ ସୂର୍ତେ ରଜସି ନିଷତ୍ତେ ଯେ ଭୂତାନି ସମକୃଣ୍ଵନ୍ନ୍ ଇମାନି
ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ, ଗାୟକମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଧନ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତିଆରି କଲେ।
ପରୋ ଦିଵା ପର ଽ ଏନା ପୃଥିଵ୍ଯା ପରୋ ଦେଵେଭିର୍ ଅସୁରୈର୍ ଯଦ୍ ଅସ୍ତି । କꣳ ସ୍ଵିଦ୍ ଗର୍ଭଂ ପ୍ରଥମଂ ଦଧ୍ର ଆପୋ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସମପଶ୍ଯନ୍ତ ପୂର୍ଵେ
ଆକାଶରୁ ପାରେ, ପୃଥିବୀରୁ ପାରେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହାରୁ ଉପରେ; ପ୍ରଥମେ କେଉଁ ଗର୍ଭକୁ ଜଳ ଧାରଣ କଲା, ଯେଉଁଠି ପୁରୁଣା ଦେବମାନେ ସମେତିକି ଦେଖିଥିଲେ?
ତମ୍ ଇଦ୍ ଗର୍ଭଂ ପ୍ରଥମଂ ଦଧ୍ର ଽ ଆପୋ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସମଗଚ୍ଛନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ । ଅଜସ୍ଯ ନାଭାଵ୍ ଅଧ୍ଯ୍ ଏକମ୍ ଅର୍ପିତଂ ଯସ୍ମିନ୍ ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥୁଃ
ସେଇ ପ୍ରଥମ ଗର୍ଭକୁ ଜଳ ଧାରଣ କଲା, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ଅଜନ୍ମାର ନାଭିରେ ଏକକୁ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ନ ତଂ ଵିଦାଥ ଯ ଽ ଇମା ଜଜାନାନ୍ଯଦ୍ ଯୁଷ୍ମାକମ୍ ଅନ୍ତରଂ ବଭୂଵ । ନୀହାରେଣ ପ୍ରାଵୃତା ଜଲ୍ପ୍ଯା ଚାସୁତୃପ ଽ ଉକ୍ଥଶାସଶ୍ ଚରନ୍ତି
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଜାଣନାହା; ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପଜିଛି। କୁହୁଆ ମେଘରେ ଢାକାଯାଇ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହି, ତାହାରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ହ୍ଯ୍ ଅଜନିଷ୍ଟ ଦେଵ ଽ ଆଦ୍ ଇଦ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଽ ଅଭଵଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯଃ । ତୃତୀଯଃ ପିତା ଜନିତୌଷଧୀନାମ୍ ଅପାଂ ଗର୍ଭଂ ଵ୍ଯଦଧାତ୍ ପୁରୁତ୍ରା
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦେବତା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଲେ; ତୃତୀୟ, ଔଷଧିମାନଙ୍କର ପିତା, ଔଷଧି ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ଜଳର ଗର୍ଭକୁ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
ଆଶୁଃ ଶିଶାନୋ ଵୃଷଭୋ ନ ଭୀମୋ ଘନାଘନଃ କ୍ଷୋଭଣଶ୍ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ସଂକ୍ରନ୍ଦନୋଽନିମିଷ ଽ ଏକଵୀରଃ ଶତꣳ ସେନା ଽ ଅଜଯତ୍ ସାକମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ
ତୀବ୍ର, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ବଳିଷ୍ଠ ବୃଷଭ ଭଳି, ମେଘ ଭଳି ଗଞ୍ଜନ କରୁଥିବା, ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରୁଥିବା; ଅଜୟ, ଅନିମିଷ, ଏକମାତ୍ର ବୀର, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକଶ ଶତ ସେନାକୁ ଜିତିଲେ।
ସଂକ୍ରନ୍ଦନେନାନିମିଷେଣ ଜିଷ୍ଣୁନା ଯୁତ୍କାରେଣ ଦୁଶ୍ଚ୍ଯଵନେନ ଧୃଷ୍ଣୁନା । ତଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଜଯତ ତତ୍ ସହଧ୍ଵଂ ଯୁଧୋ ନର ଇଷୁହସ୍ତେନ ଵୃଷ୍ଣା
ଅଜୟ, ଅନିମିଷ, ବଳିଷ୍ଠ, ତୀବ୍ର, ଦୁର୍ଜୟ, ଧୃଢ଼; ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତ, ଏକତ୍ରିତ ରୁହ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧାରୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଢ଼ି ରୁହ।
ସ ଽ ଇଷୁହସ୍ତୈଃ ସ ନିଷଙ୍ଗିଭିର୍ ଵଶୀ ସꣳସ୍ରଷ୍ଟା ସ ଯୁଧ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗଣେନ । ସꣳସୃଷ୍ଟଜିତ୍ ସୋମପା ବାହୁଶର୍ଧ୍ଯ୍ ଉଗ୍ରଧନ୍ଵା ପ୍ରତିହିତାଭିର୍ ଅସ୍ତା
ଯିଏ ହସ୍ତରେ ତୀର ଧରିଛନ୍ତି, ତଳବାରଧାରୀ ସେନାପତି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି; ଏକତ୍ର ହୋଇ ଜିତିବା, ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଭୟଙ୍କର ଧନୁର୍ଧରୀ, ସେ ପ୍ରତିପକ୍ଷଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି।
ବୃହସ୍ପତେ ପରି ଦୀଯା ରଥେନ ରକ୍ଷୋହାମିତ୍ରାଁ୨ଽ ଅପବାଧମାନଃ । ପ୍ରଭଞ୍ଜନ୍ତ୍ ସେନାଃ ପ୍ରମୃଣୋ ଯୁଧା ଜଯନ୍ନ୍ ଅସ୍ମାକମ୍ ଏଧ୍ଯ୍ ଅଵିତା ରଥାନାମ୍
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ତୁମର ରଥ ନେଇ ଚାଲନ୍ତୁ, ଦେମନ୍ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତୁ; ସେମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ହାରିଯାଆନ୍ତୁ, ଆମର ରଥମାନଙ୍କୁ ଉନ୍ନତି ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ।