ପରମେଷ୍ଠୀ ତ୍ଵା ସାଦଯତୁ ଦିଵସ୍ ପୃଷ୍ଠେ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତୀମ୍ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯୋଦାନାଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଚରିତ୍ରାଯ । ସୂର୍ଯସ୍ ତେ ଽଧିପତିସ୍ ତଯା ଦେଵତଯାଽଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ ତୁମକୁ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଷ୍ଠରେ ବସାନ୍ତୁ; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ବାୟୁର ଚଳାଚଳ, ଉପରକୁ ଉଠିବା, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଚଳନ ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଅଧିପତି—ସେଇ ଦେବୀଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଓ ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ।
ଲୋକଂ ପୃଣ ଛିଦ୍ରଂ ପୃଣାଥୋ ସୀଦ ଧ୍ରୁଵା ତ୍ଵମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିର୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଯୋନାଵ୍ ଅସୀଷଦନ୍
ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କର, ତାର ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ପୂରଣ କର, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଗର୍ଭରେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି।
ତା ଽ ଅସ୍ଯ ସୂଦଦୋହସଃ ସୋମꣳ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ଜନ୍ମନ୍ ଦେଵାନାଂ ଵିଶସ୍ ତ୍ରିଷ୍ଵ୍ ଆ ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ତିନିଟି ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵା ଅଵୀଵୃଧନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରଵ୍ଯଚସଂ ଗିରଃ । ରଥୀତମꣳ ରଥୀନାଂ ଵାଜାନାꣳ ସତ୍ପତିଂ ପତିମ୍
ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଛି, ଯାହାଙ୍କ ଅଧିକାର ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ରଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଏହି ସମ୍ପଦର ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ।
ପ୍ରୋଥଦ୍ ଅଶ୍ଵୋ ନ ଯଵସେ ଵିଷ୍ଯନ୍ ଯଦା ମହଃ ସଂଵରଣାଦ୍ ଵ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥାତ୍ । ଆଦ୍ ଅସ୍ଯ ଵାତୋ ଽ ଅନୁ ଵାତି ଶୋଚିର୍ ଅଧ ସ୍ମ ତେ ଵ୍ରଜନଂ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅସ୍ତି
ଘୋଡ଼ା ମୁକ୍ତ ହେଇ ଘାସ ଚରେ, ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ବାଧା ହଟିଯାଏ; ତାପରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ବହେ, ତାଙ୍କ ଆଗୁଣ ଛଡ଼ିଯାଏ, ତୁମର ଚଳାପଥ ଅନ୍ଧାରା ରହିଯାଏ।
ଆଯୋଷ୍ ଟ୍ଵା ସଦନେ ସାଦଯାମ୍ଯ୍ ଅଵତଶ୍ ଛାଯାଯାꣳ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ହୃଦଯେ । ରଶ୍ମୀଵତୀଂ ଭାସ୍ଵତୀମ୍ ଆ ଯା ଦ୍ଯାଂ ଭାସ୍ଯ୍ ଆ ପୃଥିଵୀମ୍ ଓର୍ଵ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଘରରେ, ଛାୟାରେ, ସମୁଦ୍ରର ହୃଦୟରେ ବସାଉଛି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଠ, ପୃଥିବୀ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶମଝିରେ ଆଲୋକ ଦିଅ।
ପରମେଷ୍ଠୀ ତ୍ଵା ସାଦଯତୁ ଦିଵସ୍ ପୃଷ୍ଠେ ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀଂ ପ୍ରଥସ୍ଵତୀମ୍ ଦିଵଂ ଯଚ୍ଛ ଦିଵଂ ଦୃꣳହ ଦିଵଂ ମା ହିꣳସୀଃ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯୋଦାନାଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଚରିତ୍ରାଯ । ସୂର୍ଯସ୍ ତ୍ଵାଭି ପାତୁ ମହ୍ଯା ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯା ଛର୍ଦିଷା ଶଂତମେନ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସୀଦତମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ ତୁମକୁ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଷ୍ଠରେ ବସାନ୍ତୁ; ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଆକାଶକୁ କ୍ଷତି କରନି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ବାୟୁର ଚଳାଚଳ, ଉପରକୁ ଉଠିବା, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଚଳନ ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ, ରକ୍ଷା, ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ସେଇ ଦେବୀଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ।
ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରମାସି । ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରତିମାସି । ସହସ୍ରସ୍ଯୋନ୍ମାସି । ସାହସ୍ରୋ ଽସି । ସହସ୍ରାଯ ତ୍ଵା
ତୁମେ ହଜାରର ମାପ; ତୁମେ ହଜାରର ଆକୃତି; ତୁମେ ହଜାରର ବିସ୍ତାର; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ମୁଁ ତୁମକୁ ହଜାର ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ନମସ୍ ତେ ରୁଦ୍ର ମନ୍ଯଵ ଽ ଉତୋ ତ ଽ ଇଷଵେ ନମଃ । ବାହୁଭ୍ଯାମ୍ ଉତ ତେ ନମଃ
ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମର କ୍ରୋଧକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମର ବାଣକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମର ଦୁଇ ହାତକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ଯା ତେ ରୁଦ୍ର ଶିଵା ତନୂର୍ ଅଘୋରାପାପକାଶିନୀ । ତଯା ନସ୍ ତନ୍ଵା ଶଂତମଯା ଗିରିଶନ୍ତାଭି ଚାକଶୀହି
ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଶୁଭ ଦେହ, ଭୟ ଓ ଅପବିତ୍ରତା ଥିବା ନୁହେଁ, ସେଇ କୃପାମୟ ଦେହ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀ, ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ।
ଯାମ୍ ଇଷୁଂ ଗିରିଶନ୍ତ ହସ୍ତେ ବିଭର୍ଷ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଵେ । ଶିଵାଂ ଗିରିତ୍ର ତାଂ କୁରୁ ମା ହିꣳସୀଃ ପୁରୁଷଂ ଜଗତ୍
ହେ ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀ, ତୁମେ ହାତରେ ଧରିଥିବା ବାଣକୁ ଶୁଭ କର; ହେ ଗିରିତ୍ର, ଏହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଓ ସଂସାରକୁ କ୍ଷତି କରନି।
ଶିଵେନ ଵଚସା ତ୍ଵା ଗିରିଶାଚ୍ଛା ଵଦାମସି । ଯଥା ନଃ ସର୍ଵମ୍ ଇଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମꣳ ସୁମନା ଽ ଅସତ୍
ମଧୁର କଥାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଉଦ୍ବୋଧନ କରୁଛୁ, ହେ ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀ; ଯେପରି ସମସ୍ତ ଜଗତ ରୋଗମୁକ୍ତ ଓ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ଅଧ୍ଯ୍ ଅଵୋଚଦ୍ ଅଧିଵକ୍ତା ପ୍ରଥମୋ ଦୈଵ୍ଯୋ ଭିଷକ୍ । ଅହୀꣳଶ୍ ଚ ସର୍ଵାନ୍ ଜମ୍ଭଯନ୍ତ୍ ସର୍ଵାଶ୍ ଚ ଯାତୁଧାନ୍ଯୋ ଽଧରାଚୀଃ ପରା ସୁଵ
ଦେବତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ ପ୍ରଥମେ କହିଥିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟବାଦୀ; ସେ ସମସ୍ତ ସାପ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେକୁ ତଳକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ଅସୌ ଯସ୍ ତାମ୍ରୋ ଽ ଅରୁଣ ଽ ଉତ ବଭ୍ରୁଃ ସୁମଙ୍ଗଲଃ । ଯେ ଚୈନꣳ ରୁଦ୍ରା ଽ ଅଭିତୋ ଦିକ୍ଷୁ ଶ୍ରିତାଃ ସହସ୍ରଶୋ ଵୈଷାꣳ ହେଡ ଽ ଈମହେ
ଯିଏ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ରକ୍ତିମ ଓ ହଳଦିଆ, ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ; ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ହଜାରେ ହଜାର ରୁଦ୍ର ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ଦୟା ଚାହୁଁଛୁ।
ଅସୌ ଯୋ ଽଵସର୍ପତି ନୀଲଗ୍ରୀଵୋ ଵିଲୋହିତଃ । ଉତୈନଂ ଗୋପା ଽ ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଉଦହାର୍ଯଃ ସ ଦୃଷ୍ଟୋ ମୃଡଯାତି ନଃ
ଯିଏ ନୀଳକଣ୍ଠ ଓ ରକ୍ତିମ, ତଳକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଗୋପାଳକ ଓ ଜଳ ବହାଇବା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନୀଲଗ୍ରୀଵାଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଯ ମୀଢୁଷେ । ଅଥୋ ଯେ ଽ ଅସ୍ଯ ସତ୍ଵାନୋ ଽହଂ ତେଭ୍ଯୋ ଽକରଂ ନମଃ
ନୀଳକଣ୍ଠ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଓ କୃପାଳୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ପ୍ର ମୁଞ୍ଚ ଧନ୍ଵନସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଉଭଯୋର୍ ଆର୍ତ୍ନ୍ଯୋର୍ ଜ୍ଯାମ୍ । ଯାଶ୍ ଚ ତେ ହସ୍ତ ଽ ଇଷଵଃ ଽ ପରା ତା ଭଗଵୋ ଵପ
ତୁମର ଧନୁଷର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ତାଣି ଛାଡ଼; ତୁମେ ହାତରେ ଧରିଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଅ।
ଵିଜ୍ଯଂ ଧନୁଃ କପର୍ଦିନୋ ଵିଶଲ୍ଯୋ ଵାଣଵାꣳ୨ଽ ଉତ । ଅନେଶନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ ଯାଽଇଷଵ ଽଆଭୁର୍ ଅସ୍ଯ ନିଷଙ୍ଗଧିଃ
ଜଟାଧାରୀଙ୍କ ଧନୁଷ ଅନ୍ୟାୟ ନହେଉ, ତାଙ୍କ ବାଣ କ୍ଷତିକାରକ ନହେଉ; ତାଙ୍କ ବାଣ ଛାଡ଼ିଯାଉ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ତୁଣୀ ବନ୍ଦ ରହୁ।
ଯା ତେ ହେତିର୍ ମୀଢୁଷ୍ଟମ ହସ୍ତେ ବଭୂଵ ତେ ଧନୁଃ । ତଯାସ୍ମାନ୍ ଵିଶ୍ଵତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମଯା ପରି ଭୁଜ
ହେ ଦୟାଳୁ, ତୁମ ହାତରେ ଯେ ଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି, ସେଥିରେ ଆମକୁ ସବୁଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ କିଛି କ୍ଷତି ହେବାରୁ ରୋକ।
ପରି ତେ ଧନ୍ଵନୋ ହେତିର୍ ଅସ୍ମାନ୍ ଵୃଣକ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵତଃ । ଅଥୋ ଯ ଽଇଷୁଧିସ୍ ତଵାରେ ଽ ଅସ୍ମିନ୍ ନି ଧେହି ତମ୍
ତୁମ ଧନୁର ଅସ୍ତ୍ର ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଏବେ, ତୁମ ତୁଣୀକୁ ଏଠାରେ ରଖ।
ଅଵତତ୍ଯ ଧନୁଷ୍ ଟ୍ଵꣳ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଶତେଷୁଧେ । ନିଶୀର୍ଯ ଶଲ୍ଯାନାଂ ମୁଖା ଶିଵୋ ନଃ ସୁମନା ଭଵ
ହେ ସହସ୍ରନୟନ, ଶତଶଖ ତୁଣୀ ସହିତ ତୁମ ଧନୁକୁ ଅବତଳ କର, ତୁମ ବାଣର ମୁଣ୍ଡକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଉ, ଆମପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ନମସ୍ ତ ଽ ଆଯୁଧାଯାନାତତାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ । ଉଭାଭ୍ଯାମ୍ ଉତ ତେ ନମୋ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ତଵ ଧନ୍ଵନେ
ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରକୁ, ତାହାକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁମକୁ, ତୁମ ଦୁଇଟି ହାତକୁ ଓ ଧନୁକୁ ଆମର ନମସ୍କାର।
ମା ନୋ ମହାନ୍ତମ୍ ଉତ ମା ନୋ ଽ ଅର୍ଭକଂ ମା ନ ଽ ଉକ୍ଷନ୍ତମ୍ ଉତ ମା ନ ଽ ଉକ୍ଷିତମ୍ । ମା ନୋ ଵଧୀଃ ପିତରଂ ମୋତ ମାତରଂ ମା ନଃ ପ୍ରିଯାସ୍ ତନ୍ଵୋ ରୁଦ୍ର ରୀରିଷଃ
ମହାନ କିମ୍ବା ଛୋଟ, ଛୁଆ କିମ୍ବା ବଡ, ଆମ ବାପା କିମ୍ବା ମାଆ, କିମ୍ବା ଆମର ପ୍ରିୟ ଦେହ— କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ହେ ରୁଦ୍ର, ଆଘାତ ଦିଅନି।
ମା ନସ୍ ତୋକେ ତନଯେ ମା ନ ଽ ଆଯୁଷି ମା ନୋ ଗୋଷୁ ମା ନୋ ଽ ଅଶ୍ଵେଷୁ ରୀରିଷଃ । ମା ନୋ ଵୀରାନ୍ ରୁଦ୍ର ଭାମିନୋ ଵଧୀର୍ ହଵିଷ୍ମନ୍ତଃ ସଦମ୍ ଇତ୍ ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମ ପିଲାମାନେ, ସନ୍ତାନ, ଆୟୁଷ୍ୟ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଓ ଆମର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁରୁଷମାନେ— ଯେଉଁମାନେ ହବି ଦେଇଥାନ୍ତି— କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି କରନି। ଆମେ ସବୁବେଳେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ନମୋ ହିରଣ୍ଯବାହଵେ ସେନାନ୍ଯେ ଦିଶାଂ ଚ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ଵୃକ୍ଷେଭ୍ଯୋ ହରିକେଶେଭ୍ଯଃ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମଃ ଶଷ୍ପିଞ୍ଜରାଯ ତ୍ଵିଷୀମତେ ପଥୀନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ହରିକେଶାଯୋପଵୀତିନେ ପୁଷ୍ଟାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ସୁନା ହାତିଆ, ସେନାପତି, ଦିଗ୍ବଳୟର ନାଥ, ଗଛ, ହରିତ କେଶୀ, ପଶୁପତି, ହଳଦିଆ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପଥର ନାଥ, ହରିତକେଶୀ ଓ ଉପବୀତଧାରୀ, ପୁଷ୍ଟିର ନାଥ— ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ବଭ୍ଲୁଶାଯ ଵ୍ଯାଧିନେ ଽନ୍ନାନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ଭଵସ୍ଯ ହେତ୍ଯୈ ଜଗତାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯାତତାଯିନେ କ୍ଷେତ୍ରାଣାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମଃ ସୂତାଯାହନ୍ତ୍ଯୈ ଵନାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଶିକାରୀ, ଅନ୍ନର ନାଥ, ଭବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ଜଗତର ନାଥ, ରୁଦ୍ର ଧନୁଧାରୀ, କ୍ଷେତ୍ରର ନାଥ, ସାରଥି, ନାଶକ, ଓ ଅରଣ୍ୟର ନାଥ— ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ରୋହିତାଯ ସ୍ଥପତଯେ ଵୃକ୍ଷାଣାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ଭୁଵନ୍ତଯେ ଵାରିଵସ୍କୃତାଯୌଷଧୀନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ମନ୍ତ୍ରିଣେ ଵାଣିଜାଯ କକ୍ଷାଣାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମ ଽ ଉଚ୍ଚୈର୍ଘୋଷାଯାକ୍ରନ୍ଦଯତେ ପତ୍ତୀନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ନିର୍ମାତା, ଗଛର ନାଥ, ଭୂମିରେ ବସୁଥିବା, ଜଳ ଦେଇଥିବା, ଔଷଧିର ନାଥ, ମନ୍ତ୍ରଦାତା, ବ୍ୟବସାୟୀ, ଆବରଣର ନାଥ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର, କାନ୍ଦୁଥିବା, ପଦାତିର ନାଥ— ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ କୃତ୍ସ୍ନାଯତଯା ଧାଵତେ ସତ୍ଵନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମଃ ସହମାନାଯ ନିଵ୍ଯାଧିନଽ ଆଵ୍ଯାଧିନୀନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ନିଷଙ୍ଗିଣେ କକୁଭାଯ ସ୍ତେନାନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ନିଚେରଵେ ପରିଚରାଯାରଣ୍ଯାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ସହନଶୀଳ, ଭେଦକ, ଭେଦକମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁଣୀଧାରୀ, ସଚେତନ, ଚୋରମାନଙ୍କର ନାଥ, ମୃଦୁ ସ୍ୱରର, ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁରୁଥିବା, ଅରଣ୍ୟର ନାଥ— ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଵଞ୍ଚତେ ପରିଵଞ୍ଚତେ ସ୍ତାଯୂନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ନିଷଙ୍ଗିଣ ଽ ଇଷୁଧିମତେ ତସ୍କରାଣାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମଃ ସୃକାଯିଭ୍ଯୋ ଜିଘାꣳସଦ୍ଭ୍ଯୋ ମୁଷ୍ଣତାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମୋ ଽସିମଦ୍ଭ୍ଯୋ ନକ୍ତଂ ଚରଦ୍ଭ୍ଯୋ ଵିକୃନ୍ତାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଛଳକାରୀ, ଚତୁର, ଚୋରମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁଣୀଧାରୀ, ବାଣଧାରୀ, ଚୋରମାନଙ୍କର ନାଥ, କାଟୁଥିବା, ମାରୁଥିବା, ଚୋରାଇ ନେଉଥିବାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତଳୱାରଧାରୀ, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା, କାଟିଦେଉଥିବାମାନଙ୍କର ନାଥ— ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମ ଽ ଉଷ୍ଣୀଷିଣେ ଗିରିଚରାଯ କୁଲୁଞ୍ଚାନାଂ ପତଯେ ନମୋ ନମ ଽ ଇଷୁମଦ୍ଭ୍ଯୋ ଧନ୍ଵାଯିଭ୍ଯଶ୍ ଚ ଵୋ ନମୋ ନମ ଽ ଆତନ୍ଵାନେଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିଦଧାନେଭ୍ଯଶ୍ ଚ ଵୋ ନମୋ ନମ ଽ ଆଯଚ୍ଛଦ୍ଭ୍ଯୋ ସ୍ଯଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ ଚ ଵୋ ନମଃ
ପାଗା ମୁଣ୍ଡା, ପାହାଡ଼ରେ ଘୁରୁଥିବା, ଭ୍ରମଣକାରୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ବାଣଧାରୀ, ଧନୁଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଧନୁ ଚଢ଼ାଇଥିବା, ପୁନର୍ବାର ଧରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଟାଣୁଥିବା, ଛାଡ଼ୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।