ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ନୋ ଽ ଅନ୍ତମ ଉତ ତ୍ରାତା ଶିଵୋ ଭଵା ଵରୂଥ୍ଯଃ । ଵସୁର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଵସୁଶ୍ରଵା ଽ ଅଚ୍ଛା ନକ୍ଷି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମꣳ ରଯିଂ ଦାଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଶୋଚିଷ୍ଠ ଦୀଦିଵଃ ସୁମ୍ନାଯ ନୂନମ୍ ଈମହେ ସଖିଭ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମର ସବୁଠାରୁ ନିକଟରେ ରୁହ, ଆମର ରକ୍ଷା କର, ଶୁଭ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଅଗ୍ନି, ଧନଦାତା, ଧନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମକୁ ସିଧା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନକୁ ନେଇଯାଅ; ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ଚମକୁଛ, ଆମେ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଯେନ ଽ ଋଷଯସ୍ ତପସା ସତ୍ରମ୍ ଆଯନ୍ନ୍ ଇନ୍ଧାନା ଽ ଅଗ୍ନିꣳ ସ୍ଵର୍ ଆଭରନ୍ତଃ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅହଂ ନି ଦଧେ ନାକେ ଽ ଅଗ୍ନିଂ ଯମ୍ ଆହୁର୍ ମନଵ ସ୍ତୀର୍ଣବର୍ହିଷମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା କରି ଯଜ୍ଞ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ ଆଲୋକ ଆଣିଲେ; ସେଠି, ମୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖିଛି, ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ମନୁମାନେ ତଣା ଦରିରେ ବସାଇଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତଂ ପତ୍ନୀଭିର୍ ଅନୁ ଗଚ୍ଛେମ ଦେଵାଃ ପୁତ୍ରୈର୍ ଭ୍ରାତୃଭିର୍ ଉତ ଵା ହିରଣ୍ଯୈଃ । ନାକଂ ଗୃଭ୍ଣାନାଃ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେ ତୃତୀଯେ ପୃଷ୍ଠେ ଽ ଅଧି ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଜଣାଣୀମାନେ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ପୁଅ, ଭାଇ କିମ୍ବା ସୋନାର ଧନ ସହିତ ଅନୁସରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଧରି, ନିୟମିତ ଲୋକରେ, ତୃତୀୟ ଶିଖରରେ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଆ ଵାଚୋ ମଧ୍ଯମ୍ ଅରୁହଦ୍ ଭୁରଣ୍ଯୁର୍ ଅଯମ୍ ଅଗ୍ନିଃ ସତ୍ପତିଶ୍ ଚେକିତାନଃ । ପୃଷ୍ଠେ ପୃଥିଵ୍ଯା ନିହିତୋ ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ ଅଧସ୍ ପଦଂ କୃଣୁତାଂ ଯେ ପୃତନ୍ଯଵଃ
ଉତ୍ସାହୀ ଅଗ୍ନି ବାଣୀର ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହି ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ; ପୃଥିବୀର ପିଠିରେ ବସିଛନ୍ତି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିଲେ ମେଘ ନଥାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ସେମାନେ ତଳେ ଏକ ସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ।
ଅଯମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଵୀରତମୋ ଵଯୋଧାଃ ସହସ୍ରିଯୋ ଦ୍ଯୋତତାମ୍ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ । ଵିଭ୍ରାଜମାନଃ ସରିରସ୍ଯ ମଧ୍ଯ ଽ ଉପ ପ୍ର ଯାହି ଦିଵ୍ଯାନି ଧାମ
ଏହି ଅଗ୍ନି ସବୁଠାରୁ ବୀର, ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ହଜାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ସେ ଅବିରତ ଚମକୁନ୍ତୁ; ଦେହର ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳି, ଦିବ୍ୟ ଆସନକୁ ନିକଟରେ ଆସ।
ସମ୍ପ୍ରଚ୍ଯଵଧ୍ଵମ୍ ଉପ ସମ୍ପ୍ରଯାତାଗ୍ନେ ପଥୋ ଦେଵଯାନାନ୍ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ପୁନଃ କୃଣ୍ଵାନା ପିତରା ଯୁଵାନାନ୍ଵା ତାꣳସୀତ୍ ତ୍ଵଯି ତନ୍ତୁମ୍ ଏତମ୍
ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଚଳ, ଏକାଠି ଆସ; ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନଙ୍କର ପଥ ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ପୁନର୍ବାର ପିତୃମାନେ, ଯୁବମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସର; ଏହି ସୂତା ତୁମେ ଅନ୍ତରେ ବୁନ।
ଉଦ୍ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵାଗ୍ନେ ପ୍ରତି ଜାଗୃହି ତ୍ଵମ୍ ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେ ସꣳ ସୃଜେଥାମ୍ ଅଯଂ ଚ । ଅସ୍ମିନ୍ତ୍ ସଧସ୍ଥେ ଅଧ୍ଯ୍ ଉତ୍ତରସ୍ମିନ୍ ଵିଶଵେ ଦେଵା ଯଜମାନଶ୍ ଚ ସୀଦତ
ଉଠ, ଅଗ୍ନି, ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ; ତୁମେ ଆଶା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉତ୍ପନ୍ନ କର; ଏହି ସଭାରେ ଓ ଉପର ସଭାରେ, ଦେବମାନେ ଓ ଯଜମାନ ଏକାଠି ବସନ୍ତୁ।
ଯେନ ଵହସି ସହସ୍ରଂ ଯେନାଗ୍ନେ ସର୍ଵଵେଦସମ୍ । ତେନେମଂ ଯଜ୍ଞଂ ନୋ ନଯ ସ୍ଵର୍ ଦେଵେଷୁ ଗନ୍ତଵେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ହଜାରକୁ ବହନ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ନେଇଯାଅ; ଏହା ଦେବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ, ଆଲୋକକୁ ଯାଉ।
ଅଯଂ ତେ ଯୋନିର୍ ଋତ୍ଵିଯୋ ଯତୋ ଜାତୋ ଽ ଅରୋଚଥାଃ । ତଂ ଜାନନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଆରୋହାଥା ନୋ ଵର୍ଧଯା ରଯିମ୍
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ବିଧିପୂର୍ବକ ଆସନ, ଯାଁଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଆଲୋକିତ ହେଲ; ଏହାକୁ ଜାଣି, ଅଗ୍ନି, ଉପରେ ଉଠ—ଆମର ଧନ ବଢ଼ା।
ତପଶ୍ ଚ ତପସ୍ଯଶ୍ ଚ ଶୈଶିରାଵ୍ ଋତୂ ଽ ଅଗ୍ନେର୍ ଅନ୍ତଃଶ୍ଲେଷୋ ସି କଲ୍ପେତାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଆପ ଽ ଓଷଧଯଃ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଅଗ୍ନଯଃ ପୃଥଙ୍ ନମ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯାଯ ସଵ୍ରତାଃ । ଯେ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ସମନସୋ ନ୍ତରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଇମେ ଶୈଶିରାଵ୍ ଋତୂ ଽ ଅଭିକଲ୍ପମାନା ଽ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ଦେଵା ଽ ଅଭିସଂ ଵିଶନ୍ତୁ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସୀଦତମ୍
ତାପ ଓ ଶୀତ, ଶୀତକାଳ, ଅଗ୍ନିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକତା ସ୍ଥିର ହେଉ; ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଜଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଅଗ୍ନିମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ, ନିଜ ନିଜ ନିୟମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଁ ସ୍ଥିର ହେଉ; ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିମାନେ ମନରେ ଏକତା, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶୀତକାଳ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଏକାଠି ହେଉ; ସେଇ ଦେବତାତ୍ୱରେ, ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ।
ପରମେଷ୍ଠୀ ତ୍ଵା ସାଦଯତୁ ଦିଵସ୍ ପୃଷ୍ଠେ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତୀମ୍ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯୋଦାନାଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଚରିତ୍ରାଯ । ସୂର୍ଯସ୍ ତେ ଽଧିପତିସ୍ ତଯା ଦେଵତଯାଽଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ ତୁମକୁ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଷ୍ଠରେ ବସାନ୍ତୁ; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ବାୟୁର ଚଳାଚଳ, ଉପରକୁ ଉଠିବା, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଚଳନ ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଅଧିପତି—ସେଇ ଦେବୀଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଓ ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ।
ଲୋକଂ ପୃଣ ଛିଦ୍ରଂ ପୃଣାଥୋ ସୀଦ ଧ୍ରୁଵା ତ୍ଵମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିର୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଯୋନାଵ୍ ଅସୀଷଦନ୍
ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କର, ତାର ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ପୂରଣ କର, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଗର୍ଭରେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି।
ତା ଽ ଅସ୍ଯ ସୂଦଦୋହସଃ ସୋମꣳ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ଜନ୍ମନ୍ ଦେଵାନାଂ ଵିଶସ୍ ତ୍ରିଷ୍ଵ୍ ଆ ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ତିନିଟି ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵା ଅଵୀଵୃଧନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରଵ୍ଯଚସଂ ଗିରଃ । ରଥୀତମꣳ ରଥୀନାଂ ଵାଜାନାꣳ ସତ୍ପତିଂ ପତିମ୍
ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଛି, ଯାହାଙ୍କ ଅଧିକାର ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ରଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଏହି ସମ୍ପଦର ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ।
ପ୍ରୋଥଦ୍ ଅଶ୍ଵୋ ନ ଯଵସେ ଵିଷ୍ଯନ୍ ଯଦା ମହଃ ସଂଵରଣାଦ୍ ଵ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥାତ୍ । ଆଦ୍ ଅସ୍ଯ ଵାତୋ ଽ ଅନୁ ଵାତି ଶୋଚିର୍ ଅଧ ସ୍ମ ତେ ଵ୍ରଜନଂ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅସ୍ତି
ଘୋଡ଼ା ମୁକ୍ତ ହେଇ ଘାସ ଚରେ, ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ବାଧା ହଟିଯାଏ; ତାପରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ବହେ, ତାଙ୍କ ଆଗୁଣ ଛଡ଼ିଯାଏ, ତୁମର ଚଳାପଥ ଅନ୍ଧାରା ରହିଯାଏ।
ଆଯୋଷ୍ ଟ୍ଵା ସଦନେ ସାଦଯାମ୍ଯ୍ ଅଵତଶ୍ ଛାଯାଯାꣳ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ହୃଦଯେ । ରଶ୍ମୀଵତୀଂ ଭାସ୍ଵତୀମ୍ ଆ ଯା ଦ୍ଯାଂ ଭାସ୍ଯ୍ ଆ ପୃଥିଵୀମ୍ ଓର୍ଵ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଘରରେ, ଛାୟାରେ, ସମୁଦ୍ରର ହୃଦୟରେ ବସାଉଛି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଠ, ପୃଥିବୀ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶମଝିରେ ଆଲୋକ ଦିଅ।
ପରମେଷ୍ଠୀ ତ୍ଵା ସାଦଯତୁ ଦିଵସ୍ ପୃଷ୍ଠେ ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀଂ ପ୍ରଥସ୍ଵତୀମ୍ ଦିଵଂ ଯଚ୍ଛ ଦିଵଂ ଦୃꣳହ ଦିଵଂ ମା ହିꣳସୀଃ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯୋଦାନାଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଚରିତ୍ରାଯ । ସୂର୍ଯସ୍ ତ୍ଵାଭି ପାତୁ ମହ୍ଯା ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯା ଛର୍ଦିଷା ଶଂତମେନ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସୀଦତମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ ତୁମକୁ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଷ୍ଠରେ ବସାନ୍ତୁ; ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଆକାଶକୁ କ୍ଷତି କରନି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ବାୟୁର ଚଳାଚଳ, ଉପରକୁ ଉଠିବା, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଚଳନ ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ, ରକ୍ଷା, ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ସେଇ ଦେବୀଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ।
ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରମାସି । ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରତିମାସି । ସହସ୍ରସ୍ଯୋନ୍ମାସି । ସାହସ୍ରୋ ଽସି । ସହସ୍ରାଯ ତ୍ଵା
ତୁମେ ହଜାରର ମାପ; ତୁମେ ହଜାରର ଆକୃତି; ତୁମେ ହଜାରର ବିସ୍ତାର; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ମୁଁ ତୁମକୁ ହଜାର ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ନମସ୍ ତେ ରୁଦ୍ର ମନ୍ଯଵ ଽ ଉତୋ ତ ଽ ଇଷଵେ ନମଃ । ବାହୁଭ୍ଯାମ୍ ଉତ ତେ ନମଃ
ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମର କ୍ରୋଧକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମର ବାଣକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମର ଦୁଇ ହାତକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ଯା ତେ ରୁଦ୍ର ଶିଵା ତନୂର୍ ଅଘୋରାପାପକାଶିନୀ । ତଯା ନସ୍ ତନ୍ଵା ଶଂତମଯା ଗିରିଶନ୍ତାଭି ଚାକଶୀହି
ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଶୁଭ ଦେହ, ଭୟ ଓ ଅପବିତ୍ରତା ଥିବା ନୁହେଁ, ସେଇ କୃପାମୟ ଦେହ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀ, ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ।
ଯାମ୍ ଇଷୁଂ ଗିରିଶନ୍ତ ହସ୍ତେ ବିଭର୍ଷ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଵେ । ଶିଵାଂ ଗିରିତ୍ର ତାଂ କୁରୁ ମା ହିꣳସୀଃ ପୁରୁଷଂ ଜଗତ୍
ହେ ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀ, ତୁମେ ହାତରେ ଧରିଥିବା ବାଣକୁ ଶୁଭ କର; ହେ ଗିରିତ୍ର, ଏହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଓ ସଂସାରକୁ କ୍ଷତି କରନି।
ଶିଵେନ ଵଚସା ତ୍ଵା ଗିରିଶାଚ୍ଛା ଵଦାମସି । ଯଥା ନଃ ସର୍ଵମ୍ ଇଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମꣳ ସୁମନା ଽ ଅସତ୍
ମଧୁର କଥାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଉଦ୍ବୋଧନ କରୁଛୁ, ହେ ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀ; ଯେପରି ସମସ୍ତ ଜଗତ ରୋଗମୁକ୍ତ ଓ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉ।
ଅଧ୍ଯ୍ ଅଵୋଚଦ୍ ଅଧିଵକ୍ତା ପ୍ରଥମୋ ଦୈଵ୍ଯୋ ଭିଷକ୍ । ଅହୀꣳଶ୍ ଚ ସର୍ଵାନ୍ ଜମ୍ଭଯନ୍ତ୍ ସର୍ଵାଶ୍ ଚ ଯାତୁଧାନ୍ଯୋ ଽଧରାଚୀଃ ପରା ସୁଵ
ଦେବତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ ପ୍ରଥମେ କହିଥିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟବାଦୀ; ସେ ସମସ୍ତ ସାପ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେକୁ ତଳକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଇଛନ୍ତି।
ଅସୌ ଯସ୍ ତାମ୍ରୋ ଽ ଅରୁଣ ଽ ଉତ ବଭ୍ରୁଃ ସୁମଙ୍ଗଲଃ । ଯେ ଚୈନꣳ ରୁଦ୍ରା ଽ ଅଭିତୋ ଦିକ୍ଷୁ ଶ୍ରିତାଃ ସହସ୍ରଶୋ ଵୈଷାꣳ ହେଡ ଽ ଈମହେ
ଯିଏ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ରକ୍ତିମ ଓ ହଳଦିଆ, ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ; ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ହଜାରେ ହଜାର ରୁଦ୍ର ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ଦୟା ଚାହୁଁଛୁ।
ଅସୌ ଯୋ ଽଵସର୍ପତି ନୀଲଗ୍ରୀଵୋ ଵିଲୋହିତଃ । ଉତୈନଂ ଗୋପା ଽ ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନ୍ ଉଦହାର୍ଯଃ ସ ଦୃଷ୍ଟୋ ମୃଡଯାତି ନଃ
ଯିଏ ନୀଳକଣ୍ଠ ଓ ରକ୍ତିମ, ତଳକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଗୋପାଳକ ଓ ଜଳ ବହାଇବା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ନୀଲଗ୍ରୀଵାଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଯ ମୀଢୁଷେ । ଅଥୋ ଯେ ଽ ଅସ୍ଯ ସତ୍ଵାନୋ ଽହଂ ତେଭ୍ଯୋ ଽକରଂ ନମଃ
ନୀଳକଣ୍ଠ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଓ କୃପାଳୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ପ୍ର ମୁଞ୍ଚ ଧନ୍ଵନସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଉଭଯୋର୍ ଆର୍ତ୍ନ୍ଯୋର୍ ଜ୍ଯାମ୍ । ଯାଶ୍ ଚ ତେ ହସ୍ତ ଽ ଇଷଵଃ ଽ ପରା ତା ଭଗଵୋ ଵପ
ତୁମର ଧନୁଷର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ତାଣି ଛାଡ଼; ତୁମେ ହାତରେ ଧରିଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଅ।
ଵିଜ୍ଯଂ ଧନୁଃ କପର୍ଦିନୋ ଵିଶଲ୍ଯୋ ଵାଣଵାꣳ୨ଽ ଉତ । ଅନେଶନ୍ନ୍ ଅସ୍ଯ ଯାଽଇଷଵ ଽଆଭୁର୍ ଅସ୍ଯ ନିଷଙ୍ଗଧିଃ
ଜଟାଧାରୀଙ୍କ ଧନୁଷ ଅନ୍ୟାୟ ନହେଉ, ତାଙ୍କ ବାଣ କ୍ଷତିକାରକ ନହେଉ; ତାଙ୍କ ବାଣ ଛାଡ଼ିଯାଉ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ତୁଣୀ ବନ୍ଦ ରହୁ।
ଯା ତେ ହେତିର୍ ମୀଢୁଷ୍ଟମ ହସ୍ତେ ବଭୂଵ ତେ ଧନୁଃ । ତଯାସ୍ମାନ୍ ଵିଶ୍ଵତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମଯା ପରି ଭୁଜ
ହେ ଦୟାଳୁ, ତୁମ ହାତରେ ଯେ ଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି, ସେଥିରେ ଆମକୁ ସବୁଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ କିଛି କ୍ଷତି ହେବାରୁ ରୋକ।
ପରି ତେ ଧନ୍ଵନୋ ହେତିର୍ ଅସ୍ମାନ୍ ଵୃଣକ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵତଃ । ଅଥୋ ଯ ଽଇଷୁଧିସ୍ ତଵାରେ ଽ ଅସ୍ମିନ୍ ନି ଧେହି ତମ୍
ତୁମ ଧନୁର ଅସ୍ତ୍ର ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ଏବେ, ତୁମ ତୁଣୀକୁ ଏଠାରେ ରଖ।