ଭଦ୍ରୋ ନୋଽଅଗ୍ନିର୍ ଆହୁତୋ ଭଦ୍ରା ରାତିଃ ସୁଭଗ ଭଦ୍ରୋ ଽଅଧ୍ଵରଃ । ଭଦ୍ରାଽ ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଅଗ୍ନି ଡାକିଲେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଦାନ ଶୁଭ ହେଉ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଯଜ୍ଞ ଶୁଭ ହେଉ, ପ୍ରଶଂସାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ।
ଭଦ୍ରା ଽ ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯୋ ଭଦ୍ରଂ ମନଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ । ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହଃ
ପ୍ରଶଂସାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ; ବିପଦ ଜୟ ପାଇଁ ଆମ ମନକୁ ଶୁଭ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ହୁଅ।
ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହୋ ଽଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଭୂରି ଶର୍ଧତାମ୍ । ଵନେମା ତେ ଽ ଅଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଏବେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ, ଆମେ ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କରି ତୁମର କୃପା ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ମନ୍ଯେ ଯୋ ଵସୁର୍ ଅସ୍ତଂ ଯଂ ଯନ୍ତି ଧେନଵଃ । ଅସ୍ତମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତ ଽ ଆଶଵୋ ଽସ୍ତଂ ନିତ୍ଯାସୋ ଵାଜିନ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ସେ ଧନଦାତା ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ, ଯାହାଠାରେ ଗାଈମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯାଆନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯାଆନ୍ତି—ସେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ସୋ ଅଗ୍ନିର୍ ଯୋ ଵସୁର୍ ଗୃଣେ ସଂ ଯମ୍ ଆଯନ୍ତି ଧେନଵଃ । ସମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତୋ ରଘୁଦ୍ରୁଵଃ ସꣳ ସୁଜାତାସଃ ସୂରଯ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଧନଦାତା ବୋଲି ସ୍ତୁତି କରେ, ଯାଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳନଶୀଳ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର ବୀରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି—ସେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ଉଭେ ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସର୍ପିଷୋ ଦର୍ଵୀ ଶ୍ରୀଣୀଷ ଽ ଆସନି । ଉତୋ ନ ଽ ଉତ୍ ପୁପୂର୍ଯା ଽ ଉକ୍ଥେଷୁ ଶଵସସ୍ ପତ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ଉଭୟ ଚମଚ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୃତରେ ଭରି ରଖାଯାଇଛି; ଏବଂ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତିରେ ପୂରଣ କରୁଛୁ—ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ଅଗ୍ନେ ତମ୍ ଅଦ୍ଯାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମୈଃ କ୍ରତୁଂ ନ ଭଦ୍ରꣳ ହୃଦିସ୍ପୃଶମ୍ । ଋଧ୍ଯାମା ତ ଽ ଓହୈଃ
ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଘୋଡ଼ା ପରି ପ୍ରଶଂସାରେ, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ ପରି ଯାହା ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ—ଆମର ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମକୁ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଧା ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ କ୍ରତୋର୍ ଭଦ୍ରସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ସାଧୋଃ । ରଥୀର୍ ଋତସ୍ଯ ବୃହତୋ ବଭୂଥ
ଏଭଳି, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମହା ସତ୍ୟର ରଥି, ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଓ ଦକ୍ଷତାର କାର୍ଯ୍ୟର ନେତା ହୋଇଛ।
ଏଭିର୍ ନୋ ଽ ଅର୍କୈର୍ ଭଵା ନୋ ଅର୍ଵାଙ୍ ସ୍ଵର୍ଣ ଜ୍ଯୋତିଃ । ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୁମନା ଽ ଅନୀକୈଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ; ତୁମ ସମସ୍ତ ଦୟାଳୁ ମୁହଁମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ନିକଟରେ ଆସ।
ଅଗ୍ନିꣳ ହୋତାରଂ ମନ୍ଯେ ଦାସ୍ଵନ୍ତଂ ଵସୁꣳ ସୂନୁꣳ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଵିପ୍ରଂ ନ ଜାତଵେଦସମ୍ । ଯ ଽ ଊର୍ଧ୍ଵଯା ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଦେଵାଚ୍ଯା କୃପା । ଘୃତସ୍ଯ ଵିଭ୍ରାଷ୍ଟିମ୍ ଅନୁ ଵଷ୍ଟି ଶୋଚିଷାଽଽଜୁହ୍ଵାନସ୍ଯ ସର୍ପିଷଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପୁରୋହିତ, ଦାନଶୀଳ, ଧନଦାତା, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ଭାବେ; ଯିଏ ସିଧା ଉପାସନାରେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଦୟାଳୁ; ଯିଏ ଘୃତର ଧାରା ପଛରେ ତାପର ଆଲୋକରେ ଘୃତ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ନୋ ଽ ଅନ୍ତମ ଉତ ତ୍ରାତା ଶିଵୋ ଭଵା ଵରୂଥ୍ଯଃ । ଵସୁର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଵସୁଶ୍ରଵା ଽ ଅଚ୍ଛା ନକ୍ଷି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମꣳ ରଯିଂ ଦାଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଶୋଚିଷ୍ଠ ଦୀଦିଵଃ ସୁମ୍ନାଯ ନୂନମ୍ ଈମହେ ସଖିଭ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମର ସବୁଠାରୁ ନିକଟରେ ରୁହ, ଆମର ରକ୍ଷା କର, ଶୁଭ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଅଗ୍ନି, ଧନଦାତା, ଧନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମକୁ ସିଧା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନକୁ ନେଇଯାଅ; ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ଚମକୁଛ, ଆମେ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଯେନ ଽ ଋଷଯସ୍ ତପସା ସତ୍ରମ୍ ଆଯନ୍ନ୍ ଇନ୍ଧାନା ଽ ଅଗ୍ନିꣳ ସ୍ଵର୍ ଆଭରନ୍ତଃ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅହଂ ନି ଦଧେ ନାକେ ଽ ଅଗ୍ନିଂ ଯମ୍ ଆହୁର୍ ମନଵ ସ୍ତୀର୍ଣବର୍ହିଷମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା କରି ଯଜ୍ଞ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ ଆଲୋକ ଆଣିଲେ; ସେଠି, ମୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖିଛି, ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ମନୁମାନେ ତଣା ଦରିରେ ବସାଇଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତଂ ପତ୍ନୀଭିର୍ ଅନୁ ଗଚ୍ଛେମ ଦେଵାଃ ପୁତ୍ରୈର୍ ଭ୍ରାତୃଭିର୍ ଉତ ଵା ହିରଣ୍ଯୈଃ । ନାକଂ ଗୃଭ୍ଣାନାଃ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେ ତୃତୀଯେ ପୃଷ୍ଠେ ଽ ଅଧି ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଜଣାଣୀମାନେ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ପୁଅ, ଭାଇ କିମ୍ବା ସୋନାର ଧନ ସହିତ ଅନୁସରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଧରି, ନିୟମିତ ଲୋକରେ, ତୃତୀୟ ଶିଖରରେ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଆ ଵାଚୋ ମଧ୍ଯମ୍ ଅରୁହଦ୍ ଭୁରଣ୍ଯୁର୍ ଅଯମ୍ ଅଗ୍ନିଃ ସତ୍ପତିଶ୍ ଚେକିତାନଃ । ପୃଷ୍ଠେ ପୃଥିଵ୍ଯା ନିହିତୋ ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ ଅଧସ୍ ପଦଂ କୃଣୁତାଂ ଯେ ପୃତନ୍ଯଵଃ
ଉତ୍ସାହୀ ଅଗ୍ନି ବାଣୀର ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହି ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ; ପୃଥିବୀର ପିଠିରେ ବସିଛନ୍ତି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିଲେ ମେଘ ନଥାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ସେମାନେ ତଳେ ଏକ ସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ।
ଅଯମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଵୀରତମୋ ଵଯୋଧାଃ ସହସ୍ରିଯୋ ଦ୍ଯୋତତାମ୍ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ । ଵିଭ୍ରାଜମାନଃ ସରିରସ୍ଯ ମଧ୍ଯ ଽ ଉପ ପ୍ର ଯାହି ଦିଵ୍ଯାନି ଧାମ
ଏହି ଅଗ୍ନି ସବୁଠାରୁ ବୀର, ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ହଜାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ସେ ଅବିରତ ଚମକୁନ୍ତୁ; ଦେହର ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳି, ଦିବ୍ୟ ଆସନକୁ ନିକଟରେ ଆସ।
ସମ୍ପ୍ରଚ୍ଯଵଧ୍ଵମ୍ ଉପ ସମ୍ପ୍ରଯାତାଗ୍ନେ ପଥୋ ଦେଵଯାନାନ୍ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ପୁନଃ କୃଣ୍ଵାନା ପିତରା ଯୁଵାନାନ୍ଵା ତାꣳସୀତ୍ ତ୍ଵଯି ତନ୍ତୁମ୍ ଏତମ୍
ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଚଳ, ଏକାଠି ଆସ; ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନଙ୍କର ପଥ ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ପୁନର୍ବାର ପିତୃମାନେ, ଯୁବମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସର; ଏହି ସୂତା ତୁମେ ଅନ୍ତରେ ବୁନ।
ଉଦ୍ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵାଗ୍ନେ ପ୍ରତି ଜାଗୃହି ତ୍ଵମ୍ ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେ ସꣳ ସୃଜେଥାମ୍ ଅଯଂ ଚ । ଅସ୍ମିନ୍ତ୍ ସଧସ୍ଥେ ଅଧ୍ଯ୍ ଉତ୍ତରସ୍ମିନ୍ ଵିଶଵେ ଦେଵା ଯଜମାନଶ୍ ଚ ସୀଦତ
ଉଠ, ଅଗ୍ନି, ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ; ତୁମେ ଆଶା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉତ୍ପନ୍ନ କର; ଏହି ସଭାରେ ଓ ଉପର ସଭାରେ, ଦେବମାନେ ଓ ଯଜମାନ ଏକାଠି ବସନ୍ତୁ।
ଯେନ ଵହସି ସହସ୍ରଂ ଯେନାଗ୍ନେ ସର୍ଵଵେଦସମ୍ । ତେନେମଂ ଯଜ୍ଞଂ ନୋ ନଯ ସ୍ଵର୍ ଦେଵେଷୁ ଗନ୍ତଵେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ହଜାରକୁ ବହନ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ନେଇଯାଅ; ଏହା ଦେବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ, ଆଲୋକକୁ ଯାଉ।
ଅଯଂ ତେ ଯୋନିର୍ ଋତ୍ଵିଯୋ ଯତୋ ଜାତୋ ଽ ଅରୋଚଥାଃ । ତଂ ଜାନନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଆରୋହାଥା ନୋ ଵର୍ଧଯା ରଯିମ୍
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ବିଧିପୂର୍ବକ ଆସନ, ଯାଁଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଆଲୋକିତ ହେଲ; ଏହାକୁ ଜାଣି, ଅଗ୍ନି, ଉପରେ ଉଠ—ଆମର ଧନ ବଢ଼ା।
ତପଶ୍ ଚ ତପସ୍ଯଶ୍ ଚ ଶୈଶିରାଵ୍ ଋତୂ ଽ ଅଗ୍ନେର୍ ଅନ୍ତଃଶ୍ଲେଷୋ ସି କଲ୍ପେତାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଆପ ଽ ଓଷଧଯଃ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଅଗ୍ନଯଃ ପୃଥଙ୍ ନମ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯାଯ ସଵ୍ରତାଃ । ଯେ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ସମନସୋ ନ୍ତରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଇମେ ଶୈଶିରାଵ୍ ଋତୂ ଽ ଅଭିକଲ୍ପମାନା ଽ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ଦେଵା ଽ ଅଭିସଂ ଵିଶନ୍ତୁ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସୀଦତମ୍
ତାପ ଓ ଶୀତ, ଶୀତକାଳ, ଅଗ୍ନିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକତା ସ୍ଥିର ହେଉ; ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଜଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଅଗ୍ନିମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ, ନିଜ ନିଜ ନିୟମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଁ ସ୍ଥିର ହେଉ; ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିମାନେ ମନରେ ଏକତା, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶୀତକାଳ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଏକାଠି ହେଉ; ସେଇ ଦେବତାତ୍ୱରେ, ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ।
ପରମେଷ୍ଠୀ ତ୍ଵା ସାଦଯତୁ ଦିଵସ୍ ପୃଷ୍ଠେ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତୀମ୍ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯୋଦାନାଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଚରିତ୍ରାଯ । ସୂର୍ଯସ୍ ତେ ଽଧିପତିସ୍ ତଯା ଦେଵତଯାଽଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ ତୁମକୁ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଷ୍ଠରେ ବସାନ୍ତୁ; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ବାୟୁର ଚଳାଚଳ, ଉପରକୁ ଉଠିବା, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଚଳନ ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଅଧିପତି—ସେଇ ଦେବୀଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଓ ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ।
ଲୋକଂ ପୃଣ ଛିଦ୍ରଂ ପୃଣାଥୋ ସୀଦ ଧ୍ରୁଵା ତ୍ଵମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିର୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଯୋନାଵ୍ ଅସୀଷଦନ୍
ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କର, ତାର ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ପୂରଣ କର, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଗର୍ଭରେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି।
ତା ଽ ଅସ୍ଯ ସୂଦଦୋହସଃ ସୋମꣳ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ଜନ୍ମନ୍ ଦେଵାନାଂ ଵିଶସ୍ ତ୍ରିଷ୍ଵ୍ ଆ ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ପୃଶ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପିଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ତିନିଟି ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵା ଅଵୀଵୃଧନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରଵ୍ଯଚସଂ ଗିରଃ । ରଥୀତମꣳ ରଥୀନାଂ ଵାଜାନାꣳ ସତ୍ପତିଂ ପତିମ୍
ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଛି, ଯାହାଙ୍କ ଅଧିକାର ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ରଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଏହି ସମ୍ପଦର ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ।
ପ୍ରୋଥଦ୍ ଅଶ୍ଵୋ ନ ଯଵସେ ଵିଷ୍ଯନ୍ ଯଦା ମହଃ ସଂଵରଣାଦ୍ ଵ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥାତ୍ । ଆଦ୍ ଅସ୍ଯ ଵାତୋ ଽ ଅନୁ ଵାତି ଶୋଚିର୍ ଅଧ ସ୍ମ ତେ ଵ୍ରଜନଂ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅସ୍ତି
ଘୋଡ଼ା ମୁକ୍ତ ହେଇ ଘାସ ଚରେ, ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ବାଧା ହଟିଯାଏ; ତାପରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ବହେ, ତାଙ୍କ ଆଗୁଣ ଛଡ଼ିଯାଏ, ତୁମର ଚଳାପଥ ଅନ୍ଧାରା ରହିଯାଏ।
ଆଯୋଷ୍ ଟ୍ଵା ସଦନେ ସାଦଯାମ୍ଯ୍ ଅଵତଶ୍ ଛାଯାଯାꣳ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ହୃଦଯେ । ରଶ୍ମୀଵତୀଂ ଭାସ୍ଵତୀମ୍ ଆ ଯା ଦ୍ଯାଂ ଭାସ୍ଯ୍ ଆ ପୃଥିଵୀମ୍ ଓର୍ଵ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଘରରେ, ଛାୟାରେ, ସମୁଦ୍ରର ହୃଦୟରେ ବସାଉଛି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଠ, ପୃଥିବୀ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶମଝିରେ ଆଲୋକ ଦିଅ।
ପରମେଷ୍ଠୀ ତ୍ଵା ସାଦଯତୁ ଦିଵସ୍ ପୃଷ୍ଠେ ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀଂ ପ୍ରଥସ୍ଵତୀମ୍ ଦିଵଂ ଯଚ୍ଛ ଦିଵଂ ଦୃꣳହ ଦିଵଂ ମା ହିꣳସୀଃ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯୋଦାନାଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଚରିତ୍ରାଯ । ସୂର୍ଯସ୍ ତ୍ଵାଭି ପାତୁ ମହ୍ଯା ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯା ଛର୍ଦିଷା ଶଂତମେନ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସୀଦତମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ ତୁମକୁ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୃଷ୍ଠରେ ବସାନ୍ତୁ; ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଆକାଶକୁ କ୍ଷତି କରନି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ଶ୍ୱାସ, ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ବାୟୁର ଚଳାଚଳ, ଉପରକୁ ଉଠିବା, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଚଳନ ପାଇଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ, ରକ୍ଷା, ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ସେଇ ଦେବୀଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ।
ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରମାସି । ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରତିମାସି । ସହସ୍ରସ୍ଯୋନ୍ମାସି । ସାହସ୍ରୋ ଽସି । ସହସ୍ରାଯ ତ୍ଵା
ତୁମେ ହଜାରର ମାପ; ତୁମେ ହଜାରର ଆକୃତି; ତୁମେ ହଜାରର ବିସ୍ତାର; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ମୁଁ ତୁମକୁ ହଜାର ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ନମସ୍ ତେ ରୁଦ୍ର ମନ୍ଯଵ ଽ ଉତୋ ତ ଽ ଇଷଵେ ନମଃ । ବାହୁଭ୍ଯାମ୍ ଉତ ତେ ନମଃ
ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମର କ୍ରୋଧକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମର ବାଣକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମର ଦୁଇ ହାତକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ଯା ତେ ରୁଦ୍ର ଶିଵା ତନୂର୍ ଅଘୋରାପାପକାଶିନୀ । ତଯା ନସ୍ ତନ୍ଵା ଶଂତମଯା ଗିରିଶନ୍ତାଭି ଚାକଶୀହି
ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଶୁଭ ଦେହ, ଭୟ ଓ ଅପବିତ୍ରତା ଥିବା ନୁହେଁ, ସେଇ କୃପାମୟ ଦେହ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପାହାଡ଼ର ନିବାସୀ, ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ।