ତ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ଽ ଅଙ୍ଗିରସୋ ଗୁହା ହିତମ୍ ଅନ୍ଵ୍ ଅଵିନ୍ଦଞ୍ ଛିଶ୍ରିଯାଣଂ ଵନେ-ଵନେ । ସ ଜାଯସେ ମଥ୍ଯମାନଃ ସହୋ ମହତ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଆହୁଃ ସହସସ୍ ପୁତ୍ରମ୍ ଅଙ୍ଗିରଃ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲ ଜଙ୍ଗଲରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଦେଖିଥିଲେ; ମଥିଲେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ତାଙ୍କର କଥା ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର।
ସଖାଯଃ ସଂ ଵଃ ସମ୍ଯଞ୍ଚମ୍ ଇଷꣳ ସ୍ତୋମଂ ଚାଗ୍ନଯେ । ଵର୍ଷିଷ୍ଠାଯ କ୍ଷିତୀନାମୂର୍ଜୋ ନପ୍ତ୍ରେ ସହସ୍ଵତେ
ମିତ୍ରମାନେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକତାରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଇଚ୍ଛା ଅର୍ପଣ କରିବା; ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣର ପୁତ୍ର।
ସꣳ-ସମ୍ ଇଦ୍ ଯୁଵସେ ଵୃଷନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯ୍ ଅର୍ଯ ଽ ଆ । ଇଡସ୍ ପଦେ ସମ୍ ଇଧ୍ଯସେ ସ ନୋ ଵସୂନ୍ଯ୍ ଆ ଭର
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଆର୍ୟମାନେର ଘରେ ଏକତାରେ ଜଳିଉଛ; ଇଡାର ଆସନରେ ତୁମେ ଜଳିଉଛ; ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ତ୍ଵାଂ ଚିତ୍ରଶ୍ରଵସ୍ତମ ହଵନ୍ତେ ଵିକ୍ଷୁ ଜନ୍ତଵଃ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ପୁରୁପ୍ରିଯାଗ୍ନେ ହଵ୍ଯାଯ ଵୋଢଵେ
ସବୁଠୁ ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି, ଗ୍ରାମରେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଡାକିଥାନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ଜ୍ୱାଳା ଶିର ଥିବା, ଅନେକଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ହବ୍ୟ ଉଠାଇବା ପାଇଁ।
ଏନା ଵୋ ଽ ଅଗ୍ନିଂ ନମସୋର୍ଜୋ ନପାତମ୍ ଆ ହୁଵେ । ପ୍ରିଯଂ ଚେତିଷ୍ଠମ୍ ଅରତିꣳ ସ୍ଵଧ୍ଵରଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୂତମ୍ ଅମୃତମ୍
ଏହି ନମସ୍କାର ସହିତ ଅଗ୍ନି, ପୋଷଣର ପୁତ୍ର, ପ୍ରିୟ ଓ ଶୀଘ୍ର, ମିତ୍ର, ଯଥାଯଥ ଅତିଥି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅମୃତ ଦୂତକୁ ଡାଉଛି।
ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୂତମ୍ ଅମୃତଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୂତମ୍ ଅମୃତମ୍ । ସ ଯୋଜତେ ଽ ଅରୁଷା ଵିଶ୍ଵଭୋଜସା ସ ଦୁଦ୍ରଵତ୍ ସ୍ଵାହୁତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ଅମୃତ ଦୂତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅମୃତ ଦୂତ; ଲାଲ ଘୋଡା ସହିତ ଯୋଗ ହୁଅ, ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ କର, ଡାକିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଯାଉ।
ସ ଦୁଦ୍ରଵତ୍ ସ୍ଵାହୁତଃ ସ ଦୁଦ୍ରଵତ୍ ସ୍ଵାହୁତଃ । ସୁବ୍ରହ୍ମା ଯଜ୍ଞଃ ସୁଶମୀ ଵସୂନାଂ ଦେଵꣳ ରାଧୋ ଜନାନାମ୍
ଡାକିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଯାଉ, ଡାକିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଯାଉ; ଯଜ୍ଞ ସୁସଂଗଠିତ, ପ୍ରଶଂସା ଶୁଭ୍ର, ଦେବତାର ଧନ ଲୋକମାନେର ଫଳ।
ଅଗ୍ନେ ଵାଜସ୍ଯ ଗୋମତ ଽ ଈଶାନଃ ସହସୋ ଯହୋ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଜାତଵେଦୋ ମହି ଶ୍ରଵଃ
ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତି ଓ ଗୋଧନର ମାଲିକ, ଶକ୍ତି ଓ ଯଶର ଅଧିପତି, ଆମକୁ, ଜାତବେଦ, ବଡ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।
ସ ଽ ଇଧାନୋ ଵସୁଷ୍ କଵିର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଈଡେନ୍ଯୋ ଗିରା । ରେଵଦ୍ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ପୁର୍ଵଣୀକ ଦୀଦିହି
ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ଜଳିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ; ପୁରୁଣା ଆଲୋକରେ ଆମ ପାଇଁ ଚମକିଯାଅ।
କ୍ଷପୋ ରାଜନ୍ନ୍ ଉତ ତ୍ମନାଗ୍ନେ ଵସ୍ତୋର୍ ଉତୋଷସଃ । ସ ତିଗ୍ମଜମ୍ଭ ରକ୍ଷସୋ ଦହ ପ୍ରତି
ରାଜା ଅଗ୍ନି, ରାତି ଓ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ, ଗୃହ ଓ ଉଷାରେ, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜବା ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଜଳାଇ ଦିଅ।
ଭଦ୍ରୋ ନୋଽଅଗ୍ନିର୍ ଆହୁତୋ ଭଦ୍ରା ରାତିଃ ସୁଭଗ ଭଦ୍ରୋ ଽଅଧ୍ଵରଃ । ଭଦ୍ରାଽ ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଅଗ୍ନି ଡାକିଲେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଦାନ ଶୁଭ ହେଉ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଯଜ୍ଞ ଶୁଭ ହେଉ, ପ୍ରଶଂସାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ।
ଭଦ୍ରା ଽ ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯୋ ଭଦ୍ରଂ ମନଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ । ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହଃ
ପ୍ରଶଂସାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ; ବିପଦ ଜୟ ପାଇଁ ଆମ ମନକୁ ଶୁଭ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ହୁଅ।
ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହୋ ଽଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଭୂରି ଶର୍ଧତାମ୍ । ଵନେମା ତେ ଽ ଅଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଏବେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ, ଆମେ ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କରି ତୁମର କୃପା ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ମନ୍ଯେ ଯୋ ଵସୁର୍ ଅସ୍ତଂ ଯଂ ଯନ୍ତି ଧେନଵଃ । ଅସ୍ତମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତ ଽ ଆଶଵୋ ଽସ୍ତଂ ନିତ୍ଯାସୋ ଵାଜିନ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ସେ ଧନଦାତା ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ, ଯାହାଠାରେ ଗାଈମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯାଆନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯାଆନ୍ତି—ସେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ସୋ ଅଗ୍ନିର୍ ଯୋ ଵସୁର୍ ଗୃଣେ ସଂ ଯମ୍ ଆଯନ୍ତି ଧେନଵଃ । ସମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତୋ ରଘୁଦ୍ରୁଵଃ ସꣳ ସୁଜାତାସଃ ସୂରଯ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଧନଦାତା ବୋଲି ସ୍ତୁତି କରେ, ଯାଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳନଶୀଳ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର ବୀରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି—ସେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ଉଭେ ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସର୍ପିଷୋ ଦର୍ଵୀ ଶ୍ରୀଣୀଷ ଽ ଆସନି । ଉତୋ ନ ଽ ଉତ୍ ପୁପୂର୍ଯା ଽ ଉକ୍ଥେଷୁ ଶଵସସ୍ ପତ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ଉଭୟ ଚମଚ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୃତରେ ଭରି ରଖାଯାଇଛି; ଏବଂ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତିରେ ପୂରଣ କରୁଛୁ—ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ଅଗ୍ନେ ତମ୍ ଅଦ୍ଯାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମୈଃ କ୍ରତୁଂ ନ ଭଦ୍ରꣳ ହୃଦିସ୍ପୃଶମ୍ । ଋଧ୍ଯାମା ତ ଽ ଓହୈଃ
ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଘୋଡ଼ା ପରି ପ୍ରଶଂସାରେ, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ ପରି ଯାହା ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ—ଆମର ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମକୁ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଧା ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ କ୍ରତୋର୍ ଭଦ୍ରସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ସାଧୋଃ । ରଥୀର୍ ଋତସ୍ଯ ବୃହତୋ ବଭୂଥ
ଏଭଳି, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମହା ସତ୍ୟର ରଥି, ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଓ ଦକ୍ଷତାର କାର୍ଯ୍ୟର ନେତା ହୋଇଛ।
ଏଭିର୍ ନୋ ଽ ଅର୍କୈର୍ ଭଵା ନୋ ଅର୍ଵାଙ୍ ସ୍ଵର୍ଣ ଜ୍ଯୋତିଃ । ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୁମନା ଽ ଅନୀକୈଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ; ତୁମ ସମସ୍ତ ଦୟାଳୁ ମୁହଁମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ନିକଟରେ ଆସ।
ଅଗ୍ନିꣳ ହୋତାରଂ ମନ୍ଯେ ଦାସ୍ଵନ୍ତଂ ଵସୁꣳ ସୂନୁꣳ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଵିପ୍ରଂ ନ ଜାତଵେଦସମ୍ । ଯ ଽ ଊର୍ଧ୍ଵଯା ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଦେଵାଚ୍ଯା କୃପା । ଘୃତସ୍ଯ ଵିଭ୍ରାଷ୍ଟିମ୍ ଅନୁ ଵଷ୍ଟି ଶୋଚିଷାଽଽଜୁହ୍ଵାନସ୍ଯ ସର୍ପିଷଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପୁରୋହିତ, ଦାନଶୀଳ, ଧନଦାତା, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ଭାବେ; ଯିଏ ସିଧା ଉପାସନାରେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଦୟାଳୁ; ଯିଏ ଘୃତର ଧାରା ପଛରେ ତାପର ଆଲୋକରେ ଘୃତ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ନୋ ଽ ଅନ୍ତମ ଉତ ତ୍ରାତା ଶିଵୋ ଭଵା ଵରୂଥ୍ଯଃ । ଵସୁର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଵସୁଶ୍ରଵା ଽ ଅଚ୍ଛା ନକ୍ଷି ଦ୍ଯୁମତ୍ତମꣳ ରଯିଂ ଦାଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଶୋଚିଷ୍ଠ ଦୀଦିଵଃ ସୁମ୍ନାଯ ନୂନମ୍ ଈମହେ ସଖିଭ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଆମର ସବୁଠାରୁ ନିକଟରେ ରୁହ, ଆମର ରକ୍ଷା କର, ଶୁଭ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଅଗ୍ନି, ଧନଦାତା, ଧନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମକୁ ସିଧା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନକୁ ନେଇଯାଅ; ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ଚମକୁଛ, ଆମେ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଯେନ ଽ ଋଷଯସ୍ ତପସା ସତ୍ରମ୍ ଆଯନ୍ନ୍ ଇନ୍ଧାନା ଽ ଅଗ୍ନିꣳ ସ୍ଵର୍ ଆଭରନ୍ତଃ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅହଂ ନି ଦଧେ ନାକେ ଽ ଅଗ୍ନିଂ ଯମ୍ ଆହୁର୍ ମନଵ ସ୍ତୀର୍ଣବର୍ହିଷମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା କରି ଯଜ୍ଞ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ ଆଲୋକ ଆଣିଲେ; ସେଠି, ମୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖିଛି, ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ମନୁମାନେ ତଣା ଦରିରେ ବସାଇଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତଂ ପତ୍ନୀଭିର୍ ଅନୁ ଗଚ୍ଛେମ ଦେଵାଃ ପୁତ୍ରୈର୍ ଭ୍ରାତୃଭିର୍ ଉତ ଵା ହିରଣ୍ଯୈଃ । ନାକଂ ଗୃଭ୍ଣାନାଃ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେ ତୃତୀଯେ ପୃଷ୍ଠେ ଽ ଅଧି ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଜଣାଣୀମାନେ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ପୁଅ, ଭାଇ କିମ୍ବା ସୋନାର ଧନ ସହିତ ଅନୁସରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଧରି, ନିୟମିତ ଲୋକରେ, ତୃତୀୟ ଶିଖରରେ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଆ ଵାଚୋ ମଧ୍ଯମ୍ ଅରୁହଦ୍ ଭୁରଣ୍ଯୁର୍ ଅଯମ୍ ଅଗ୍ନିଃ ସତ୍ପତିଶ୍ ଚେକିତାନଃ । ପୃଷ୍ଠେ ପୃଥିଵ୍ଯା ନିହିତୋ ଦଵିଦ୍ଯୁତଦ୍ ଅଧସ୍ ପଦଂ କୃଣୁତାଂ ଯେ ପୃତନ୍ଯଵଃ
ଉତ୍ସାହୀ ଅଗ୍ନି ବାଣୀର ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହି ଅଗ୍ନି, ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ; ପୃଥିବୀର ପିଠିରେ ବସିଛନ୍ତି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିଲେ ମେଘ ନଥାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ସେମାନେ ତଳେ ଏକ ସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ।
ଅଯମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଵୀରତମୋ ଵଯୋଧାଃ ସହସ୍ରିଯୋ ଦ୍ଯୋତତାମ୍ ଅପ୍ରଯୁଚ୍ଛନ୍ । ଵିଭ୍ରାଜମାନଃ ସରିରସ୍ଯ ମଧ୍ଯ ଽ ଉପ ପ୍ର ଯାହି ଦିଵ୍ଯାନି ଧାମ
ଏହି ଅଗ୍ନି ସବୁଠାରୁ ବୀର, ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ହଜାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ସେ ଅବିରତ ଚମକୁନ୍ତୁ; ଦେହର ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳି, ଦିବ୍ୟ ଆସନକୁ ନିକଟରେ ଆସ।
ସମ୍ପ୍ରଚ୍ଯଵଧ୍ଵମ୍ ଉପ ସମ୍ପ୍ରଯାତାଗ୍ନେ ପଥୋ ଦେଵଯାନାନ୍ କୃଣୁଧ୍ଵମ୍ । ପୁନଃ କୃଣ୍ଵାନା ପିତରା ଯୁଵାନାନ୍ଵା ତାꣳସୀତ୍ ତ୍ଵଯି ତନ୍ତୁମ୍ ଏତମ୍
ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଚଳ, ଏକାଠି ଆସ; ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନଙ୍କର ପଥ ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ପୁନର୍ବାର ପିତୃମାନେ, ଯୁବମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସର; ଏହି ସୂତା ତୁମେ ଅନ୍ତରେ ବୁନ।
ଉଦ୍ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵାଗ୍ନେ ପ୍ରତି ଜାଗୃହି ତ୍ଵମ୍ ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତେ ସꣳ ସୃଜେଥାମ୍ ଅଯଂ ଚ । ଅସ୍ମିନ୍ତ୍ ସଧସ୍ଥେ ଅଧ୍ଯ୍ ଉତ୍ତରସ୍ମିନ୍ ଵିଶଵେ ଦେଵା ଯଜମାନଶ୍ ଚ ସୀଦତ
ଉଠ, ଅଗ୍ନି, ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ; ତୁମେ ଆଶା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉତ୍ପନ୍ନ କର; ଏହି ସଭାରେ ଓ ଉପର ସଭାରେ, ଦେବମାନେ ଓ ଯଜମାନ ଏକାଠି ବସନ୍ତୁ।
ଯେନ ଵହସି ସହସ୍ରଂ ଯେନାଗ୍ନେ ସର୍ଵଵେଦସମ୍ । ତେନେମଂ ଯଜ୍ଞଂ ନୋ ନଯ ସ୍ଵର୍ ଦେଵେଷୁ ଗନ୍ତଵେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ହଜାରକୁ ବହନ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ନେଇଯାଅ; ଏହା ଦେବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ, ଆଲୋକକୁ ଯାଉ।
ଅଯଂ ତେ ଯୋନିର୍ ଋତ୍ଵିଯୋ ଯତୋ ଜାତୋ ଽ ଅରୋଚଥାଃ । ତଂ ଜାନନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଆରୋହାଥା ନୋ ଵର୍ଧଯା ରଯିମ୍
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ବିଧିପୂର୍ବକ ଆସନ, ଯାଁଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଆଲୋକିତ ହେଲ; ଏହାକୁ ଜାଣି, ଅଗ୍ନି, ଉପରେ ଉଠ—ଆମର ଧନ ବଢ଼ା।
ତପଶ୍ ଚ ତପସ୍ଯଶ୍ ଚ ଶୈଶିରାଵ୍ ଋତୂ ଽ ଅଗ୍ନେର୍ ଅନ୍ତଃଶ୍ଲେଷୋ ସି କଲ୍ପେତାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଆପ ଽ ଓଷଧଯଃ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଅଗ୍ନଯଃ ପୃଥଙ୍ ନମ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯାଯ ସଵ୍ରତାଃ । ଯେ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ସମନସୋ ନ୍ତରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଇମେ ଶୈଶିରାଵ୍ ଋତୂ ଽ ଅଭିକଲ୍ପମାନା ଽ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ଦେଵା ଽ ଅଭିସଂ ଵିଶନ୍ତୁ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସୀଦତମ୍
ତାପ ଓ ଶୀତ, ଶୀତକାଳ, ଅଗ୍ନିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକତା ସ୍ଥିର ହେଉ; ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଜଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଅଗ୍ନିମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ, ନିଜ ନିଜ ନିୟମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଁ ସ୍ଥିର ହେଉ; ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିମାନେ ମନରେ ଏକତା, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶୀତକାଳ ସ୍ଥିର ହେଉ, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଏକାଠି ହେଉ; ସେଇ ଦେବତାତ୍ୱରେ, ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ।