ଅଯମ୍ ଉତ୍ତରାତ୍ ସଂଯଦ୍ଵସୁସ୍ ତସ୍ଯ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଶ୍ ଚାରିଷ୍ଟନେମିଶ୍ ଚ ସେନାନୀଗ୍ରାମଣ୍ଯୌ । ଵିଶ୍ଵାଚୀ ଚ ଘୃତାଚୀ ଚାପ୍ସରସାଵ୍ ଆପୋ ହେତିର୍ ଵାତଃ ପ୍ରହେତିସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ନମୋ ଽ ଅସ୍ତୁ ତେ ନୋ ଽଵନ୍ତୁ ତେ ନୋ ମୃଡଯନ୍ତୁ ତେ ଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମୋ ଯଶ୍ ଚ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ତମ୍ ଏଷାଂ ଜମ୍ଭେ ଦଧ୍ମଃ
ଏହି ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି ସଂୟଦ୍ୱସୁସ; ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ ହେଲେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଏବଂ ଅରିଷ୍ଟନେମି ହେଲେ ସେନାପତି ଓ ଗ୍ରାମପତି। ବିଶ୍ୱାଚୀ ଓ ଘୃତାଚୀ ହେଲେ ଅପ୍ସରାମାନେ; ଜଳ ହେଉଛି ଅସ୍ତ୍ର, ପବନ ହେଉଛି ଶସ୍ତ୍ର। ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆମପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଦ୍ୱେଷ କରୁଛୁ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଆମପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ଜବା ଭିତରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଉଛୁ।
ଅଯମ୍ ଉପର୍ଯ୍ ଅର୍ଵାଗ୍ଵସୁସ୍ ତସ୍ଯ ସେନଜିଚ୍ ଚ ସୁଷେଣଶ୍ ଚ ସେନାନୀଗ୍ରାମଣ୍ଯୌ । ଉର୍ଵଶୀ ଚ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତିଶ୍ ଚାପ୍ସରସାଵ୍ ଅଵସ୍ଫୂର୍ଜନ୍ ହେତିର୍ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ ପ୍ରହେତିସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ନମୋ ଽ ଅସ୍ତୁ ତେ ନୋ ଽଵନ୍ତୁ ତେ ନୋ ମୃଡଯନ୍ତୁ ତେ ଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମୋ ଯଶ୍ ଚ ନୋ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ତମ୍ ଏଷାଂ ଜମ୍ଭେ ଦଧ୍ମଃ
ଅଗ୍ନିର୍ ମୂର୍ଧା ଦିଵଃ କକୁତ୍ ପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅଯମ୍ । ଅପାꣳ ରେତାꣳସି ଜିନ୍ଵତି
ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗର ଶିରୋମଣି, ପୃଥିବୀର ଶିରା ଓ ପ୍ରଭୁ; ସେ ଜଳର ମଣ୍ଡ ଚାଳନା କରନ୍ତି।
ଅଯମ୍ ଅଗ୍ନିଃ ସହସ୍ରିଣୋ ଵାଜସ୍ଯ ଶତିନସ୍ ପତିଃ । ମୂର୍ଧା କଵୀ ରଯୀଣାମ୍
ଏହି ଅଗ୍ନି ହଜାର ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଶତଧନର ମାଲିକ; ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଓ ଧନସମ୍ପଦର ଶିରୋମଣି।
ତ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ପୁଷ୍କରାଦ୍ ଅଧ୍ଯ୍ ଅଥର୍ଵା ନିର୍ ଅମନ୍ଥତ । ମୂର୍ଧ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଘତଃ
ଅଗ୍ନି, ଅଥର୍ବା ତୁମକୁ ପଦ୍ମରୁ ମଥି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୁଣ୍ଡ ଅଟୁ।
ଭୁଵୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରଜସଶ୍ ଚ ନେତା ଯତ୍ରା ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ସଚସେ ଶିଵାଭିଃ । ଦିଵି ମୂର୍ଧାନଂ ଦଧିଷେ ସ୍ଵର୍ଷାଂ ଜିହ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ଚକୃଷେ ହଵ୍ଯଵାହମ୍
ଯଜ୍ଞ ଓ ରାଜସର ନେତା ହେବା ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ହୁଅ, ତୁମେ ଦିବରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଛ; ତୁମ ଜିହ୍ବା ହବ୍ୟ ଉଠାଇବାରେ ଆଲୋକରେ ଚମକିଥାଏ।
ଅବୋଧ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଃ ସମିଧା ଜନାନାଂ ପ୍ରତି ଧେନୁମ୍ ଇଵାଯତୀମ୍ ଉଷାସମ୍ । ଯହ୍ଵା ଽ ଇଵ ପ୍ର ଵଯାମ୍ ଉଜ୍ଜିହାନାଃ ପ୍ର ଭାନଵଃ ସିସ୍ରତେ ନାକମ୍ ଅଚ୍ଛ
ଅଗ୍ନି ସମିଧା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗିଉଛନ୍ତି, ଜଣେ ଗାଁ ଦୁହିଯିବା ଦିନେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଯେପରି ଲମ୍ବା ହୁଏ; ଯୁବା ଘୋଡାମାନେ ଉଠିବା ପରି, କିରଣମାନେ ଆକାଶକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଵୋଚାମ କଵଯେ ମେଧ୍ଯାଯ ଵଚୋ ଵନ୍ଦାରୁ ଵୃଷଭାଯ ଵୃଷ୍ଣେ । ଗଵିଷ୍ଠିରୋ ନମସା ସ୍ତୋମମ୍ ଅଗ୍ନୌ ଦିଵୀଵ ରୁକ୍ମମ୍ ଉରୁଵ୍ଯଞ୍ଚମ୍ ଅଶ୍ରେତ୍
ଆମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପବିତ୍ର, ବର୍ଷା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛୁ; ନମ୍ରତା ସହିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଅର୍ପଣ କରିଛୁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ସୁନା ଗହଣା ଚମକେ।
ଅଯମ୍ ଇହ ପ୍ରଥମୋ ଧାଯି ଧାତୃଭିର୍ ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠୋ ଽ ଅଧ୍ଵରେଷ୍ଵ୍ ଈଡ୍ଯଃ । ଯମ୍ ଅପ୍ନଵାନୋ ଭୃଗଵୋ ଵିରୁରୁଚୁର୍ ଵନେଷୁ ଚିତ୍ରଂ ଵିଭ୍ଵଂ ଵିଶେ-ଵିଶେ
ଏଠି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ହୋତା ଅଗ୍ନି ଅବସ୍ଥିତ, ଯଜ୍ଞରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ପୂଜ୍ୟ; ଅପନବାନ ଭୃଗୁମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖିଥିଲେ, ପ୍ରତି ଗୋତ୍ର ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଚମକୁଥିବା।
ଜନସ୍ଯ ଗୋପା ଽ ଅଜନିଷ୍ଟ ଜାଗୃଵିର୍ ଅଗ୍ନିଃ ସୁଦକ୍ଷଃ ସୁଵିତାଯ ନଵ୍ଯସେ । ଘୃତପ୍ରତୀକୋ ବୃହତା ଦିଵିସ୍ପୃଶା ଦ୍ଯୁମଦ୍ ଵି ଭାତି ଭରତେଭ୍ଯଃ ଶୁଚିଃ
ଅଗ୍ନି, ଜନମାନେର ଜାଗରୁକ ରକ୍ଷକ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନୂତନ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଦକ୍ଷ ଓ ଉଦାର; ଘୃତ ଲେପିତ ମୁହଁ, ବିଶାଳ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା, ଭାରତମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ଚମକେ।
ତ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ଽ ଅଙ୍ଗିରସୋ ଗୁହା ହିତମ୍ ଅନ୍ଵ୍ ଅଵିନ୍ଦଞ୍ ଛିଶ୍ରିଯାଣଂ ଵନେ-ଵନେ । ସ ଜାଯସେ ମଥ୍ଯମାନଃ ସହୋ ମହତ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଆହୁଃ ସହସସ୍ ପୁତ୍ରମ୍ ଅଙ୍ଗିରଃ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲ ଜଙ୍ଗଲରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଦେଖିଥିଲେ; ମଥିଲେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ତାଙ୍କର କଥା ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର।
ସଖାଯଃ ସଂ ଵଃ ସମ୍ଯଞ୍ଚମ୍ ଇଷꣳ ସ୍ତୋମଂ ଚାଗ୍ନଯେ । ଵର୍ଷିଷ୍ଠାଯ କ୍ଷିତୀନାମୂର୍ଜୋ ନପ୍ତ୍ରେ ସହସ୍ଵତେ
ମିତ୍ରମାନେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକତାରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଇଚ୍ଛା ଅର୍ପଣ କରିବା; ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣର ପୁତ୍ର।
ସꣳ-ସମ୍ ଇଦ୍ ଯୁଵସେ ଵୃଷନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯ୍ ଅର୍ଯ ଽ ଆ । ଇଡସ୍ ପଦେ ସମ୍ ଇଧ୍ଯସେ ସ ନୋ ଵସୂନ୍ଯ୍ ଆ ଭର
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଆର୍ୟମାନେର ଘରେ ଏକତାରେ ଜଳିଉଛ; ଇଡାର ଆସନରେ ତୁମେ ଜଳିଉଛ; ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ତ୍ଵାଂ ଚିତ୍ରଶ୍ରଵସ୍ତମ ହଵନ୍ତେ ଵିକ୍ଷୁ ଜନ୍ତଵଃ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ପୁରୁପ୍ରିଯାଗ୍ନେ ହଵ୍ଯାଯ ଵୋଢଵେ
ସବୁଠୁ ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି, ଗ୍ରାମରେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଡାକିଥାନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ଜ୍ୱାଳା ଶିର ଥିବା, ଅନେକଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ହବ୍ୟ ଉଠାଇବା ପାଇଁ।
ଏନା ଵୋ ଽ ଅଗ୍ନିଂ ନମସୋର୍ଜୋ ନପାତମ୍ ଆ ହୁଵେ । ପ୍ରିଯଂ ଚେତିଷ୍ଠମ୍ ଅରତିꣳ ସ୍ଵଧ୍ଵରଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୂତମ୍ ଅମୃତମ୍
ଏହି ନମସ୍କାର ସହିତ ଅଗ୍ନି, ପୋଷଣର ପୁତ୍ର, ପ୍ରିୟ ଓ ଶୀଘ୍ର, ମିତ୍ର, ଯଥାଯଥ ଅତିଥି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅମୃତ ଦୂତକୁ ଡାଉଛି।
ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୂତମ୍ ଅମୃତଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୂତମ୍ ଅମୃତମ୍ । ସ ଯୋଜତେ ଽ ଅରୁଷା ଵିଶ୍ଵଭୋଜସା ସ ଦୁଦ୍ରଵତ୍ ସ୍ଵାହୁତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ଅମୃତ ଦୂତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅମୃତ ଦୂତ; ଲାଲ ଘୋଡା ସହିତ ଯୋଗ ହୁଅ, ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗ କର, ଡାକିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଯାଉ।
ସ ଦୁଦ୍ରଵତ୍ ସ୍ଵାହୁତଃ ସ ଦୁଦ୍ରଵତ୍ ସ୍ଵାହୁତଃ । ସୁବ୍ରହ୍ମା ଯଜ୍ଞଃ ସୁଶମୀ ଵସୂନାଂ ଦେଵꣳ ରାଧୋ ଜନାନାମ୍
ଡାକିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଯାଉ, ଡାକିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଯାଉ; ଯଜ୍ଞ ସୁସଂଗଠିତ, ପ୍ରଶଂସା ଶୁଭ୍ର, ଦେବତାର ଧନ ଲୋକମାନେର ଫଳ।
ଅଗ୍ନେ ଵାଜସ୍ଯ ଗୋମତ ଽ ଈଶାନଃ ସହସୋ ଯହୋ । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଜାତଵେଦୋ ମହି ଶ୍ରଵଃ
ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତି ଓ ଗୋଧନର ମାଲିକ, ଶକ୍ତି ଓ ଯଶର ଅଧିପତି, ଆମକୁ, ଜାତବେଦ, ବଡ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।
ସ ଽ ଇଧାନୋ ଵସୁଷ୍ କଵିର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଈଡେନ୍ଯୋ ଗିରା । ରେଵଦ୍ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ପୁର୍ଵଣୀକ ଦୀଦିହି
ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ଜଳିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ; ପୁରୁଣା ଆଲୋକରେ ଆମ ପାଇଁ ଚମକିଯାଅ।
କ୍ଷପୋ ରାଜନ୍ନ୍ ଉତ ତ୍ମନାଗ୍ନେ ଵସ୍ତୋର୍ ଉତୋଷସଃ । ସ ତିଗ୍ମଜମ୍ଭ ରକ୍ଷସୋ ଦହ ପ୍ରତି
ରାଜା ଅଗ୍ନି, ରାତି ଓ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ, ଗୃହ ଓ ଉଷାରେ, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜବା ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଜଳାଇ ଦିଅ।
ଭଦ୍ରୋ ନୋଽଅଗ୍ନିର୍ ଆହୁତୋ ଭଦ୍ରା ରାତିଃ ସୁଭଗ ଭଦ୍ରୋ ଽଅଧ୍ଵରଃ । ଭଦ୍ରାଽ ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଅଗ୍ନି ଡାକିଲେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ; ଦାନ ଶୁଭ ହେଉ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଯଜ୍ଞ ଶୁଭ ହେଉ, ପ୍ରଶଂସାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ।
ଭଦ୍ରା ଽ ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯୋ ଭଦ୍ରଂ ମନଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ । ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହଃ
ପ୍ରଶଂସାମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ; ବିପଦ ଜୟ ପାଇଁ ଆମ ମନକୁ ଶୁଭ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ ହୁଅ।
ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହୋ ଽଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଭୂରି ଶର୍ଧତାମ୍ । ଵନେମା ତେ ଽ ଅଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିଥିଲେ, ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଏବେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ, ଆମେ ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କରି ତୁମର କୃପା ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ମନ୍ଯେ ଯୋ ଵସୁର୍ ଅସ୍ତଂ ଯଂ ଯନ୍ତି ଧେନଵଃ । ଅସ୍ତମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତ ଽ ଆଶଵୋ ଽସ୍ତଂ ନିତ୍ଯାସୋ ଵାଜିନ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ସେ ଧନଦାତା ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ, ଯାହାଠାରେ ଗାଈମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯାଆନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯାଆନ୍ତି—ସେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ସୋ ଅଗ୍ନିର୍ ଯୋ ଵସୁର୍ ଗୃଣେ ସଂ ଯମ୍ ଆଯନ୍ତି ଧେନଵଃ । ସମ୍ ଅର୍ଵନ୍ତୋ ରଘୁଦ୍ରୁଵଃ ସꣳ ସୁଜାତାସଃ ସୂରଯ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଧନଦାତା ବୋଲି ସ୍ତୁତି କରେ, ଯାଁଠାରେ ଗାଈମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳନଶୀଳ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର ବୀରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି—ସେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ଉଭେ ସୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସର୍ପିଷୋ ଦର୍ଵୀ ଶ୍ରୀଣୀଷ ଽ ଆସନି । ଉତୋ ନ ଽ ଉତ୍ ପୁପୂର୍ଯା ଽ ଉକ୍ଥେଷୁ ଶଵସସ୍ ପତ ଽ ଇଷꣳ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଽ ଆ ଭର
ଉଭୟ ଚମଚ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୃତରେ ଭରି ରଖାଯାଇଛି; ଏବଂ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତିରେ ପୂରଣ କରୁଛୁ—ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଆଣ।
ଅଗ୍ନେ ତମ୍ ଅଦ୍ଯାଶ୍ଵଂ ନ ସ୍ତୋମୈଃ କ୍ରତୁଂ ନ ଭଦ୍ରꣳ ହୃଦିସ୍ପୃଶମ୍ । ଋଧ୍ଯାମା ତ ଽ ଓହୈଃ
ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଘୋଡ଼ା ପରି ପ୍ରଶଂସାରେ, ଭଲ ନିଶ୍ଚୟ ପରି ଯାହା ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ—ଆମର ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମକୁ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଧା ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ କ୍ରତୋର୍ ଭଦ୍ରସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ସାଧୋଃ । ରଥୀର୍ ଋତସ୍ଯ ବୃହତୋ ବଭୂଥ
ଏଭଳି, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମହା ସତ୍ୟର ରଥି, ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ଓ ଦକ୍ଷତାର କାର୍ଯ୍ୟର ନେତା ହୋଇଛ।
ଏଭିର୍ ନୋ ଽ ଅର୍କୈର୍ ଭଵା ନୋ ଅର୍ଵାଙ୍ ସ୍ଵର୍ଣ ଜ୍ଯୋତିଃ । ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୁମନା ଽ ଅନୀକୈଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ; ତୁମ ସମସ୍ତ ଦୟାଳୁ ମୁହଁମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ନିକଟରେ ଆସ।
ଅଗ୍ନିꣳ ହୋତାରଂ ମନ୍ଯେ ଦାସ୍ଵନ୍ତଂ ଵସୁꣳ ସୂନୁꣳ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଵିପ୍ରଂ ନ ଜାତଵେଦସମ୍ । ଯ ଽ ଊର୍ଧ୍ଵଯା ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଦେଵାଚ୍ଯା କୃପା । ଘୃତସ୍ଯ ଵିଭ୍ରାଷ୍ଟିମ୍ ଅନୁ ଵଷ୍ଟି ଶୋଚିଷାଽଽଜୁହ୍ଵାନସ୍ଯ ସର୍ପିଷଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପୁରୋହିତ, ଦାନଶୀଳ, ଧନଦାତା, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ଭାବେ; ଯିଏ ସିଧା ଉପାସନାରେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ଦୟାଳୁ; ଯିଏ ଘୃତର ଧାରା ପଛରେ ତାପର ଆଲୋକରେ ଘୃତ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଏହି ଉପର ଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି ଅର୍ବାଗ୍ୱସୁସ; ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ ହେଲେ ସେନଜିତ, ଏବଂ ସୁଷେଣ ହେଲେ ସେନାପତି ଓ ଗ୍ରାମପତି। ଉର୍ବଶୀ ଓ ପୂର୍ବଚିତ୍ତି ହେଲେ ଅପ୍ସରାମାନେ; ତଡିତ୍ ହେଉଛି ଅସ୍ତ୍ର, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ହେଉଛି ଶସ୍ତ୍ର। ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସେମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆମପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଦ୍ୱେଷ କରୁଛୁ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଆମପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ଜବା ଭିତରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଉଛୁ।