ଧ୍ରୁଵାସି ଧରୁଣାସ୍ତୃତା ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ମା ତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରଽଉଦ୍ ଵଧୀନ୍ ମା ସୁପର୍ଣୋଽଵ୍ଯଥମାନା ପୃଥିଵୀଂ ଦୃꣳହ
ତୁମେ ଦୃଢ଼, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିର୍ମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ। ସମୁଦ୍ର ତୁମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦେଉ, ତୀବ୍ର ପକ୍ଷୀ ତୁମକୁ ଆଘାତ ନ କରୁ, ଅଚଳ ଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କର।
ପ୍ରଜାପତିଷ୍ ଟ୍ଵା ସାଦଯତ୍ଵ୍ ଅପା ପୃଷ୍ଠେ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯେମନ୍ । ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀଂ ପ୍ରଥସ୍ଵତୀଂ ପ୍ରଥସ୍ଵ ପୃଥିଵ୍ଯସି
ପ୍ରଜାପତି ଏଠାରେ ଜଳର ପଛରେ, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ତୁମକୁ ଦମନ କରୁନ୍ତୁ। ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ, ଚମକ, ପ୍ରସାରିତ ହେଉ; ତୁମେ ପୃଥିବୀ।
ଭୂର୍ ଅସି ଭୂମିର୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅଦିତିର୍ ଅସି ଵିଶ୍ଵଧାଯା ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ଧର୍ତ୍ରୀ । ପୃଥିଵୀଂ ଯଚ୍ଛ ପୃଥିଵୀଂ ଦୃꣳହ ପୃଥିଵୀଂ ମା ହିꣳସୀଃ
ତୁମେ ଭୂ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ, ତୁମେ ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକାରୀ। ପୃଥିବୀକୁ ଧର, ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କର, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତି ଦେଉନି।
ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯୋଦାନାଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯୈ ଚରିତ୍ରାଯ । ଅଗ୍ନିଷ୍ ଟ୍ଵାଭି ପାତୁ ମହ୍ଯା ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯା ଛର୍ଦିଷା ଶଂତମେନ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ, ଶ୍ୱାସ, ନିଶ୍ୱାସ, ଉପରକୁ ଯିବା ପ୍ରାଣ, ଆଧାର ଓ ଚଳନ ପାଇଁ— ମୋର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଏକ ଢାଳ, ଶାନ୍ତି, ଏହି ଦେବତା ଅଙ୍ଗିରସ ଶକ୍ତି ସହିତ; ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସ।
କାଣ୍ଡାତ୍-କାଣ୍ଡାତ୍ ପ୍ରରୋହନ୍ତୀ ପରୁଷଃ-ପରୁଷସ୍ ପରି । ଏଵା ନୋ ଦୂର୍ଵେ ପ୍ର ତନୁ ସହସ୍ରେଣ ଶତେନ ଚ
ହେ ଦୂର୍ବା ଘାସ, ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଠିରୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କଠିନ ସ୍ଥାନରୁ ପୁନିପୁନି ଅଙ୍କୁରିତ ହେଉଛ। ଏଭଳି, ତୁମେ ଶତଶଃ ଏବଂ ସହସ୍ରଶଃ ଅଙ୍କୁର ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ।
ଯା ଶତେନ ପ୍ରତନୋଷି ସହସ୍ରେଣ ଵିରୋହସି । ତସ୍ଯାସ୍ ତେ ଦେଵୀଷ୍ଟକେ ଵିଧେମ ହଵିଷା ଵଯମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଶତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛ, ଏବଂ ସହସ୍ର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ, ଏଇ ଦିବ୍ୟ ଇଟା, ଆମେ ତୁମକୁ ହବି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଛୁ।
ଯାସ୍ ତେ ଽ ଅଗ୍ନେ ସୂର୍ଯେ ରୁଚୋ ଦିଵମ୍ ଆତନ୍ଵନ୍ତି ରଶ୍ମିଭିଃ । ତାଭିର୍ ନୋ ଽ ଅଦ୍ଯ ସର୍ଵାଭୀ ରୁଚେ ଜନାଯ ନସ୍ କୃଧି
ହେ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମର ସେଇ କିରଣଗୁଡ଼ିକି ଯେଉଁଠି ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଆମକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
ଯା ଵୋ ଦେଵାଃ ସୂର୍ଯେ ରୁଚୋ ଗୋଷ୍ଵ୍ ଅଶ୍ଵେଷୁ ଯା ରୁଚଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତାଭିଃ ସର୍ଵାଭୀ ରୁଚଂ ନୋ ଧତ୍ତ ବୃହସ୍ପତେ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମର ଆଲୋକ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଆଲୋକ ଅଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦିଅ।
ଵିରାଡ୍ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଧାରଯତ୍ । ସ୍ଵରାଡ୍ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଧାରଯତ୍ । ପ୍ରଜାପତିଷ୍ ଟ୍ଵା ସାଦଯତୁ ପୃଷ୍ଠେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତୀମ୍ । ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ ପ୍ରାଣାଯାପାନାଯ ଵ୍ଯାନାଯ ଵିଶ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଯଚ୍ଛ । ଅଗ୍ନିଷ୍ଟେ ଽଧିପତିସ୍ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ
ସାମ୍ରାଟ୍ ଆଲୋକକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ସ୍ୱୟଂଶାସନ ଆଲୋକକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ପ୍ରଜାପତି ତୁମକୁ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ବସାନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସ, ଓ ବ୍ୟାନକୁ ଆଲୋକ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅଧିପତି, ସେଇ ଦେବତାତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ।
ଅଷାଢାସି ସହମାନା ସହସ୍ଵାରାତୀଃ ସହସ୍ଵ ପୃତନାଯତଃ । ସହସ୍ରଵୀର୍ଯାସି ସା ମା ଜିନ୍ଵ ॥ 27 ମଧୁ ଵାତା ଽ ଋତାଯତେ ମଧୁ କ୍ଷରନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ । ମାଧ୍ଵୀର୍ ନଃ ସନ୍ତ୍ଵ୍ ଓଷଧୀଃ
ତୁମେ ଅଷାଢ଼ା, ସହନଶୀଳ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କର, ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଦମନ କର। ତୁମର ଶକ୍ତି ହଜାର ଗୁଣା, ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ବିଜୟୀ ହେଉ।
ମଧୁ ନକ୍ତମ୍ ଉତୋଷସୋ ମଧୁମତ୍ ପାର୍ଥିଵꣳ ରଜଃ । ମଧୁ ଦ୍ଯୌର୍ ଅସ୍ତୁ ନଃ ପିତା
ମଧୁର ହେଉ ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ, ମଧୁର ହେଉ ପୃଥିବୀ ରାଜ୍ୟ। ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶ, ଆମ ପିତା, ମଧୁର ହେଉ।
ମଧୁମାନ୍ ନୋ ଵନସ୍ପତିର୍ ମଧୁମାଁ୨ଽ ଅସ୍ତୁ ସୂର୍ଯଃ । ମାଧ୍ଵୀର୍ ଗାଵୋ ଭଵନ୍ତୁ ନଃ
ମଧୁର ହେଉ ଆମ ପାଇଁ ବନସ୍ପତି, ମଧୁର ହେଉ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମ ଗାଈମାନେ ମଧୁରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଅପାଂ ଗମ୍ଭନ୍ତ୍ ସୀଦ ମା ତ୍ଵା ସୂର୍ଯୋଽଭି ତାପ୍ସୀନ୍ ମାଗ୍ନିର୍ ଵୈଶ୍ଵାନରଃ । ଅଚ୍ଛିନ୍ନପତ୍ରାଃ ପ୍ରଜା ଽ ଅନୁଵୀକ୍ଷସ୍ଵାନୁ ତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯା ଵୃଷ୍ଟିଃ ସଚତାମ୍
ଜଳର ଗଭୀରତାରେ ବସ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ଦହିବା ନାହିଁ, ନ ଅଗ୍ନି ବୈଶ୍ୱାନର। ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ରହନ୍ତୁ, ଦିବ୍ୟ ବୃଷ୍ଟି ତୁମ ସହ ରହୁ।
ତ୍ରୀନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରାନ୍ତ୍ ସମ୍ ଅସୃପତ୍ ସ୍ଵର୍ଗାନ୍ ଅପାଂ ପତିର୍ ଵୃଷଭ ଽ ଇଷ୍ଟକାନାମ୍ । ପୁରୀଷଂ ଵସାନଃ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେ ତତ୍ର ଗଚ୍ଛ ଯତ୍ର ପୂର୍ଵେ ପରେତାଃ
ଜଳର ମାଲିକ, ଇଟାମାନଙ୍କ ବୃଷଭ, ତିନି ସମୁଦ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ, ମଳ ପିନ୍ଧି, ନିକଟ କର୍ମର ଲୋକରେ। ସେଠାକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବଜମାନେ ଗଲେ।
ମହୀ ଦ୍ଯୌଃ ପୃଥିଵୀ ଚ ନ ଽ ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ମିମିକ୍ଷତାମ୍ । ପିପୃତାଂ ନୋ ଭରୀମଭିଃ
ବଡ଼ ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ ମାପନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରଚୁରତାରେ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ କର୍ମାଣି ପଶ୍ଯତ ଯତୋ ଵ୍ରତାନି ପସ୍ପଶେ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯୁଜ୍ଯଃ ସଖା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖ, ଯେଉଁଠି ନୀତିମାନ୍ୟତା ପ୍ରକାଶିତ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ବନ୍ଧୁ।
ଧ୍ରୁଵାସି ଧରୁଣେତୋ ଜଜ୍ଞେ ପ୍ରଥମମ୍ ଏଭ୍ଯୋ ଯୋନିଭ୍ଯୋ ଽ ଅଧି ଜାତଵେଦାଃ । ସ ଗାଯତ୍ର୍ଯା ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭାନୁଷ୍ଟୁଭା ଚ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଂ ଵହତୁ ପ୍ରଜାନନ୍
ତୁମେ ଦୃଢ଼, ଆଧାର, ଏହି ସମସ୍ତ ମୂଳରୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ହେ ଜାତବେଦା। ସେ, ଜାଣି, ଗାୟତ୍ରୀ, ତ୍ରିଷ୍ଟୁପ୍ ଓ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ ଛନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ହବି ବହନ କରୁ।
ଇଷେ ରାଯେ ରମସ୍ଵ ସହସେ ଦ୍ଯୁମ୍ନ ଽ ଊର୍ଜେଽ ଅପତ୍ଯାଯ । ସମ୍ରାଡ୍ ଅସି ସ୍ଵରାଡ୍ ଅସି ସାରସ୍ଵତୌ ତ୍ଵୋତ୍ସୌ ପ୍ରାଵତାମ୍
ପୋଷଣ, ଧନ, ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଉର୍ଜା ଓ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କର। ତୁମେ ସାମ୍ରାଟ୍, ସ୍ୱୟଂଶାସନ। ସାରସ୍ୱତୀ ଓ ଦୁଇ ନଦୀ ତୁମକୁ ପ୍ରଚୁରତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନେ ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଯେ ତଵାଶ୍ଵାସୋ ଦେଵ ସାଧଵଃ । ଅରଂ ଵହନ୍ତି ମନ୍ଯଵେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ସେଇ ନିୟମିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗ କର, ଦେବତା, ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଆହୁତି ବହନ କରନ୍ତି।
ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଦେଵହୂତମାଁ୨ଽ ଅଶ୍ଵାଁ୨ଽ ଅଗ୍ନେ ରଥୀର୍ ଇଵ । ନି ହୋତା ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ସଦଃ
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କ ଡାକରିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗ କର, ରଥଚାଳକ ପରି। ପୁରାତନ ହୋତା ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ।
ସମ୍ଯକ୍ ସ୍ରଵନ୍ତି ସରିତୋ ନ ଧେନା ଽ ଅନ୍ତର୍ ହୃଦା ମନସା ପୂଯମାନାଃ । ଘୃତସ୍ଯ ଧାରା ଽ ଅଭି ଚାକଶୀମି ହିରଣ୍ଯଯୋ ଵେତସୋ ମଧ୍ଯେ ଽ ଅଗ୍ନେଃ
ନଦୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଗାଈମାନେ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି, ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ପବିତ୍ର। ମୁଁ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଘୃତର ଧାରା, ସୁନାର ଖସି, ଦେଖୁଛି।
ଋଚେ ତ୍ଵା ରୁଚେ ତ୍ଵା ଭାସେ ତ୍ଵା ଜ୍ଯୋତିଷେ ତ୍ଵା । ଅଭୂଦ୍ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ଵାଜିନମ୍ ଅଗ୍ନେର୍ ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ଚ
ସ୍ତୋତ୍ର ପାଇଁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପାଇଁ, ଚମକ ପାଇଁ, ଆଲୋକ ପାଇଁ, ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗୋଡ଼ା ଭାବେ ଉଦୟ ହେଲା, ଅଗ୍ନି ଓ ବୈଶ୍ୱାନରର।
ଅଗ୍ନିର୍ ଜ୍ଯୋତିଷା ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ରୁକ୍ମୋ ଵର୍ଚସା ଵର୍ଚସ୍ଵାନ୍ । ସହସ୍ରଦା ଽ ଅସି ସହସ୍ରାଯ ତ୍ଵା
ଅଗ୍ନି, ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ସୁନାରେ ଚମକୁଥିବା, ତେଜରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ହଜାର ଦେବାଳୁ, ହଜାର ପାଇଁ ତୁମେ।
ଆଦିତ୍ଯଂ ଗର୍ଭଂ ପଯସା ସମ୍ ଅଙ୍ଧି ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରତିମାଂ ଵିଶ୍ଵରୂପମ୍ । ପରି ଵୃଙ୍ଧି ହରସା ମାଭି ମꣳସ୍ଥାଃ ଶତାଯୁଷଂ କୃଣୁହି ଚୀଯମାନଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗର୍ଭକୁ ଦୁଧର ଏସେନ୍ସରେ ମିଶା, ହଜାର ଆକାରର ପ୍ରତିମା, ସମସ୍ତ ଆକାରର ଅବତାର। ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି କର, ଭୟ କରିବା ନୁହଁ, ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଶତବର୍ଷୀୟ କର।
ଵାତସ୍ଯ ଜୂତିଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ନାଭିମ୍ ଅଶ୍ଵଂ ଜଜ୍ଞାନꣳ ସରିରସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ । ଶିଶୁଂ ନଦୀନାꣳ ହରିମ୍ ଅଦ୍ରିବୁଧ୍ନମ୍ ଅଗ୍ନେ ମା ହିꣳସୀଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ବାୟୁର ଗତି, ଭାରୁଣର ନାଭି, ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଘୋଡା, ନଦୀମାନଙ୍କର ଶିଶୁ, ପହାଡ଼ର ମୂଳରେ ଥିବା ହଳଦିଆ ଅଗ୍ନି—ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନି।
ଅଜସ୍ରମ୍ ଇନ୍ଦୁମ୍ ଅରୁଷଂ ଭୁରଣ୍ଯୁମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଈଡେ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତିଂ ନମୋଭିଃ । ସ ପର୍ଵଭିର୍ ଋତୁଶଃ କଲ୍ପମାନୋ ଗାଂ ମା ହିꣳସୀର୍ ଅଦିତିଂ ଵିରାଜମ୍
ଅବିରତ, ଲାଲ, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ମୁଁ ସମ୍ମାନ ସହ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନି। ସେ ପର୍ବତ ସହ ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ଗଠନ କରେ, ପୃଥିବୀ, ଅଦିତି କିମ୍ବା ଚମକୁଥିବା ଦେବୀକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନି।
ଵରୂତ୍ରୀଂ ତ୍ଵଷ୍ଟୁର୍ ଵରୁଣସ୍ଯ ନାଭିମ୍ ଅଵିଂ ଜଜ୍ଞାନାꣳ ରଜସଃ ପରସ୍ମାତ୍ । ମହୀꣳ ସାହସ୍ରୀମ୍ ଅସୁରସ୍ଯ ମାଯାମ୍ ଅଗ୍ନେ ମା ହିꣳସୀଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍
ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଆବରଣ, ଭାରୁଣର ନାଭି, ଉଚ୍ଚ ରଜସରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମେଉଁ, ଅସୁରର ବଡ଼, ହଜାର ଗୁଣର ମାୟା—ଅଗ୍ନି, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନି।
ଯୋ ଽ ଅଗ୍ନିର୍ ଅଗ୍ନେର୍ ଅଧିଯ୍ ଅଜାଯତ ଶୋକାତ୍ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଉତ ଵା ଦିଵସ୍ ପରି । ଯେନ ପ୍ରଜା ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଜଜାନ ତମ୍ ଅଗ୍ନେ ହେଡଃ ପରି ତେ ଵୃଣକ୍ତୁ
ଯିଏ ଅଗ୍ନି, ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମିତ, ପୃଥିବୀର ତାପରୁ କିମ୍ବା ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି—ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୃପା ତାଙ୍କୁ ଆବୃତ କରୁ।
ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମ୍ ଉଦ୍ ଅଗାଦ୍ ଅନୀକଂ ଚକ୍ଷୁର୍ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଗ୍ନେଃ । ଆପ୍ରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଅନ୍ତରିକ୍ଷꣳ ସୂର୍ଯ ଽ ଆତ୍ମା ଜଗତସ୍ ତସ୍ଥୁଷଶ୍ ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହଁ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ମିତ୍ର, ଵରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ; ଏହା ଦିନ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ପୂରଣ କରେ—ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଜଗତର ଆତ୍ମା।
ମଧୁଶ୍ ଚ ମାଧଵଶ୍ ଚ ଵାସନ୍ତିକାଵ୍ ଋତୂ ଽ ଅଗ୍ନେର୍ ଅନ୍ତଃଶ୍ଲେଷୋଽସି କଲ୍ପେତାଂ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଆପ ଽ ଓଷଧଯଃ କଲ୍ପନ୍ତାମ୍ ଅଗ୍ନଯଃ ପୃଥଙ୍ ନମ ଜ୍ଯୈଷ୍ଠ୍ଯାଯ ସଵ୍ରତାଃ । ଯେ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ସମନସୋ ଽନ୍ତରା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଇମେ ଵାସନ୍ତିକାଵ୍ ଋତୂ ଽଅଭିକଲ୍ପମାନା ଽ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵ ଦେଵା ଽ ଅଭିସଂଵିଶନ୍ତୁ ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵେ ସୀଦତମ୍
ମଧୁ ଓ ମାଧବ, ବସନ୍ତ ଋତୁ, ଅଗ୍ନିର ଭିତରେ ଏକତ୍ରିତ। ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ, ଜଳ ଓ ଔଷଧି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଅଗ୍ନିମାନେ ନିଜ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ। ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିମାନେ ମନରେ ଏକତ୍ରିତ, ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆସନ୍ତୁ। ସେଇ ଦେବତାତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଙ୍ଗିରସ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ।