ଅଭ୍ଯା ଵର୍ତସ୍ଵ ପୃଥିଵି ଯଜ୍ଞେନ ପଯସା ସହ । ଵପାଂ ତେ ଅଗ୍ନିର୍ ଽ ଇଷିତୋ ଽ ଅରୋହତ୍
ହେ ପୃଥିବୀ, ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଓ ଦୁଧ ସହିତ ଆଗେ ବଢ଼। ତୁମ ଶରୀରର ଚର୍ବିରେ ଅଗ୍ନି ନିବେଶ କରୁ।
ଅଗ୍ନେ ଯତ୍ ତେ ଶୁକ୍ରଂ ଯଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଯତ୍ ପୂତଂ ଯଚ୍ ଚ ଯଜ୍ଞିଯମ୍ । ତଦ୍ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଭରାମସି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯେଉଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଯେଉଁ ଚମକ, ଯେଉଁ ପବିତ୍ରତା ଓ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ସେସବୁ ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଉଛୁ।
ଇଷମୂର୍ଜମ୍ ଅହମ୍ ଇତ ଽ ଆଦମ୍ ଋତସ୍ଯ ଯୋନିଂ ମହିଷସ୍ଯ ଧାରାମ୍ । ଆ ମା ଗୋଷୁ ଵିଶତ୍ଵା ତନୂଷୁ ଜହାମି ସେଦିମ୍ ଅନିରାମ୍ ଅମୀଵାମ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ଆହାର ଓ ଶକ୍ତି, ସତ୍ୟର ମୂଳ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିର ଧାରା ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ଏହା ଆମର ଗାଈ ଓ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ। ମୁଁ ରୋଗ, ବନ୍ଧ୍ୟତ୍ୱ ଓ ଅପମଙ୍ଗଳକୁ ଦୂର କରୁଛି।
ଅଗ୍ନେ ତଵ ଶ୍ରଵୋ ଵଯୋ ମହି ଭ୍ରାଜନ୍ତେ ଽ ଅର୍ଚଯୋ ଵିଭାଵସୋ । ବୃହଦ୍ଭାନୋ ଶଵସା ଵାଜମ୍ ଉକ୍ଥ୍ଯଂ ଦଧାସି ଦାଶୁଷେ କଵେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ବଡ଼; ତୁମର ଶିଖାମାନେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ବିଶାଳ ଆଲୋକରେ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛ।
ପାଵକଵର୍ଚାଃ ଶୁକ୍ରଵର୍ଚା ଽ ଅନୂନଵର୍ଚା ଽ ଉଦ୍ ଇଯର୍ଷି ଭାନୁନା । ପୁତ୍ରୋ ମାତରା ଵିଚରନ୍ନ୍ ଉପାଵସି ପୃଣକ୍ଷି ରୋଦସୀ ଽ ଉଭେ
ପବିତ୍ର ଚମକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚମକ, ଅକ୍ଷୟ ଚମକ ସହିତ ତୁମେ ଆଲୋକରେ ଉପରକୁ ବଢ଼ୁଛ। ଜଣେ ପୁଅ ଦୁଇ ମାଆଁ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଚଳାଚଳ କରେ, ସେପରି ତୁମେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
ଊର୍ଜୋ ନପାଜ୍ ଜାତଵେଦଃ ସୁଶସ୍ତିଭିର୍ ମନ୍ଦସ୍ଵ ଧୀତିଭିର୍ ହିତଃ । ତ୍ଵେ ଽ ଇଷଃ ସଂ ଦଧୁର୍ ଭୂରିଵର୍ପସଶ୍ ଚିତ୍ରୋତଯୋ ଵାମଜାତାଃ
ହେ ଜାତବେଦ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଭଲ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ଜ୍ଞାନୀ ଚିନ୍ତାରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତୁମେ ଯେଉଁ ବହୁ ରୂପରେ ଅଛ, ଦାତାମାନେ ତାହାରେ ତାଙ୍କର ଦାନ ରଖିଛନ୍ତି।
ଇରଜ୍ଯନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନେ ପ୍ରଥଯସ୍ଵ ଜନ୍ତୁଭିର୍ ଅସ୍ମେ ରାଯୋ ଽ ଅମର୍ତ୍ଯ । ସ ଦର୍ଶତସ୍ଯ ଵପୁଷୋ ଵି ରାଜସି ପୃଣକ୍ଷି ସାନସିଂ କ୍ରତୁମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଧନ ବଢ଼ା। ହେ ଅମର, ଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମେ ଚମକୁଛ, ଶକ୍ତିରେ ଆସନକୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
ଇଷ୍କର୍ତାରମ୍ ଅଧ୍ଵରସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସଂ କ୍ଷଯନ୍ତꣳ ରାଧସୋ ମହଃ । ରାତିଂ ଵାମସ୍ଯ ସୁଭଗାଂ ମହୀମ୍ ଇଷଂ ଦଧାସି ସାନସିꣳ ରଯିମ୍
ଯଜ୍ଞର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଜ୍ଞାନୀ, ବଡ଼ ଧନର ନିବାସୀ, ତୁମେ ଶୁଭ୍ର, ବଡ଼ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦାନ ଦେଉଛ। ଆସନରେ ଅଧିକ ଆହାର ଓ ଧନ ଦେଉଛ।
ଋତାଵାନଂ ମହିଷଂ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତମ୍ ଅଗ୍ନିꣳ ସୁମ୍ନାଯ ଦଧିରେ ପୁରୋ ଜନାଃ । ଶ୍ରୁତ୍କର୍ଣꣳ ସପ୍ରଥସ୍ତମଂ ତ୍ଵା ଗିରା ଦୈଵ୍ଯଂ ମାନୁଷା ଯୁଗା
ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଋତର ଅନୁସରଣକାରୀ ଭାବେ ଭଲ ଫଳ ପାଇଁ ବସାଇଛନ୍ତି। ହେ ଦିବ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସବୁଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ, ସମସ୍ତ ଯୁଗର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଆ ପ୍ଯାଯସ୍ଵ ସମ୍ ଏତୁ ତେ ଵିଶ୍ଵତଃ ସୋମ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ଭଵା ଵାଜସ୍ଯ ସଂଗଥେ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ନିଜକୁ ପୂରଣ କର, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ଶକ୍ତିର ସମାବେଶରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।
ସଂ ତେ ପଯାꣳସି ସମ୍ ଉ ଯନ୍ତୁ ଵାଜାଃ ସଂ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅଭିମାତିଷାହଃ । ଆପ୍ଯାଯମାନୋ ଽ ଅମୃତାଯ ସୋମ ଦିଵି ଶ୍ରଵାꣳସ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାନି ଧିଷ୍ଵ
ତୁମ ଦୁଧ, ତୁମ ଶକ୍ତି, ତୁମ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି, ତୁମ ବିଜୟୀ ଶକ୍ତି ସମେତ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ପୂରଣ ହେଉଥିବା, ହେ ସୋମ, ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଗୌରବ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖ।
ଆ ପ୍ଯାଯସ୍ଵ ମଦିନ୍ତମ ସୋମ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ ଅꣳଶୁଭିଃ । ଭଵା ନଃ ସୁଶ୍ରଵସ୍ତମଃ ସଖା ଵୃଧେ
ହେ ସୋମ, ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଧାରା ସହିତ ନିଜକୁ ପୂରଣ କର। ଆମ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବନ୍ଧୁ ହେଉ।
ଆ ତେ ଵତ୍ସୋ ମନୋ ଯମତ୍ ପରମାଚ୍ ଚିତ୍ ସଧସ୍ଥାତ୍ । ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵାଂ କାମଯା ଗିରା
ମୋ ମନ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଯେପରି ଏକ ଛୁଆଁ ଦୂର ଥିବା ନିବାସକୁ ଯାଏ। ମୁଁ ଗୀତରେ ତୁମକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛି, ହେ ଅଗ୍ନି।
ତୁଭ୍ଯଂ ତା ଽ ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମ ଵିଶ୍ଵାଃ ସୁକ୍ଷିତଯଃ ପୃଥକ୍ । ଅଗ୍ନେ କାମାଯ ଯେମିରେ
ହେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍ଗିରସ, ସମସ୍ତ ଭଲ ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ଅଲଗା ଭାବରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ହେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଂକ୍ଷା ପାଇଁ।
ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରିଯେଷୁ ଧାମସୁ କାମୋ ଭୂତସ୍ଯ ଭଵ୍ଯସ୍ଯ । ସମ୍ରାଡ୍ ଏକୋ ଵି ରାଜତି
ଅଗ୍ନି, ପ୍ରିୟ ଗୃହମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଭୂତକାଳ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଆକାଂକ୍ଷା ଅଟୁଟ ଅଛି। ସେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ମଯି ଗୃହ୍ଣାମ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରେ ଽ ଅଗ୍ନିꣳ ରାଯସ୍ପୋଷାଯ ସୁପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଵାଯ ସୁଵୀର୍ଯାଯ । ମାମ୍ ଉ ଦେଵତାଃ ସଚନ୍ତାମ୍
ମୁଁ ଆଗରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନିଜ ପାଇଁ ଧରୁଛି, ଧନ ବୃଦ୍ଧି, ଭଲ ସନ୍ତାନ ଓ ବୀରତ୍ୱ ପାଇଁ। ଦେବତାମାନେ ମୋ ସହ ରହନ୍ତୁ।
ଅପାଂ ପୃଷ୍ଠମ୍ ଅସି ଯୋନିର୍ ଅଗ୍ନେଃ ସମୁଦ୍ରମ୍ ଅଭିତଃ ପିନ୍ଵମାନମ୍ । ଵର୍ଧମାନୋ ମହାଁ୨ ଽ ଆ ଚ ପୁଷ୍କରେ ଦିଵୋ ମାତ୍ରଯା ଵରିମ୍ଣା ପ୍ରଥସ୍ଵ
ତୁମେ ଜଳର ପଛ, ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଭ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଘେରି ଉଠୁଥିବା ତାର ମୂଳ। ବଡ଼ ହେଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ, ପଦ୍ମରେ ଆସ, ଆକାଶର ବିସ୍ତାର ଏବଂ ମାପରେ ଆପଣକୁ ବିସ୍ତାର କର।
ବ୍ରହ୍ମ ଜଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରଥମଂ ପୁରସ୍ତାଦ୍ ଵି ସୀମତଃ ସୁରୁଚୋ ଵେନ ଽ ଆଵଃ । ସ ବୁଧ୍ନ୍ଯା ଽ ଉପମା ଽ ଅସ୍ଯ ଵିଷ୍ଠାଃ ସତଶ୍ ଚ ଯୋନିମ୍ ଅସତଶ୍ ଚ ଵି ଵଃ
ବ୍ରହ୍ମା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଆରମ୍ଭରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ସୀମାର ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ତେଜ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା। ସେ, ବେନ, ଗଭୀର ମୂଳ ଧରି ଚଳିଲେ; ସେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ର ଗର୍ଭ।
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଃ ସମ୍ ଅଵର୍ତତାଗ୍ରେ ଭୂତସ୍ଯ ଜାତଃ ପତିର୍ ଏକ ଽ ଆସୀତ୍ । ସ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାମ୍ ଉତେମାଂ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ପ୍ରଥମେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ। ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ; କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମେ ବଳି ଦେବୁ?
ଦ୍ରପ୍ସଶ୍ ଚସ୍କନ୍ଦ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅନୁ ଦ୍ଯାମ୍ ଇମଂ ଚ ଯୋନିମ୍ ଅନୁ ଯଶ୍ ଚ ପୂର୍ଵଃ । ସମାନଂ ଯୋନିମ୍ ଅନୁ ସଂଚରନ୍ତଂ ଦ୍ରପ୍ସଂ ଜୁହୋମ୍ଯ୍ ଅନୁ ସପ୍ତ ହୋତ୍ରାଃ
ଏହି ତୁଣ୍ଡ ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତରେ, ଏହି ଗର୍ଭ ଓ ପୂର୍ବ ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିଲା। ସାଧାରଣ ଗର୍ଭ ମାଧ୍ୟମରେ ଚଳିଥିବା ଏହି ତୁଣ୍ଡକୁ, ସାତଜଣ ପୂଜାରୀଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ନମୋଽସ୍ତୁ ସର୍ପେଭ୍ଯୋ ଯେ କେ ଚ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅନୁ । ଯେ ଽ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯେ ଦିଵି ତେଭ୍ଯଃ ସର୍ପେଭ୍ଯୋ ନମଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ସର୍ପ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶ ଓ ଦିଗନ୍ତରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଯା ଽ ଇଷଵୋ ଯାତୁଧାନାନାଂ ଯେ ଵା ଵନସ୍ପତୀꣳ୧ ଽରନୁ । ଯେ ଵାଵଟଷୁ ଶେରତେ ତେଭ୍ଯଃ ସର୍ପେଭ୍ଯୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଯାତୁଧାନଙ୍କର ଶର, ଯେଉଁମାନେ ବନସ୍ପତି ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଗହ୍ୱରରେ ଶୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଯେ ଵାମୀ ରୋଚନେ ଦିଵୋ ଯେ ଵା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଷୁ । ଯେଷାମ୍ ଅପ୍ସୁ ସଦସ୍ କୃତଂ ତେଭ୍ଯଃ ସର୍ପେଭ୍ଯୋ ନମଃ
ତୁମର ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଜଳରେ ନିଜ ଆସନ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କୃଣୁଷ୍ଵ ପାଜଃ ପ୍ରସିତିଂ ନ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଯାହି ରାଜେଵାମଵାଁ୨ ଽ ଇଭେନ । ତୃଷ୍ଵୀମ୍ ଅନୁ ପ୍ରସିତିଂ ଦ୍ରୂଣାନୋ ଽସ୍ତାସି ଵିଧ୍ଯ ରକ୍ଷସସ୍ ତପିଷ୍ଠୈଃ
ପୃଥିବୀ ପରି ଏକ ମାର୍ଗ ତିଆରି କର, ରାଜା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ସହ ଆଗେ ବଢ଼। ଏହି ମାର୍ଗରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଳ, ଦୃଢ଼ ହେଇ ରୁହ; ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଘାତ କର।
ତଵ ଭ୍ରମାସ ଽ ଆଶୁଯା ପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନୁ ସ୍ପୃଶ ଧୃଷତା ଶୋଶୁଚାନଃ । ତପୂꣳଷ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ ଜୁହ୍ଵା ପତଙ୍ଗାନ୍ ଅସଂଦିତୋ ଵି ସୃଜ ଵିଷ୍ଵଗ୍ ଉଲ୍କାଃ
ତୁମର ଶିଖାଗୁଡ଼ିକ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ୁଛି; ସାହସରେ ଛୁଅ, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ପୋଡ଼। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜିହ୍ୱାକୁ ଛାଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିକଣି ପ୍ରସାର କର, କୌଣସି ଭୟ ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତ ଉଲ୍କାକୁ ବିକିରଣ କର।
ପ୍ରତି ସ୍ପଶୋ ଵି ସୃଜ ତୂର୍ଣିତମୋ ଭଵା ପାଯୁର୍ ଵିଶୋ ଽ ଅସ୍ଯା ଅଦବ୍ଧଃ । ଯୋ ନୋ ଦୂରେ ଽ ଅଘଶꣳସୋ ଯୋ ଽ ଅନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ ମାକିଷ୍ ଟେ ଵ୍ଯଥିର୍ ଆ ଦଧର୍ଷୀତ୍
ତୁମର କିରଣକୁ ପ୍ରସାର କର, ସବୁଠାରୁ ତୀବ୍ର ହେଉ; ଏହି ଜନମାନେର ଅପରାଜିତ ରକ୍ଷକ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଦୂରରୁ କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେମାନେ ଆମକୁ କେବେ ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ ଅଗ୍ନେ ତିଷ୍ଠ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଆ ତନୁଷ୍ଵ ନ୍ଯ୍ ଅମିତ୍ରାଁ୨ ଽ ଓଷତାତ୍ ତିଗ୍ମହେତେ । ଯୋ ନୋ ଽ ଅରାତିꣳ ସମିଧାନ ଚକ୍ରେ ନୀଚା ତଂ ଧକ୍ଷ୍ଯ୍ ଅତସଂ ନ ଶୁଷ୍କମ୍
ଉଠ, ହେ ଅଗ୍ନି, ନିଜକୁ ପ୍ରସାର କର; ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣତାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ବିରୋଧରେ ଦ୍ୱେଷ ଜଳାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଶୁଖିଲା କାଠ ଭଳି ପୋଡ଼ିଦିଅ।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଭଵ ପ୍ରତି ଵିଧ୍ଯାଧ୍ଯ୍ ଅସ୍ମଦ୍ ଆଵିଷ୍ କୃଣୁଷ୍ଵ ଦୈଵ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ । ଅଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଯାତୁଜୂନାଂ ଜାମିମ୍ ଅଜାମିଂ ପ୍ର ମୃଣୀହି ଶତ୍ରୂନ୍ । ଅଗ୍ନେଷ୍ ଟ୍ଵା ତେଜସା ସାଦଯାମି
ସିଧା ହେଉ, ଆମଠାରୁ ପ୍ରତିଘାତ କର; ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କର, ହେ ଅଗ୍ନି। ଯାତୁଧାନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନକୁ ଖୋଲ, ଅଜନ୍ମା ଜାତିକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ସମାପ୍ତ କର। ତୁମର ତେଜରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ଦମନ କରୁଛି।
ଅଗ୍ନିର୍ ମୂର୍ଧା ଦିଵଃ କକୁତ୍ ପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅଯମ୍ । ଅପାꣳ ରେତାꣳସି ଜିନ୍ଵତି । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵୌଜସା ସାଦଯାମି
ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଦିଗନ୍ତର ମୁଣ୍ଡ, ପୃଥିବୀର ନାଥ; ସେ ଜଳର ବୀଜକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ଦମନ କରୁଛି।
ଭୁଵୋ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରଜସଶ୍ ଚ ନେତା ଯତ୍ରା ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ସଚସେ ଶିଵାଭିଃ । ଦିଵି ମୂର୍ଧାନଂ ଦଧିଷେ ସ୍ଵର୍ଷାଂ ଜିହ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ଚକ୍ରିଷେ ହଵ୍ଯଵାହମ୍
ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ଓ ରଜସର ନେତୃତ୍ୱ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ଯୋଗ ଦେଉଛ। ତୁମେ ଦିଗନ୍ତରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଜିହ୍ୱା ରଖିଛ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ନିଜକୁ ହବି ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କରିଛ।