ବୋଧା ମେ ଽ ଅସ୍ଯ ଵଚସୋ ଯଵିଷ୍ଠ ମꣳହିଷ୍ଠସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ପୀଯତି ତ୍ଵୋ ଽ ଅନୁ ତ୍ଵୋ ଗୃଣାତି ଵନ୍ଦାରୁଷ୍ ଟେ ତନ୍ଵଂ ଵନ୍ଦେ ଽ ଅଗ୍ନେ
ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସବୁଠାରୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମ ପଛରେ ପିଉଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଉପାସକ ତୁମ ଦେହକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି।
ସ ବୋଧି ସୂରିର୍ ମଘଵା ଵସୁପତେ ଵସୁଦାଵନ୍ । ଯୁଯୋଧ୍ଯ୍ ଅସ୍ମଦ୍ ଦ୍ଵେଷାꣳସି । ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣେ ସ୍ଵାହା
ଜାଗ୍ରତ ହେଉ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦାନଶୀଳ ଧନର ଠାକୁର, ଧନ ଦେଇଥିବା। ଆମର ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର। ସମସ୍ତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପୁନସ୍ ତ୍ଵାଽଽଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ସମ୍ ଇନ୍ଧତାଂ ପୁନର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵସୁନୀଥ ଯଜ୍ଞୈଃ । ଘୃତେନ ତ୍ଵଂ ତନ୍ଵଂ ଵର୍ଧଯସ୍ଵ ସତ୍ଯାଃ ସନ୍ତୁ ଯଜମାନସ୍ଯ କାମାଃ
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁମାନେ ପୁଣି ତୁମକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଆଣନ୍ତୁ। ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦେହକୁ ବୃଦ୍ଧି କର। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।
ଅପେତ ଵୀତ ଵି ଚ ସର୍ପତାତୋ ଯେ ଽତ୍ର ସ୍ଥ ପୁରାଣା ଯେ ଚ ନୂତନାଃ । ଅଦାଦ୍ ଯମୋ ଽଵସାନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅକ୍ରନ୍ନ୍ ଇମଂ ପିତରୋ ଲୋକମ୍ ଅସ୍ମୈ
ଏଠାରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ଓ ନୂଆ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଅ, ଦୂରେ ଯାଅ, ଛିଟିଯାଅ। ଯମ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ସଂଜ୍ଞାନମ୍ ଅସି । କାମଧରଣମ୍ । ମଯି ତେ କାମଧରଣଂ ଭୂଯାତ୍ । ଅଗ୍ନେର୍ ଭସ୍ମାସ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେଃ ପୁରୀଷମ୍ ଅସି । ଚିତ ସ୍ଥ ପରିଚିତ ଽ ଊର୍ଧ୍ଵଚିତଃ ଶ୍ରଯଧ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ଇଚ୍ଛାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା। ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଏହି ଇଚ୍ଛା ଧାରଣ ହେଉ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ପୁରୀଷ। ଚିତାରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଭଲଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ତୁମେ — ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।
ଅଯꣳ ସୋ ଽ ଅଗ୍ନିର୍ ଯସ୍ମିନ୍ତ୍ ସୋମମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତଂ ଦଧେ ଜଠରେ ଵାଵଶାନଃ । ସହସ୍ରିଣଂ ଵାଜମ୍ ଅତ୍ଯଂ ନ ସପ୍ତିꣳ ସସଵାନ୍ତ୍ ସନ୍ତ୍ ସ୍ତୂଯସେ ଜାତଵେଦଃ
ଏହିଁ ସେ ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଗଭରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମରସ ରଖିଥିଲେ। ହଜାର ଗୁଣା ପୁରସ୍କାର ଭଳି, ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ଶକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଯାତବେଦସ୍ ବଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଯତ୍ ତେ ଦିଵି ଵର୍ଚଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦ୍ ଓଷଧୀଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଆ ଯଜତ୍ର । ଯେନାନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଉର୍ଵ୍ ଆତତନ୍ଥ ତ୍ଵେଷଃ ସ ଭାନୁର୍ ଅର୍ଣଵୋ ନୃଚକ୍ଷାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦିଗନ୍ତରେ ଯେତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ପୃଥିବୀରେ, ଉଦ୍ଭିଦରେ, ଜଳରେ ଯେତେ ଅଛି — ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସେଇ ଚମକ, ସେଇ ସାଗର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟା।
ଅଗ୍ନେ ଦିଵୋଽ ଅର୍ଣମ୍ ଅଚ୍ଛା ଜିଗାସ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛା ଦେଵାꣳ ଽ ଊଚିଷେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଯେ । ଯା ରୋଚନେ ପରସ୍ତାତ୍ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଯାଶ୍ ଚାଵସ୍ତାଦ୍ ଉପତିଷ୍ଠନ୍ତ ଽ ଆପଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଧାରାକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଦେବତାମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପାଖକୁ ଯାଉଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ପାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଜଳ ଅଛି, ତଳେ ଯେଉଁ ଅଛି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ସେବନ କରନ୍ତି।
ପୁରୀଷ୍ଯାସୋ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ପ୍ରାଵଣେଭିଃ ସଜୋଷସଃ । ଜୁଷନ୍ତାଂ ଯଜ୍ଞମ୍ ଅଦ୍ରୁହୋଽନମୀଵା ଽଇଷୋ ମହୀଃ
ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ, ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଓ ରୋଗରହିତ ହୋଇ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଡାମ୍ ଅଗ୍ନେ ପୁରୁଦꣳସꣳ ସନିଂ ଗୋଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତମꣳ ହଵମାନାଯ ସାଧ । ସ୍ଯାନ୍ ନଃ ସୂନୁସ୍ ତନଯୋ ଵିଜାଵାଗ୍ନେ ସା ତେ ସୁମତିର୍ ଭୂତ୍ଵ୍ ଅସ୍ମେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକେ, ସେଠାରେ ଚିରକାଳ ଚାହିଁଥିବା, ଅଧିକ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଗୋଧନ ଦିଅ। ଆମ ପୁଅ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୃପା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଅଯଂ ତେ ଯୋନିର୍ ଋତ୍ଵିଯୋ ଯତୋ ଜାତୋ ଽ ଅରୋଚଥାଃ । ତଂ ଜାନନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଆ ରୋହାଥା ନୋ ଵର୍ଧଯା ରଯିମ୍
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ, ଯାଁଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲ। ଏହାକୁ ଜାଣି, ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ବସ ଏବଂ ଆମ ସମ୍ପଦ ବଢ଼ା।
ଚିଦ୍ ଅସି ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ । ପରିଚିଦ୍ ଅସି ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ
ଏହି ଦେବତାତ୍ୱରେ ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହ, ବସ। ପୁନି, ଏହି ଦେବତାତ୍ୱରେ ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହ, ବସ।
ଲୋକଂ ପୃଣ ଛିଦ୍ରଂ ପୃଣାଥୋ ସୀଦ ଧ୍ରୁଵା ତ୍ଵମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିର୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଯୋନାଵ୍ ଅସୀଷଦନ୍
ବିଶ୍ୱକୁ ପୂରଣ କର, ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ପୂରଣ କର, ଅଟୁଟ ଭାବେ ବସ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବୃହସ୍ପତି ତୁମକୁ ଏହି ଗର୍ଭରେ ବସାଇଛନ୍ତି।
ତା ଅସ୍ଯ ସୂଦଦୋହସଃ ସୋମꣳ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ଜନ୍ମନ୍ ଦେଵାନାଂ ଵିଶସ୍ ତ୍ରିଷ୍ଵ୍ ଆ ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ପ୍ରିଷ୍ଣିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଧ ବିଳେଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଏହି ମଧୁର ରସ ପିଇଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ, ଦେବମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ୱର୍ଗର ତିନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ସୋମ ଛାଣନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵା ଽ ଅଵୀଵୃଧନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରଵ୍ଯଚସଂ ଗିରଃ । ରଥୀତମꣳ ରଥୀନାଂ ଵାଜାନାꣳ ସତ୍ପତିଂ ପତିମ୍
ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତିଗୀତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିଛି, ଯାହାଙ୍କର ବିସ୍ତାର ସାଗର ସମାନ, ରଥିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚାଳକ, ପ୍ରତିଫଳର ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ।
ସମିତꣳ ସଂ କଲ୍ପେଥାꣳ ସମ୍ପ୍ରିଯୌ ରୋଚିଷ୍ଣୂ ସୁମନସ୍ଯମାନୌ । ଇଷମୂର୍ଜମ୍ ଅଭି ସଂଵସାନୌ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ମନରେ, ଏକ ଭାବରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ ମନଭାବରେ ରୁହ। ଏକାଠି ରହି, ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କର।
ସଂ ଵାଂ ମନାꣳସି ସଂ ଵ୍ରତା ସମ୍ ଉ ଚିତ୍ତାନ୍ଯ୍ ଆକରମ୍ । ଅଗ୍ନେ ପୁରୀଷ୍ଯାଧିପା ଭଵ ତ୍ଵଂ ନ ଽ ଇଷମୂର୍ଜଂ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ତୁମମାନଙ୍କର ମନ, ନିୟମ, ଚିନ୍ତା ଏକତ୍ର ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ହେଉ, ଯଜ୍ମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ପୁରୀଷ୍ଯୋ ରଯିମାନ୍ ପୁଷ୍ଟିମାꣳ୨ ଽ ଅସି । ଶିଵାଃ କୃତ୍ଵା ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵଂ ଯୋନିମ୍ ଇହାସଦଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପୋଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶୁଭ କରି, ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଏଠାରେ ବସ।
ଭଵତଂ ନଃ ସମନସୌ ସଚେତସାଵ୍ ଅରେପସୌ । ମା ଯଜ୍ଞꣳ ହିꣳସିଷ୍ଟଂ ମା ଯଜ୍ଞପତିଂ ଜାତଵେଦସୌ ଶିଵୌ ଭଵତମ୍ ଅଦ୍ଯ ନଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ମନ, ସଚେତନ ଓ ନିର୍ମଳ ହେଉ। ଯଜ୍ଞକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯଜ୍ଞପତିକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଯାତବେଦସ୍, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ପୃଥିଵୀ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିꣳ ସ୍ଵେ ଯୋନାଵ୍ ଅଭାର୍ ଉଖା । ତାଂ ଵିଶ୍ଵୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଋତୁଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ ପ୍ରଜାପତିର୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵି ମୁଞ୍ଚତୁ
ମା' ଯେପରି ନିଜ ପୁଅକୁ ଧରେ, ସେପରି ପୃଥିବୀ ନିଜ ଗର୍ଭରେ ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଧର, ଓ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋତୁମାନେ ସହିତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଜାପତି ତାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଅସୁନ୍ଵନ୍ତମ୍ ଅଯଜମାନମ୍ ଇଚ୍ଛ ସ୍ତେନସ୍ଯେତ୍ଯାମ୍ ଅନ୍ଵ୍ ଇହି ତସ୍କରସ୍ଯ । ଅନ୍ଯମ୍ ଅସ୍ମଦ୍ ଇଚ୍ଛ ସା ତ ଇତ୍ଯା ନମୋ ଦେଵି ନିର୍ଋତେ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତୁ
ଯିଏ ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁନାହାଁନ୍ତି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରୁନାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ଚୋର, ତାଙ୍କ ପଛେ ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ଧର। ଆମକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟକୁ ଚାହ — ସେଠିପାଇଁ ସେ କହେ। ନିରୃତି ଦେବୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ସୁ ତେ ନିର୍ଋତେ ତିଗ୍ମତେଜୋ ଽଯସ୍ମଯଂ ଵି ଚୃତା ବନ୍ଧମ୍ ଏତମ୍ । ଯମେନ ତ୍ଵଂ ଯମ୍ଯା ସଂଵିଦାନୋତ୍ତମେ ନାକେ ଽ ଅଧି ରୋହଯୈନମ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତେଜ ଥିବା ନିରୃତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଏହି ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଯମ ଓ ଯମମାନେ ସହିତ ଏକତାରେ, ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖ।
ଯସ୍ଯାସ୍ ତେ ଘୋର ଽ ଆସନ୍ ଜୁହୋମ୍ଯ୍ ଏଷାଂ ବନ୍ଧାନାମ୍ ଅଵସର୍ଜନାଯ । ଯାଂ ତ୍ଵା ଜନୋ ଭୂମିର୍ ଇତି ପ୍ରମନ୍ଦତେ ନିର୍ଋତିଂ ତ୍ଵାହଂ ପରି ଵେଦ ଵିଶ୍ଵତଃ
ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ, ଭୟଙ୍କରୀ, ଏହି ବନ୍ଧନ ଦେଇଥିଲ, ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୁଁ ଏହା ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ଯାହାକୁ ଲୋକେ ଭୂମି ବୋଲି ଭ୍ରମରେ କୁହନ୍ତି—ହେ ନିରୃତି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ଜାଣେ।
ଯଂ ତେ ଦେଵୀ ନିର୍ଋତିର୍ ଆବବନ୍ଧ ପାଶଂ ଗ୍ରୀଵାସ୍ଵ୍ ଅଵିଚୃତ୍ଯମ୍ । ତଂ ତେ ଵି ଷ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆଯୁଷୋ ନ ମଧ୍ଯାଦ୍ ଅଥୈତଂ ପିତୁମ୍ ଅଦ୍ଧି ପ୍ରସୂତଃ । ନମୋ ଭୂତ୍ଯୈ ଯେଦଂ ଚକାର
ଦେବୀ ନିରୃତି ଯେଉଁ ପାଶ ତୁମ ଗଳାରେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ଅନୁଲୋମ ହୋଇନାହିଁ—ମୁଁ ସେହି ବନ୍ଧନକୁ ତୁମ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରୁ ଦୂର କରୁଛି। ଏବେ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ। ଯିଏ ଏହା କରିଛନ୍ତି, ସେ ଭୂତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନିଵେଶନଃ ସଂଗମନୋ ଵସୂନାଂ ଵିଶ୍ଵା ରୂପାଽଭି ଚଷ୍ଟେ ଶଚୀଭିଃ । ଦେଵ ଽ ଇଵ ସଵିତା ସତ୍ଯଧର୍ମେନ୍ଦ୍ରୋ ନ ତସ୍ଥୌ ସମରେ ପଥୀନାମ୍
ସେ ଧନ-ସମ୍ପଦର ନିବାସ ଓ ମିଳନ ସ୍ଥାନ, ସେ ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ଶକ୍ତିମାନୀ ଦେଖନ୍ତି। ଦେବତା ସବିତାଙ୍କ ପରି, ସତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ଇନ୍ଦ୍ର ମାନେ ପଥର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ସୀରା ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି କଵଯୋ ଯୁଗା ଵି ତନ୍ଵତେ ପୃଥକ୍ । ଧୀରା ଦେଵେଷୁ ସୁମ୍ନଯା
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ହଳକୁ ଯୋଡନ୍ତି, ଏହି ଯୋକୁ ଅଲଗା ଅଲଗା କରନ୍ତି; ଧୀର ଲୋକେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃପା ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି।
ଯୁନକ୍ତ ସୀରା ଵି ଯୁଗା ତନୁଧ୍ଵଂ କୃତେ ଯୋନୌ ଵପତେହ ବୀଜମ୍ । ଗିରା ଚ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଃ ସଭରା ଅସନ୍ ନୋ ନେଦୀଯଽ ଇତ୍ ସୃଣ୍ଯଃ ପକ୍ଵମ୍ ଏଯାତ୍
ହଳକୁ ଯୋଡ, ଯୋକୁ ଭଲଭାବେ ଟାଣ, ମାଟିରେ ଚିରା ଦେ; ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭୂମିରେ ଏଠି ବିଆଁ ପକା। ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ଭାର ବୋହି ଚାଲନ୍ତି—ହେ ଚିରାମାନେ, ପକା ଧାନ ଆମ ପାଖକୁ ନିକଟକୁ ଆସୁ।
ଶୁନꣳ ସୁ ଫାଲା ଵି କୃଷନ୍ତୁ ଭୂମିꣳ ଶୁନଂ କୀନାଶା ଽ ଅଭି ଯନ୍ତୁ ଵାହୈଃ । ଶୁନାସୀରା ହଵିଷା ତୋଶମାନା ସୁପିପ୍ପଲା ଽ ଓଷଧୀଃ କର୍ତନାସ୍ମେ
ଭଲ ଧାର ଥିବା ହଳମାନେ ଭୂମିକୁ ଭଲ ଚାଷ କରନ୍ତୁ; ଚାଷୀମାନେ ତାଙ୍କ ଜୋଡା ଜନ୍ତୁ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ; ଚିରାମାନେ ଅର୍ପିତ ହବିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ, ମଧୁର ଫଳ ଥିବା ଔଷଧିମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରଚୁରତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଘୃତେନ ସୀତା ମଧୁନା ସମ୍ ଅଜ୍ଯତାଂ ଵିଶ୍ଵୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଅନୁମତା ମରୁଦ୍ଭିଃ । ଊର୍ଜସ୍ଵତୀ ପଯସା ପିନ୍ଵମାନାସ୍ମାନ୍ତ୍ ସୀତେ ପଯସାଭ୍ଯା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵ
ଘୃତ ଓ ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ସୀତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯାଉ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମରୁତମାନେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଧିକ ପୋଷଣ ଓ ଦୁଧରେ ପ୍ରବଳ—ହେ ସୀତା, ଆମ ପାଇଁ ଦୁଧରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ।
ଲାଙ୍ଗଲଂ ପଵୀରଵତ୍ ସୁଶେଵꣳ ସୋମପିତ୍ସରୁ । ତଦ୍ ଉଦ୍ ଵପତି ଗାମ୍ ଅଵିଂ ପ୍ରଫର୍ଵ୍ଯଂ ଚ ପୀଵରୀଂ ପ୍ରସ୍ଥାଵଦ୍ ରଥଵାହନମ୍
ଶୁଭ୍ର ଶୋଭା ଓ ଭଲ ଚଳନ ଥିବା ହଳ, ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ—ଏହା ଦ୍ୱାରା ଗାଈ, ଛାଗ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପୁଷ୍ଟି ଧାନ, ଏବଂ ପ୍ରଚୁରତା, ଯେପରି ରଥ ଯାତ୍ରୀକୁ ବୋହେ, ଏମିତି ଉତ୍ପାଦିତ ହୁଏ।