ପ୍ରେଦ୍ ଅଗ୍ନେ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ଯାହି ଶିଵେଭିର୍ ଅର୍ଚିଭିଷ୍ ଟ୍ଵମ୍ । ବୃହଦ୍ଭିର୍ ଭାନୁଭିର୍ ଭାସନ୍ ମା ହିꣳସୀସ୍ ତନ୍ଵା ପ୍ରଜାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଶୁଭ ଶିଖା ସହିତ ଯାଅ। ବଡ଼ ରଶ୍ମି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଯାଅ, ଆମ ପିଲାମାନେ କିମ୍ବା ଦେହକୁ କେବେ ଅପକାର କରନି।
ଅକ୍ରନ୍ଦଦ୍ ଅଗ୍ନି ସ୍ତନଯନ୍ନ୍ ଇଵ ଦ୍ଯୌଃ କ୍ଷାମା ରେରିହଦ୍ ଵୀରୁଧଃ ସମଞ୍ଜନ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ଵି ହୀମ୍ ଇଦ୍ଧୋ ଽ ଅଖ୍ଯଦ୍ ଆ ରୋଦସୀ ଭାନୁନା ଭାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ
ଅଗ୍ନି ଗର୍ଜନ କଲେ, ଆକାଶ ଭଳି ଗଞ୍ଜିଲେ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଗଛପାଲା ଶୋଭା ପେଲେ। ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ଜ୍ୱଳିଲେ ଏବଂ ଆକାଶ-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକିଲେ।
ପ୍ର-ପ୍ରାଯମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଭରତସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵେ ଵି ଯତ୍ ସୂର୍ଯୋ ନ ରୋଚତେ ବୃହଦ୍ ଭାଃ । ଅଭି ଯଃ ପୂରୁଂ ପୃତନାସୁ ତସ୍ଥଉ ଦୀଦାଯ ଦୈଵ୍ଯୋ ଽ ଅତିଥିଃ ଶିଵୋ ନଃ
ଭାରତଙ୍କ ଅଗ୍ନିଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ବଡ଼ ଆଲୋକ ଚମକେ ନାହିଁ। ଯିଏ ପୂରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ରହିଥିଲେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଅତିଥି, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଭାବରେ ଚମକିଲେ।
ଆପୋ ଦେଵୀଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣୀତ ଭସ୍ମୈତତ୍ ସ୍ଯୋନେ କୃଣୁଧ୍ଵꣳ ସୁରଭା ଽ ଉ ଲୋକେ । ତସ୍ମୈ ନମନ୍ତାଂ ଜନଯଃ ସୁପତ୍ନୀର୍ ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ବିଭୃତାପ୍ସ୍ଵ୍ ଏନତ୍
ହେ ଦେବୀ ଜଳମାନେ, ଏହି ପବିତ୍ର ଭସ୍ମକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏହାକୁ ଏହି ଜଗତରେ ମୃଦୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ କର। ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁନ୍ତୁ, ସେ ଭଲ ଘରଣୀମାନେ ପାଉନ୍ତୁ। ମା' ଯେପରି ଝିଅକୁ ବୋହିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ପାପକୁ ଜଳରେ ନେଇଯାଅ।
ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନେ ସଧିଷ୍ ଟଵ ସୌଷଧୀର୍ ଅନୁ ରୁଧ୍ଯସେ । ଗର୍ଭୈ ସନ୍ ଜାଯସେ ପୁନଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଔଷଧିମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଛ, ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ପୁନିଥରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ।
ଗର୍ଭୋଽଅସ୍ଯ୍ ଓଷଧୀନାଂ ଗର୍ଭୋ ଵନସ୍ପତୀନାମ୍ । ଗର୍ଭୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂତସ୍ଯାଗ୍ନେ ଗର୍ଭୋଽଅପାମ୍ ଅସି
ତୁମେ ଔଷଧିମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ, ଗଛମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଗର୍ଭ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଭ।
ପ୍ରସଦ୍ଯ ଭସ୍ମନା ଯୋନିମ୍ ଅପଶ୍ ଚ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଗ୍ନେ । ସꣳସୃଜ୍ଯ ମାତୃଭିଷ୍ ଟ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ପୁନର୍ ଆସଦଃ
ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଗର୍ଭକୁ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମ ମା'ମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ପୁଣି ବସିଯାଅ।
ପୁନର୍ ଆସଦ୍ଯ ସଦନମ୍ ଅପଶ୍ ଚ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଗ୍ନେ । ଶେଷେ ମାତୁର୍ ଯଥୋପସ୍ଥେ ଽନ୍ତର୍ ଅସ୍ଯାꣳ ଶିଵତମଃ
ପୁଣି ତୁମର ଆସନକୁ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମା'ଙ୍କ ଅଂକରେ ଯେପରି ଶିଶୁ ଶୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଶୁଭ ଭାବରେ ଶୁଏ।
ପୁନର୍ ଊର୍ଜା ନିଵର୍ତସ୍ଵ ପୁନର୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଇଷାଯୁଷା । ପୁନର୍ ନଃ ପାହ୍ଯ୍ ଅꣳହସଃ
ପୁଣି ଉର୍ଜା ସହିତ ଫେରିଆ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଫେରିଆ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁଣି ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ସହ ରଯ୍ଯା ନି ଵର୍ତସ୍ଵାଗ୍ନେ ପିନ୍ଵସ୍ଵ ଧାରଯା । ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯା ଵିଶ୍ଵତସ୍ ପରି
ଧନ ସହିତ ଫେରିଆ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୋଷଣ ସହିତ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ।
ବୋଧା ମେ ଽ ଅସ୍ଯ ଵଚସୋ ଯଵିଷ୍ଠ ମꣳହିଷ୍ଠସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ପୀଯତି ତ୍ଵୋ ଽ ଅନୁ ତ୍ଵୋ ଗୃଣାତି ଵନ୍ଦାରୁଷ୍ ଟେ ତନ୍ଵଂ ଵନ୍ଦେ ଽ ଅଗ୍ନେ
ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସବୁଠାରୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମ ପଛରେ ପିଉଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଉପାସକ ତୁମ ଦେହକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି।
ସ ବୋଧି ସୂରିର୍ ମଘଵା ଵସୁପତେ ଵସୁଦାଵନ୍ । ଯୁଯୋଧ୍ଯ୍ ଅସ୍ମଦ୍ ଦ୍ଵେଷାꣳସି । ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣେ ସ୍ଵାହା
ଜାଗ୍ରତ ହେଉ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦାନଶୀଳ ଧନର ଠାକୁର, ଧନ ଦେଇଥିବା। ଆମର ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର। ସମସ୍ତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପୁନସ୍ ତ୍ଵାଽଽଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ସମ୍ ଇନ୍ଧତାଂ ପୁନର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵସୁନୀଥ ଯଜ୍ଞୈଃ । ଘୃତେନ ତ୍ଵଂ ତନ୍ଵଂ ଵର୍ଧଯସ୍ଵ ସତ୍ଯାଃ ସନ୍ତୁ ଯଜମାନସ୍ଯ କାମାଃ
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁମାନେ ପୁଣି ତୁମକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଆଣନ୍ତୁ। ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦେହକୁ ବୃଦ୍ଧି କର। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।
ଅପେତ ଵୀତ ଵି ଚ ସର୍ପତାତୋ ଯେ ଽତ୍ର ସ୍ଥ ପୁରାଣା ଯେ ଚ ନୂତନାଃ । ଅଦାଦ୍ ଯମୋ ଽଵସାନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅକ୍ରନ୍ନ୍ ଇମଂ ପିତରୋ ଲୋକମ୍ ଅସ୍ମୈ
ଏଠାରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ଓ ନୂଆ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଅ, ଦୂରେ ଯାଅ, ଛିଟିଯାଅ। ଯମ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ସଂଜ୍ଞାନମ୍ ଅସି । କାମଧରଣମ୍ । ମଯି ତେ କାମଧରଣଂ ଭୂଯାତ୍ । ଅଗ୍ନେର୍ ଭସ୍ମାସ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେଃ ପୁରୀଷମ୍ ଅସି । ଚିତ ସ୍ଥ ପରିଚିତ ଽ ଊର୍ଧ୍ଵଚିତଃ ଶ୍ରଯଧ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ଇଚ୍ଛାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା। ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଏହି ଇଚ୍ଛା ଧାରଣ ହେଉ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ପୁରୀଷ। ଚିତାରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଭଲଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ତୁମେ — ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।
ଅଯꣳ ସୋ ଽ ଅଗ୍ନିର୍ ଯସ୍ମିନ୍ତ୍ ସୋମମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତଂ ଦଧେ ଜଠରେ ଵାଵଶାନଃ । ସହସ୍ରିଣଂ ଵାଜମ୍ ଅତ୍ଯଂ ନ ସପ୍ତିꣳ ସସଵାନ୍ତ୍ ସନ୍ତ୍ ସ୍ତୂଯସେ ଜାତଵେଦଃ
ଏହିଁ ସେ ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଗଭରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମରସ ରଖିଥିଲେ। ହଜାର ଗୁଣା ପୁରସ୍କାର ଭଳି, ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ଶକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଯାତବେଦସ୍ ବଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଯତ୍ ତେ ଦିଵି ଵର୍ଚଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦ୍ ଓଷଧୀଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଆ ଯଜତ୍ର । ଯେନାନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଉର୍ଵ୍ ଆତତନ୍ଥ ତ୍ଵେଷଃ ସ ଭାନୁର୍ ଅର୍ଣଵୋ ନୃଚକ୍ଷାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦିଗନ୍ତରେ ଯେତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ପୃଥିବୀରେ, ଉଦ୍ଭିଦରେ, ଜଳରେ ଯେତେ ଅଛି — ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସେଇ ଚମକ, ସେଇ ସାଗର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟା।
ଅଗ୍ନେ ଦିଵୋଽ ଅର୍ଣମ୍ ଅଚ୍ଛା ଜିଗାସ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛା ଦେଵାꣳ ଽ ଊଚିଷେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଯେ । ଯା ରୋଚନେ ପରସ୍ତାତ୍ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଯାଶ୍ ଚାଵସ୍ତାଦ୍ ଉପତିଷ୍ଠନ୍ତ ଽ ଆପଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଧାରାକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଦେବତାମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପାଖକୁ ଯାଉଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ପାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଜଳ ଅଛି, ତଳେ ଯେଉଁ ଅଛି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ସେବନ କରନ୍ତି।
ପୁରୀଷ୍ଯାସୋ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ପ୍ରାଵଣେଭିଃ ସଜୋଷସଃ । ଜୁଷନ୍ତାଂ ଯଜ୍ଞମ୍ ଅଦ୍ରୁହୋଽନମୀଵା ଽଇଷୋ ମହୀଃ
ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ, ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଓ ରୋଗରହିତ ହୋଇ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଡାମ୍ ଅଗ୍ନେ ପୁରୁଦꣳସꣳ ସନିଂ ଗୋଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତମꣳ ହଵମାନାଯ ସାଧ । ସ୍ଯାନ୍ ନଃ ସୂନୁସ୍ ତନଯୋ ଵିଜାଵାଗ୍ନେ ସା ତେ ସୁମତିର୍ ଭୂତ୍ଵ୍ ଅସ୍ମେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକେ, ସେଠାରେ ଚିରକାଳ ଚାହିଁଥିବା, ଅଧିକ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଗୋଧନ ଦିଅ। ଆମ ପୁଅ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୃପା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଅଯଂ ତେ ଯୋନିର୍ ଋତ୍ଵିଯୋ ଯତୋ ଜାତୋ ଽ ଅରୋଚଥାଃ । ତଂ ଜାନନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଆ ରୋହାଥା ନୋ ଵର୍ଧଯା ରଯିମ୍
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ, ଯାଁଠାରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲ। ଏହାକୁ ଜାଣି, ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ବସ ଏବଂ ଆମ ସମ୍ପଦ ବଢ଼ା।
ଚିଦ୍ ଅସି ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ । ପରିଚିଦ୍ ଅସି ତଯା ଦେଵତଯାଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଧ୍ରୁଵା ସୀଦ
ଏହି ଦେବତାତ୍ୱରେ ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହ, ବସ। ପୁନି, ଏହି ଦେବତାତ୍ୱରେ ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହ, ବସ।
ଲୋକଂ ପୃଣ ଛିଦ୍ରଂ ପୃଣାଥୋ ସୀଦ ଧ୍ରୁଵା ତ୍ଵମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିର୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଯୋନାଵ୍ ଅସୀଷଦନ୍
ବିଶ୍ୱକୁ ପୂରଣ କର, ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ପୂରଣ କର, ଅଟୁଟ ଭାବେ ବସ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବୃହସ୍ପତି ତୁମକୁ ଏହି ଗର୍ଭରେ ବସାଇଛନ୍ତି।
ତା ଅସ୍ଯ ସୂଦଦୋହସଃ ସୋମꣳ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ଜନ୍ମନ୍ ଦେଵାନାଂ ଵିଶସ୍ ତ୍ରିଷ୍ଵ୍ ଆ ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ପ୍ରିଷ୍ଣିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଧ ବିଳେଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଏହି ମଧୁର ରସ ପିଇଥିବାଙ୍କ ପାଇଁ, ଦେବମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ୱର୍ଗର ତିନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ସୋମ ଛାଣନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵିଶ୍ଵା ଽ ଅଵୀଵୃଧନ୍ତ୍ ସମୁଦ୍ରଵ୍ଯଚସଂ ଗିରଃ । ରଥୀତମꣳ ରଥୀନାଂ ଵାଜାନାꣳ ସତ୍ପତିଂ ପତିମ୍
ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତିଗୀତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିଛି, ଯାହାଙ୍କର ବିସ୍ତାର ସାଗର ସମାନ, ରଥିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚାଳକ, ପ୍ରତିଫଳର ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ।
ସମିତꣳ ସଂ କଲ୍ପେଥାꣳ ସମ୍ପ୍ରିଯୌ ରୋଚିଷ୍ଣୂ ସୁମନସ୍ଯମାନୌ । ଇଷମୂର୍ଜମ୍ ଅଭି ସଂଵସାନୌ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ମନରେ, ଏକ ଭାବରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ ମନଭାବରେ ରୁହ। ଏକାଠି ରହି, ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କର।
ସଂ ଵାଂ ମନାꣳସି ସଂ ଵ୍ରତା ସମ୍ ଉ ଚିତ୍ତାନ୍ଯ୍ ଆକରମ୍ । ଅଗ୍ନେ ପୁରୀଷ୍ଯାଧିପା ଭଵ ତ୍ଵଂ ନ ଽ ଇଷମୂର୍ଜଂ ଯଜମାନାଯ ଧେହି
ତୁମମାନଙ୍କର ମନ, ନିୟମ, ଚିନ୍ତା ଏକତ୍ର ହେଉ। ଅଗ୍ନି, ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ହେଉ, ଯଜ୍ମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ପୁରୀଷ୍ଯୋ ରଯିମାନ୍ ପୁଷ୍ଟିମାꣳ୨ ଽ ଅସି । ଶିଵାଃ କୃତ୍ଵା ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵଂ ଯୋନିମ୍ ଇହାସଦଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପୋଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶୁଭ କରି, ତୁମ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଏଠାରେ ବସ।
ଭଵତଂ ନଃ ସମନସୌ ସଚେତସାଵ୍ ଅରେପସୌ । ମା ଯଜ୍ଞꣳ ହିꣳସିଷ୍ଟଂ ମା ଯଜ୍ଞପତିଂ ଜାତଵେଦସୌ ଶିଵୌ ଭଵତମ୍ ଅଦ୍ଯ ନଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ମନ, ସଚେତନ ଓ ନିର୍ମଳ ହେଉ। ଯଜ୍ଞକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯଜ୍ଞପତିକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଯାତବେଦସ୍, ଆଜି ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।
ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ପୃଥିଵୀ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିꣳ ସ୍ଵେ ଯୋନାଵ୍ ଅଭାର୍ ଉଖା । ତାଂ ଵିଶ୍ଵୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଋତୁଭିଃ ସଂଵିଦାନଃ ପ୍ରଜାପତିର୍ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵି ମୁଞ୍ଚତୁ
ମା' ଯେପରି ନିଜ ପୁଅକୁ ଧରେ, ସେପରି ପୃଥିବୀ ନିଜ ଗର୍ଭରେ ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଧର, ଓ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋତୁମାନେ ସହିତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଜାପତି ତାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।