ଶ୍ରୀଣାମ୍ ଉଦାରୋ ଧରୁଣୋ ରଯୀଣାଂ ମନୀଷାଣାଂ ପ୍ରାର୍ପଣଃ ସୋମଗୋପାଃ । ଵସୁଃ ସୂନୁଃ ସହସୋ ଽ ଅପ୍ସୁ ରାଜା ଵି ଭାତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ର ଽ ଉଷସାମ୍ ଇଧାନଃ
ସେ ଧନର ଉଦାର ସମର୍ଥକ, ଧନର ଭିତ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ, ସୋମର ରକ୍ଷକ; ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଜଳରେ ରାଜା, ଅଗ୍ନି ଉଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୱଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ କେତୁର୍ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗର୍ଭଽ ଆ ରୋଦସୀ ଽ ଅପୃଣାଜ୍ ଜାଯମାନଃ । ଵୀଡୁଂ ଚିଦ୍ ଅଦ୍ରିମ୍ ଅଭିନତ୍ ପରାଯଞ୍ ଜନା ଯଦ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଅଯଜନ୍ତ ପଞ୍ଚ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଦୀପ, ସୃଷ୍ଟିର ଗର୍ଭ; ଜନ୍ମ ନେଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରିଲେ; ଦୃଢ଼ କୋଟକୁ ଭାଙ୍ଗି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଉଶିକ୍ ପାଵକୋ ଅରତିଃ ସୁମେଧା ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଅମୃତୋ ନି ଧାଯି । ଇଯର୍ତି ଧୂମମ୍ ଅରୁଷଂ ଭରିଭ୍ରଦ୍ ଉଚ୍ ଛୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ଦ୍ଯାମ୍ ଇନକ୍ଷନ୍
ଶୁଦ୍ଧ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଗ୍ନି, ମରଣଶୀଳ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି; ସେ ଲାଲ ଧୂଆଁ ଉତ୍ସର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଆକାଶକୁ ଛୁଅନ୍ତି।
ଦୃଶାନୋ ରୁକ୍ମ ଽ ଉର୍ଵ୍ଯା ଵ୍ଯଦ୍ଯୌଦ୍ ଦୁର୍ମର୍ଷମ୍ ଆଯୁଃ ଶ୍ରିଯେ ରୁଚାନଃ । ଅଗ୍ନିର୍ ଅମୃତୋ ଽ ଅଭଵଦ୍ ଵଯୋଭିର୍ ଯଦ୍ ଏନଂ ଦ୍ଯୌର୍ ଜନଯତ୍ ସୁରେତାଃ
ସେ ଚମକି ଏହି ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭାଇଲେ, ଦୁର୍ଜୟ, ଯଶସ୍ୱୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ; ଅଗ୍ନି ଅମର ହୋଇ, ଯେତେବେଳେ ଆକାଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶୁକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସେ ଯୁବକ ହେଲେ।
ଯସ୍ ତେ ଅଦ୍ଯ କୃଣଵଦ୍ ଭଦ୍ରଶୋଚେଽପୂପଂ ଦେଵ ଘୃତଵନ୍ତମ୍ ଅଗ୍ନେ । ପ୍ର ତଂ ନଯ ପ୍ରତରଂ ଵସ୍ଯୋ ଽ ଅଚ୍ଛାଭି ସୁମ୍ନଂ ଦେଵଭକ୍ତଂ ଯଵିଷ୍ଠ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାର ଦେବତା, ଆଜି ଯିଏ ତୁମ ପାଇଁ ଘୃତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶୁଭ ନିବେଦନ କରେ, ସେହି ନିବେଦନକୁ ସିଧାସଳଖ ଧନ, ଦୟା ଓ ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଅ, ହେ ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ।
ଆ ତଂ ଭଜ ସୌଶ୍ରଵସେଷ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଉକ୍ଥ ଽ ଉକ୍ଥ ଽ ଆ ଭଜ ଶସ୍ଯମାନେ । ପ୍ରିଯଃ ସୂର୍ଯେ ପ୍ରିଯୋ ଽ ଅଗ୍ନା ଭଵାତ୍ଯ୍ ଉଜ୍ ଜାତେନ ଭିନଦଦ୍ ଉଜ୍ ଜନିତ୍ଵୈଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଭାଗ ବାଣ୍ଟ; ସ୍ତୁତିରେ ଭାଗ ନେଅ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଯିଏ ଜନ୍ମ ନେଇ ଫୁଟିଉଠେ, ଜନ୍ମରେ ଭିନ୍ନ କରେ, ସେ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ଯଜମାନା ଽ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଵସୁ ଦଧିରେ ଵାର୍ଯାଣି । ତ୍ଵଯା ସହ ଦ୍ରଵିଣମ୍ ଇଚ୍ଛମାନା ଵ୍ରଜଂ ଗୋମନ୍ତମ୍ ଉଶିଜୋ ଵି ଵଵ୍ରୁଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିନରେ ତୁମ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି। ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା ଉପାସକମାନେ ତୁମ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ ଗୋଧନର ସମୃଦ୍ଧ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅସ୍ତାଵ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ନରାꣳ ସୁଶେଵୋ ଵୈଶ୍ଵାନର ଽ ଋଷିଭିଃ ସୋମଗୋପାଃ । ଅଦ୍ଵେଷେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ହୁଵେମ ଦେଵା ଧତ୍ତ ରଯିମ୍ ଅସ୍ମେ ସୁଵୀରମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୟାଳୁ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ ଅଗ୍ନି, ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୋମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୃଢ଼ ହେଇ ରୁହନ୍ତୁ। ଆମେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଶତ୍ରୁତା ବିନା ଡାକୁଛୁ। ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ବୀରତା ଦିଅ।
ସମିଧାଗ୍ନିଂ ଦୁଵସ୍ଯତ ଘୃତୈର୍ ବୋଧଯତାତିଥିମ୍ । ଆସ୍ମିନ୍ ହଵ୍ଯା ଜୁହୋତନ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପଲେଖ୍ୟ କର, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅତିଥିକୁ ଜାଗ୍ରତ କର, ଏହାରେ ହବି ଅର୍ପଣ କର।
ଉଦ୍ ଉ ତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଽ ଅଗ୍ନେ ଭରନ୍ତୁ ଚିତ୍ତିଭିଃ । ସ ନୋ ଭଵ ଶିଵସ୍ ତ୍ଵꣳ ସୁପ୍ରତୀକୋ ଵିଭାଵସୁଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଉତ୍ତୋଳିତ କରନ୍ତୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ତୁମର ରୂପ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି।
ପ୍ରେଦ୍ ଅଗ୍ନେ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ଯାହି ଶିଵେଭିର୍ ଅର୍ଚିଭିଷ୍ ଟ୍ଵମ୍ । ବୃହଦ୍ଭିର୍ ଭାନୁଭିର୍ ଭାସନ୍ ମା ହିꣳସୀସ୍ ତନ୍ଵା ପ୍ରଜାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଶୁଭ ଶିଖା ସହିତ ଯାଅ। ବଡ଼ ରଶ୍ମି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଯାଅ, ଆମ ପିଲାମାନେ କିମ୍ବା ଦେହକୁ କେବେ ଅପକାର କରନି।
ଅକ୍ରନ୍ଦଦ୍ ଅଗ୍ନି ସ୍ତନଯନ୍ନ୍ ଇଵ ଦ୍ଯୌଃ କ୍ଷାମା ରେରିହଦ୍ ଵୀରୁଧଃ ସମଞ୍ଜନ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ଵି ହୀମ୍ ଇଦ୍ଧୋ ଽ ଅଖ୍ଯଦ୍ ଆ ରୋଦସୀ ଭାନୁନା ଭାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ
ଅଗ୍ନି ଗର୍ଜନ କଲେ, ଆକାଶ ଭଳି ଗଞ୍ଜିଲେ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଗଛପାଲା ଶୋଭା ପେଲେ। ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ଜ୍ୱଳିଲେ ଏବଂ ଆକାଶ-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକିଲେ।
ପ୍ର-ପ୍ରାଯମ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଭରତସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵେ ଵି ଯତ୍ ସୂର୍ଯୋ ନ ରୋଚତେ ବୃହଦ୍ ଭାଃ । ଅଭି ଯଃ ପୂରୁଂ ପୃତନାସୁ ତସ୍ଥଉ ଦୀଦାଯ ଦୈଵ୍ଯୋ ଽ ଅତିଥିଃ ଶିଵୋ ନଃ
ଭାରତଙ୍କ ଅଗ୍ନିଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ବଡ଼ ଆଲୋକ ଚମକେ ନାହିଁ। ଯିଏ ପୂରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ରହିଥିଲେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଅତିଥି, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଭାବରେ ଚମକିଲେ।
ଆପୋ ଦେଵୀଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣୀତ ଭସ୍ମୈତତ୍ ସ୍ଯୋନେ କୃଣୁଧ୍ଵꣳ ସୁରଭା ଽ ଉ ଲୋକେ । ତସ୍ମୈ ନମନ୍ତାଂ ଜନଯଃ ସୁପତ୍ନୀର୍ ମାତେଵ ପୁତ୍ରଂ ବିଭୃତାପ୍ସ୍ଵ୍ ଏନତ୍
ହେ ଦେବୀ ଜଳମାନେ, ଏହି ପବିତ୍ର ଭସ୍ମକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏହାକୁ ଏହି ଜଗତରେ ମୃଦୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ କର। ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁନ୍ତୁ, ସେ ଭଲ ଘରଣୀମାନେ ପାଉନ୍ତୁ। ମା' ଯେପରି ଝିଅକୁ ବୋହିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ପାପକୁ ଜଳରେ ନେଇଯାଅ।
ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନେ ସଧିଷ୍ ଟଵ ସୌଷଧୀର୍ ଅନୁ ରୁଧ୍ଯସେ । ଗର୍ଭୈ ସନ୍ ଜାଯସେ ପୁନଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଔଷଧିମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଛ, ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ପୁନିଥରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ।
ଗର୍ଭୋଽଅସ୍ଯ୍ ଓଷଧୀନାଂ ଗର୍ଭୋ ଵନସ୍ପତୀନାମ୍ । ଗର୍ଭୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୂତସ୍ଯାଗ୍ନେ ଗର୍ଭୋଽଅପାମ୍ ଅସି
ତୁମେ ଔଷଧିମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ, ଗଛମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଗର୍ଭ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଭ।
ପ୍ରସଦ୍ଯ ଭସ୍ମନା ଯୋନିମ୍ ଅପଶ୍ ଚ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଗ୍ନେ । ସꣳସୃଜ୍ଯ ମାତୃଭିଷ୍ ଟ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ପୁନର୍ ଆସଦଃ
ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଗର୍ଭକୁ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ତୁମ ମା'ମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ପୁଣି ବସିଯାଅ।
ପୁନର୍ ଆସଦ୍ଯ ସଦନମ୍ ଅପଶ୍ ଚ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଗ୍ନେ । ଶେଷେ ମାତୁର୍ ଯଥୋପସ୍ଥେ ଽନ୍ତର୍ ଅସ୍ଯାꣳ ଶିଵତମଃ
ପୁଣି ତୁମର ଆସନକୁ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମା'ଙ୍କ ଅଂକରେ ଯେପରି ଶିଶୁ ଶୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଶୁଭ ଭାବରେ ଶୁଏ।
ପୁନର୍ ଊର୍ଜା ନିଵର୍ତସ୍ଵ ପୁନର୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଇଷାଯୁଷା । ପୁନର୍ ନଃ ପାହ୍ଯ୍ ଅꣳହସଃ
ପୁଣି ଉର୍ଜା ସହିତ ଫେରିଆ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଫେରିଆ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁଣି ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର।
ସହ ରଯ୍ଯା ନି ଵର୍ତସ୍ଵାଗ୍ନେ ପିନ୍ଵସ୍ଵ ଧାରଯା । ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯା ଵିଶ୍ଵତସ୍ ପରି
ଧନ ସହିତ ଫେରିଆ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୋଷଣ ସହିତ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ସମସ୍ତଠାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉ।
ବୋଧା ମେ ଽ ଅସ୍ଯ ଵଚସୋ ଯଵିଷ୍ଠ ମꣳହିଷ୍ଠସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵଃ । ପୀଯତି ତ୍ଵୋ ଽ ଅନୁ ତ୍ଵୋ ଗୃଣାତି ଵନ୍ଦାରୁଷ୍ ଟେ ତନ୍ଵଂ ଵନ୍ଦେ ଽ ଅଗ୍ନେ
ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସବୁଠାରୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତୁମ ପଛରେ ପିଉଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଉପାସକ ତୁମ ଦେହକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି।
ସ ବୋଧି ସୂରିର୍ ମଘଵା ଵସୁପତେ ଵସୁଦାଵନ୍ । ଯୁଯୋଧ୍ଯ୍ ଅସ୍ମଦ୍ ଦ୍ଵେଷାꣳସି । ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣେ ସ୍ଵାହା
ଜାଗ୍ରତ ହେଉ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦାନଶୀଳ ଧନର ଠାକୁର, ଧନ ଦେଇଥିବା। ଆମର ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର। ସମସ୍ତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପୁନସ୍ ତ୍ଵାଽଽଦିତ୍ଯା ରୁଦ୍ରା ଵସଵଃ ସମ୍ ଇନ୍ଧତାଂ ପୁନର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଵସୁନୀଥ ଯଜ୍ଞୈଃ । ଘୃତେନ ତ୍ଵଂ ତନ୍ଵଂ ଵର୍ଧଯସ୍ଵ ସତ୍ଯାଃ ସନ୍ତୁ ଯଜମାନସ୍ଯ କାମାଃ
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ବସୁମାନେ ପୁଣି ତୁମକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଆଣନ୍ତୁ। ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦେହକୁ ବୃଦ୍ଧି କର। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।
ଅପେତ ଵୀତ ଵି ଚ ସର୍ପତାତୋ ଯେ ଽତ୍ର ସ୍ଥ ପୁରାଣା ଯେ ଚ ନୂତନାଃ । ଅଦାଦ୍ ଯମୋ ଽଵସାନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅକ୍ରନ୍ନ୍ ଇମଂ ପିତରୋ ଲୋକମ୍ ଅସ୍ମୈ
ଏଠାରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ଓ ନୂଆ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଅ, ଦୂରେ ଯାଅ, ଛିଟିଯାଅ। ଯମ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ଏହି ଲୋକକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।
ସଂଜ୍ଞାନମ୍ ଅସି । କାମଧରଣମ୍ । ମଯି ତେ କାମଧରଣଂ ଭୂଯାତ୍ । ଅଗ୍ନେର୍ ଭସ୍ମାସ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେଃ ପୁରୀଷମ୍ ଅସି । ଚିତ ସ୍ଥ ପରିଚିତ ଽ ଊର୍ଧ୍ଵଚିତଃ ଶ୍ରଯଧ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ଇଚ୍ଛାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା। ମୋ ପାଇଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଏହି ଇଚ୍ଛା ଧାରଣ ହେଉ। ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ପୁରୀଷ। ଚିତାରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଭଲଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିବା ତୁମେ — ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।
ଅଯꣳ ସୋ ଽ ଅଗ୍ନିର୍ ଯସ୍ମିନ୍ତ୍ ସୋମମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତଂ ଦଧେ ଜଠରେ ଵାଵଶାନଃ । ସହସ୍ରିଣଂ ଵାଜମ୍ ଅତ୍ଯଂ ନ ସପ୍ତିꣳ ସସଵାନ୍ତ୍ ସନ୍ତ୍ ସ୍ତୂଯସେ ଜାତଵେଦଃ
ଏହିଁ ସେ ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଗଭରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମରସ ରଖିଥିଲେ। ହଜାର ଗୁଣା ପୁରସ୍କାର ଭଳି, ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ଶକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ଯାତବେଦସ୍ ବଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେ ଯତ୍ ତେ ଦିଵି ଵର୍ଚଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦ୍ ଓଷଧୀଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ସ୍ଵ୍ ଆ ଯଜତ୍ର । ଯେନାନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଉର୍ଵ୍ ଆତତନ୍ଥ ତ୍ଵେଷଃ ସ ଭାନୁର୍ ଅର୍ଣଵୋ ନୃଚକ୍ଷାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦିଗନ୍ତରେ ଯେତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ପୃଥିବୀରେ, ଉଦ୍ଭିଦରେ, ଜଳରେ ଯେତେ ଅଛି — ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସେଇ ଚମକ, ସେଇ ସାଗର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟା।
ଅଗ୍ନେ ଦିଵୋଽ ଅର୍ଣମ୍ ଅଚ୍ଛା ଜିଗାସ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛା ଦେଵାꣳ ଽ ଊଚିଷେ ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଯେ । ଯା ରୋଚନେ ପରସ୍ତାତ୍ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଯାଶ୍ ଚାଵସ୍ତାଦ୍ ଉପତିଷ୍ଠନ୍ତ ଽ ଆପଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଧାରାକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଦେବତାମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପାଖକୁ ଯାଉଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ପାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଜଳ ଅଛି, ତଳେ ଯେଉଁ ଅଛି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ସେବନ କରନ୍ତି।
ପୁରୀଷ୍ଯାସୋ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ପ୍ରାଵଣେଭିଃ ସଜୋଷସଃ । ଜୁଷନ୍ତାଂ ଯଜ୍ଞମ୍ ଅଦ୍ରୁହୋଽନମୀଵା ଽଇଷୋ ମହୀଃ
ପୁରୀଷ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ, ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଓ ରୋଗରହିତ ହୋଇ, ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇଡାମ୍ ଅଗ୍ନେ ପୁରୁଦꣳସꣳ ସନିଂ ଗୋଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତମꣳ ହଵମାନାଯ ସାଧ । ସ୍ଯାନ୍ ନଃ ସୂନୁସ୍ ତନଯୋ ଵିଜାଵାଗ୍ନେ ସା ତେ ସୁମତିର୍ ଭୂତ୍ଵ୍ ଅସ୍ମେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକେ, ସେଠାରେ ଚିରକାଳ ଚାହିଁଥିବା, ଅଧିକ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଗୋଧନ ଦିଅ। ଆମ ପୁଅ ବିଜୟୀ ହେଉ, ଅଗ୍ନି, ତୁମର କୃପା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।