ପରି ଵାଜପତିଃ କଵିର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ହଵ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅକ୍ରମୀତ୍ । ଦଧଦ୍ ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ
ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନି, ହବି ଉପହାରକୁ ଘେରିଛି; ପୂଜାରୀକୁ ରତ୍ନ ଦେଇଛି।
ପରି ତ୍ଵାଗ୍ନେ ପୁରଂ ଵଯଂ ଵିପ୍ରꣳ ସହସ୍ଯ ଧୀମହି । ଧୃଷଦ୍ଵର୍ଣଂ ଦିଵେ-ଦିଵେ ହନ୍ତାରଂ ଭଙ୍ଗୁରାଵତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଘେରି ଆମେ ନଗର, ଜ୍ଞାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରତିଦିନ ରଖୁଛି; ଅଟୁଟ ରୂପରେ, ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା।
ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁଭିସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଶୁଶୁକ୍ଷଣିସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଦ୍ଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଶ୍ମନସ୍ ପରି । ତ୍ଵଂ ଵନେଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଓଷଧୀଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ନୃଣାଂ ନୃପତେ ଜାଯସେ ଶୁଚିଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆକାଶରୁ, ତୁମେ ସବୁଠୁ ତୁରନ୍ତ, ତୁମେ ଜଳରୁ, ତୁମେ ପଥରରୁ; ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରୁ, ତୁମେ ଔଷଧିରୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ମନୁଷ୍ୟର ମାଲିକ।
ଦେଵସ୍ଯ ତ୍ଵା ସଵିତୁଃ ପ୍ରସଵେଽଶ୍ଵିନୋର୍ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପୂଷ୍ଣୋ ହସ୍ତାଭ୍ଯାମ୍ । ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସଧସ୍ଥାଦ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵତ୍ ଖନାମି । ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତଂ ତ୍ଵାଗ୍ନେ ସୁପ୍ରତୀକମ୍ ଅଜସ୍ରେଣ ଭାନୁନା ଦୀଦ୍ଯତମ୍ । ଶିଵଂ ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋ ଽହିꣳସନ୍ତଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ସଧସ୍ଥାଦ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵତ୍ ଖନାମଃ
ଦେବତା ସବିତାର ଚେତନାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ଭୁଜାରେ, ପୁଷାନଙ୍କ ହାତରେ, ପୃଥିବୀର ଆସନରୁ ମୁଁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ଉପହାରର ଅଗ୍ନି ଖୋଦିଛି; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା, ଅବିରତ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା; ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ, କିଛି ହାନି ନକରି, ପୃଥିବୀର ଆସନରୁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଖୋଦିବା।
ଅପାଂ ପୃଷ୍ଠମ୍ ଅସି ଯୋନିର୍ ଅଗ୍ନେଃ ସମୁଦ୍ରମ୍ ଅଭିତଃ ପିନ୍ଵମାନମ୍ । ଵର୍ଧମାନୋ ମହାꣳ୨ଽ ଆ ଚ ପୁଷ୍କରେ ଦିଵୋ ମାତ୍ରଯା ଵରିମ୍ଣା ପ୍ରଥସ୍ଵ
ତୁମେ ଜଳର ପୃଷ୍ଠ, ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଭ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଘେରି ବଢ଼ୁଥିବା; ବଡ଼ ହୁଅ, ପଦ୍ମରୁ ଆସ, ଆକାଶର ମାପରେ, ବିସ୍ତୃତ ହୁଅ।
ଶର୍ମ ଚ ସ୍ଥୋ ଵର୍ମ ଚ ସ୍ଥୋ ଽଚ୍ଛିଦ୍ରେ ବହୁଲେ ଽ ଉଭେ । ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀ ସଂ ଵସାଥାଂ ଭୃତମ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍
ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ବର୍ତ୍ତି, ଅଟୁଟ, ବହୁଳ, ଦୁଇଟି; ଦୀପ୍ତି ପ୍ରସାରିତ, ତୁମର ଦାନଗୁଡିକୁ ଏକତ୍ର କର, ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ଉପହାରର।
ସଂଵସାଥା ସ୍ଵର୍ଵିଦା ସମୀଚୀ ଽ ଉରସା ତ୍ମନା । ଅଗ୍ନିମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭରିଷ୍ଯନ୍ତୀ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତମ୍ ଅଜସ୍ରମ୍ ଇତ୍
ଏକତାର ଘରରେ, ଆଲୋକ ଜାଣି, ଶକ୍ତି ଓ ନିଜରେ ସମ୍ମିଳିତ, ଅଗ୍ନିକୁ ଭିତରେ ଧରି, ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ।
ପୁରୀଷ୍ଯୋ ସି ଵିଶ୍ଵଭରା ଽ ଅଥର୍ଵା ତ୍ଵା ପ୍ରଥମୋ ନିର୍ ଅମନ୍ଥଦ୍ ଅଗ୍ନେ । ତ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ପୁଷ୍କରାଦ୍ ଅଧ୍ଯ୍ ଅଥର୍ଵା ନିର୍ ଅମନ୍ଥତ । ମୂର୍ଧ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଘତଃ
ତୁମେ ଅନେକ ଉପହାରର ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତକୁ ବହିଥିବା; ଅଥର୍ବନ୍ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ମଥିଲେ, ଅଗ୍ନି; ତୁମକୁ ପଦ୍ମରୁ ଅଥର୍ବନ୍ ମଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବାର ଶିର।
ତମ୍ ଉ ତ୍ଵା ଦଧ୍ଯଙ୍ଙ୍ ଋଷିଃ ପୁତ୍ର ଽ ଈଧେ ଅଥର୍ଵଣଃ । ଵୃତ୍ରହଣଂ ପୁରଂଦରମ୍
ସେଇ ତୁମକୁ, ଋଷି ଦଧ୍ୟଂ, ଅଥର୍ବନ୍ଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିବା, ଦୁର୍ଗ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା।
ତମ୍ ଉ ତ୍ଵା ପାଥ୍ଯୋ ଵୃଷା ସମୀଧେ ଦସ୍ଯୁହନ୍ତମମ୍ । ଧନଂଜଯꣳ ରଣେ-ରଣେ
ସେଇ ତୁମକୁ, ବଳିଅ ଥିବା ପାଥ୍ୟ, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିବା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଜିତିଥିବା।
ସୀଦ ହୋତଃ ସ୍ଵ ଽ ଉ ଲୋକେ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ସାଦଯା ଯଜ୍ଞꣳ ସୁକୃତସ୍ଯ ଯୋନୌ । ଦେଵାଵୀର୍ ଦେଵାନ୍ ହଵିଷା ଯଜାସ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ ବୃହଦ୍ ଯଜମାନେ ଵଯୋ ଧାଃ
ହୋତା, ନିଜ ଥାନରେ ବସ, ଜ୍ଞାନୀ; ଯଜ୍ଞକୁ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ବସା; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କର, ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପୂଜାରୀକୁ ଦିଅ।
ନି ହୋତା ହୋତୃଷଦନେ ଵିଦାନସ୍ ତ୍ଵେଷୋ ଦୀଦିଵାꣳ୨ ଽ ଅସଦତ୍ ସୁଦକ୍ଷଃ । ଅଦବ୍ଧଵ୍ରତପ୍ରମତିର୍ ଵସିଷ୍ଠଃ ସହସ୍ରମ୍ଭରଃ ଶୁଚିଜିହ୍ଵୋ ଽ ଅଗ୍ନିଃ
ହୋତା, ଜାଣିଥିବା, ହୋତାର ଆସନରେ ବସିଛି, ଭୟଙ୍କର ଦୀପ୍ତିରେ, ଦକ୍ଷତାରେ, ଅଟୁଟ ନିୟମରେ, ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ, ବସିଷ୍ଠ, ହଜାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଜିଭା ଥିବା ଅଗ୍ନି।
ସꣳ ସୀଦସ୍ଵ ମହାꣳ୨ ଽ ଅସି ଶୋଚସ୍ଵ ଦେଵଵୀତମଃ । ଵି ଧୂମମ୍ ଽ ଅଗ୍ନେ ଅରୁଷଂ ମିଯେଧ୍ଯ ସୃଜ ପ୍ରଶସ୍ତ ଦର୍ଶତମ୍
ସମେତି ବସ, ତୁମେ ବଡ଼, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ; ତୁମର ଲାଲ ଧୂଆଁ ଚାଡ଼, ଅଗ୍ନି, ଏହା ଉଠୁ, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ସୁନ୍ଦର।
ଅପୋ ଦେଵୀର୍ ଉପସୃଜ ମଧୁମତୀର୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମାଯ ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ । ତାସାମ୍ ଆସ୍ଥାନାଦ୍ ଉଜ୍ ଜିହତାମ୍ ଓଷଧଯଃ ସୁପିପ୍ପଲାଃ
ଦେବୀ ଜଳକୁ ଚାଡ଼, ମିଠା, ରୋଗ ହିନ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ; ସେମାନଙ୍କ ଆସନରୁ ଭଲ ଫଳ ଥିବା ଔଷଧିମାନେ ଉଠିଯାନ୍ତୁ।
ସଂ ତେ ଵାଯୁର୍ ମାତରିଶ୍ଵା ଦଧାତୂତ୍ତାନାଯା ହୃଦଯଂ ଯଦ୍ ଵିକସ୍ତମ୍ । ଯୋ ଦେଵାନାଂ ଚରସି ପ୍ରାଣଥେନ କସ୍ମୈ ଦେଵ ଵଷଡ୍ ଅସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମାତରିଶ୍ୱା ବାୟୁ, ତୁମ ପାଇଁ ସଠିକ୍ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ରଖୁନ୍ତୁ; ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଣରୂପେ ଚଳିଥିବା; ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଅଞ୍ଜଳି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ସୁଜାତୋ ଜ୍ଯୋତିଷା ସହ ଶର୍ମ ଵରୂଥମ୍ ଆସଦତ୍ ସ୍ଵଃ । ଵାସୋ ଽ ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵରୂପꣳ ସଂଵ୍ଯଯସ୍ଵ ଵିଭାଵସୋ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ପାଉ; ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଚାଦର ଉପରେ ମୁଡ଼ି ରଖ।
ଉଦ୍ ଉ ତିଷ୍ଠ ସ୍ଵଧ୍ଵରାଵା ନୋ ଦେଵ୍ଯା ଧିଯା । ଦୃଶେ ଚ ଭାସା ବୃହତା ଶୁଶୁକ୍ଵନିର୍ ଆଗ୍ନେ ଯାହି ସୁଶସ୍ତିଭିଃ
ଅନ୍ନଦାନରେ ଦୂଷ୍ୟତା ନଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଚିନ୍ତା ସହ ଉଠ; ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକି ଦେଖା; ହେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ ଷ୍ଟୁତି ସହ ଆସ।
ଊର୍ଧ୍ଵ ଽ ଊ ଷୁ ଣ ଽ ଊତଯେ ତିଷ୍ଠା ଦେଵୋ ନ ସଵିତା । ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଵାଜସ୍ଯ ସନିତା ଯଦ୍ ଅଞ୍ଜିଭିର୍ ଵାଘଦ୍ଭିର୍ ଵିହ୍ଵଯାମହେ
ଉପକାର ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ଦଉଡ଼, ଯେପରି ସବିତା ଦେବତା; ଶକ୍ତି ଦେଇବା ଉପରେ ଦଉଡ଼, ଯେଉଁକୁ ଆମେ ଅଞ୍ଜନ ଓ ଅଞ୍ଜଳି ସହ ଡାକୁ।
ସ ଜାତୋ ଗର୍ଭୋ ଽ ଅସି ରୋଦସ୍ଯୋର୍ ଅଗ୍ନେ ଚାରୁର୍ ଵିଭୃତ ଽ ଓଷଧୀଷୁ । ଚିତ୍ରଃ ଶିଶୁଃ ପରି ତମାସ୍ଯ୍ ଅକ୍ତୂନ୍ ପ୍ର ମାତୃଭ୍ଯୋ ଽ ଅଧି କନିକ୍ରଦଦ୍ ଗାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ଉତ୍ତମ ଓ ଉଦ୍ଭିଦରେ ବହି ଚାଲୁଛ; ଚମକୁଥିବା ଶିଶୁ, ତୁମେ ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଛ, ମାଆମାନଙ୍କୁ ଡାକୁଛ, ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଞ୍ଜୁଛ।
ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ଵୀଡ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ଽ ଆଶୁର୍ ଭଵ ଵାଜ୍ଯ୍ ଅର୍ଵନ୍ । ପୃଥୁର୍ ଭଵ ସୁଷଦସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନେଃ ପୁରୀଷଵାହଣଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ଦୃଢ଼ ହେଉ; ତୁମେ ତେଜସ୍ୱୀ ଘୋଡ଼ା ଭାବେ ତ୍ୱରିତ ହେଉ; ଉପଯୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅଞ୍ଜଳି ଧାରଣ କରିବା।
ଶିଵୋ ଭଵ ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋ ମାନୁଷୀଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଙ୍ଗିରଃ । ମା ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଅଭି ଶୋଚୀର୍ ମାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ମା ଵନସ୍ପତୀନ୍
ପ୍ରଜାମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ମାନବମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ଅଙ୍ଗିରାସ ନନ୍ଦନ; ଦିନ-ରାତି, ତୁମ ଆଗ୍ନି, ଆକାଶ ଓ ଗଛମାନେ କେହି ଅପକାର ନ ପାଉ।
ପ୍ରୈତୁ ଵାଜୀ କନିକ୍ରଦନ୍ ନାନଦଦ୍ ରାସଭଃ ପତ୍ଵା । ଭରନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯଂ ମା ପାଦ୍ଯ୍ ଆଯୁଷଃ ପୁରା । ଵୃଷାଗ୍ନିଂ ଵୃଷଣଂ ଭରନ୍ନ୍ ଅପାଂ ଗର୍ଭꣳ ସମୁଦ୍ରିଯମ୍ । ଅଗ୍ନ ଽ ଆଯାହି ଵୀତଯେ
ଗୁଞ୍ଜୁଥିବା, ହେଉଥିବା ଘୋଡ଼ା ଆସୁ, ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଗଧା ଆସୁ, ଅଞ୍ଜଳି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ବହି ଆସୁ; ଜୀବନର ପଥରେ ଚାଲି ନ ଯାଉ; ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜଳର ଗର୍ଭ, ସମୁଦ୍ରର ଅଗ୍ନିକୁ ବହି ଆସୁ—ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ଆସ।
ଋତꣳ ସତ୍ଯମ୍ ଋତꣳ ସତ୍ଯମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଭରାମଃ । ଓଷଧଯଃ ପ୍ରତି ମୋଦଧ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଏତꣳ ଶିଵମ୍ ଆଯନ୍ତମ୍ ଅଭ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଯୁଷ୍ମାଃ । ଵ୍ଯସ୍ଯନ୍ ଵିଶ୍ଵା ଽ ଅନିରା ଽ ଅମୀଵା ନିଷୀଦନ୍ ନୋ ଽ ଅପ ଦୁର୍ମତିଂ ଜହି
ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ; ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ। ଅଞ୍ଜଳି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅଙ୍ଗିରାସ ଶକ୍ତି ଅଗ୍ନିକୁ ଆମେ ବହି ଆଣୁଛୁ। ଉଦ୍ଭିଦମାନେ, ଏହି ଶୁଭ ଅଗ୍ନି ଆସୁଥିବାରେ ଆନନ୍ଦ କର; ସମସ୍ତ ଅପଦ୍ରବ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ଆମଠାରୁ ଦୂର କର।
ଓଷଧଯଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣୀତ ପୁଷ୍ପଵତୀଃ ସୁପିପ୍ପଲାଃ । ଅଯଂ ଵୋ ଗର୍ଭ ଽ ଋତ୍ଵିଯଃ ପ୍ରତ୍ନꣳ ସଧସ୍ଥମ୍ ଆସଦତ୍
ଉଦ୍ଭିଦମାନେ, ଫୁଲ ଓ ମିଠା ଫଳ ଥିବା ଗଛମାନେ ଧର; ଏହି ତୁମ ଗର୍ଭ, ଅଞ୍ଜଳି କରିବା ପୁରୋହିତ, ପୁରାତନ ଆସନରେ ବସିଯାଉ।
ଵି ପାଜସା ପୃଥୁନା ଶୋଶୁଚାନୋ ବାଧସ୍ଵ ଦ୍ଵିଷୋ ରକ୍ଷସୋ ଽ ଅମୀଵାଃ । ସୁଶର୍ମଣୋ ବୃହତଃ ଶର୍ମଣି ସ୍ଯାମ୍ ଅଗ୍ନେର୍ ଅହꣳ ସୁହଵସ୍ଯ ପ୍ରଣୀତୌ
ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋକରେ ଚମକି, ଶତ୍ରୁ, ଦେମନ୍, ଓ ରୋଗ ଦୂର କର; ଅଗ୍ନିର ବଡ଼ ଆଶ୍ରୟ ଭିତରେ, ଶୁଭ ଡାକରେ, ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଆମେ ବସିପାରିବା।
ଆପୋ ହି ଷ୍ଠା ମଯୋଭୁଵସ୍ ତା ନ ଽ ଊର୍ଜେ ଦଧାତନ । ମହେ ରଣାଯ ଚକ୍ଷସେ
ଜଳମାନେ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା; ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ; ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ।
ଯୋ ଵଃ ଶିଵତମୋ ରସସ୍ ତସ୍ଯ ଭାଜଯତେହ ନଃ । ଉଶତୀର୍ ଇଵ ମାତରଃ
ତୁମର ସବୁଠୁ ଶୁଭ ରସ, ସେ ଏଠାରେ ଆମ ସହ ଅଂଶୀଦାର ହେଉ; ମାଆମାନେ ଯେପରି ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ତସ୍ମା ଽ ଅରଂ ଗମାମ ଵୋ ଯସ୍ଯ କ୍ଷଯାଯ ଜିନ୍ଵଥ । ଆପୋ ଜନଯଥା ଚ ନଃ
ତେଣୁ, ଆମେ ତୁମଠାରେ ଆସୁ, ଯାହାର ନିବାସରେ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦେଉ; ଜଳମାନେ, ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ଦିଅ।
ମିତ୍ରଃ ସꣳସୃଜ୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ଭୂମିଂ ଚ ଜ୍ଯୋତିଷା ସହ । ସୁଜାତଂ ଜାତଵେଦସମ୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମାଯ ତ୍ଵା ସꣳ ସୃଜାମି ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ
ମିତ୍ର, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମିକୁ ଆଲୋକ ସହ ଏକତ୍ର କରି, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ଜଣା, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜା ଓ ରୋଗ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରୁଛୁ।
ରୁଦ୍ରାଃ ସꣳସୃଜ୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ବୃହଜ୍ ଜ୍ଯୋତିଃ ସମ୍ ଈଧିରେ । ତେଷାଂ ଭାନୁର୍ ଅଜସ୍ର ଽ ଇଚ୍ ଛୁକ୍ରୋ ଦେଵେଷୁ ରୋଚତେ
ରୁଦ୍ରମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଏକତ୍ର କରି, ବଡ଼ ଆଲୋକ ଜଳାଇଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଚମକ, ସଦା ପବିତ୍ର, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଛି।