ପ୍ରତୂର୍ଵନ୍ନ୍ ଏହ୍ଯ୍ ଅଵକ୍ରାମନ୍ନ୍ ଅଶସ୍ତୋ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଗାଣପତ୍ଯଂ ମଯୋଭୂର୍ ଏହି । ଉର୍ଵ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵୀହି । ସ୍ଵସ୍ତିଗଵ୍ଯୂତିର୍ ଅଭଯାନି କୃଣ୍ଵନ୍ ପୂଷ୍ଣା ସଯୁଜା ସହ
ସମ୍ମୁଖେ ଆସ, ବିପଦକୁ ଦୂରେ ରଖ। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଗଣପତି, ଆନନ୍ଦ ଦାତା, ଆସ। ବିଶାଳ ମଧ୍ୟାକାଶ ଅତିକ୍ରମ କର। ପୂଷାଙ୍କ ସହିତ, ଗୋଧନକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର, ମଙ୍ଗଳ ଓ ନିର୍ଭୟତା ଦିଅ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସଧସ୍ଥାଦ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଆ ଭର । ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଅଚ୍ଛେମଃ । ଽ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ ଭରିଷ୍ଯାମଃ
ପୃଥିବୀର ଆସନରୁ, ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ, ଅଙ୍ଗିରାସ, ଆଣ। ଅମେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପାଉ, ଅଙ୍ଗିରାସ। ଅମେ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଆଣିବା, ଅଙ୍ଗିରାସ।
ଅନ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଉଷସାମ୍ ଅଗ୍ରମ୍ ଅଖ୍ଯଦ୍ ଅନ୍ଵ୍ ଅହାନି ପ୍ରଥମୋ ଜାତଵେଦାଃ । ଅନୁ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ପୁରୁତ୍ରା ଚ ରଶ୍ମୀନ୍ ଅନୁ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଽ ଆ ତତନ୍ଥ
ଅଗ୍ନି ଉଷାମାନଙ୍କର ଆଗରେ ଚଲିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରଥମ ଥିଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅନେକ କିରଣକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଦିନ ଓ ରାତି, ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକାଠି କଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ଵାଜ୍ଯ୍ ଅଧ୍ଵାନꣳ ସର୍ଵା ମୃଧୋ ଵିଧୂନୁତେ । ଅଗ୍ନିꣳ ସଧସ୍ଥେ ମହତି ଚକ୍ଷୁଷା ନି ଚିକୀଷତେ
ଆସି, ଦ୍ରୁତଗାମୀ ପଥରେ ଚାଲିଥାଏ, ସମସ୍ତ ବିରୋଧକୁ ଦୂର କରେ। ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଆସନରେ, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯିବାକୁ ଚାହାଏ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ଵାଜିନ୍ ପୃଥିଵୀମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଇଚ୍ଛ ରୁଚା ତ୍ଵମ୍ । ଭୂମ୍ଯା ଵୃକ୍ତ୍ଵାଯ ନୋ ବ୍ରୂହି ଯତଃ ଖନେମ ତଂ ଵଯମ୍
ପୃଥିବୀରେ ପଦ ଦେଇ, ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଖୋଜ। ଯେଉଁଠାରେ ଖୋଦିବାକୁ ହେବ, ସେଠାରେ ଆମକୁ କୁହ।
ଦ୍ଯୌସ୍ ତେ ପୃଷ୍ଠଂ ପୃଥିଵୀ ସଧସ୍ଥମ୍ ଆତ୍ମାନ୍ତରିକ୍ଷꣳ ସମୁଦ୍ରୋ ଯୋନିଃ । ଵିଖ୍ଯାଯ ଚକ୍ଷୁଷା ତ୍ଵମ୍ ଅଭି ତିଷ୍ଠ ପୃତନ୍ଯତଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ତୁମର ପୃଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀ ତୁମର ଆସନ, ମଧ୍ୟାକାଶ ତୁମର ଆତ୍ମା, ସମୁଦ୍ର ତୁମର ଗର୍ଭ। ନିଜକୁ ଦେଖାଇ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ଉତ୍ କ୍ରାମ ମହତେ ସୌଭଗାଯାସ୍ମାଦ୍ ଆସ୍ଥାନାଦ୍ ଦ୍ରଵିଣୋଦା ଵାଜିନ୍ । ଵଯꣳ ସ୍ଯାମ ସୁମତୌ ପୃଥିଵ୍ଯା ଽ ଅଗ୍ନିଂ ଖନନ୍ତ ଽ ଉପସ୍ଥେ ଽ ଅସ୍ଯାଃ
ଏହି ଆସନରୁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼, ଧନ ଦେଇଥିବା, ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବା; ଆମେ ପୃଥିବୀରେ ଭଲ ବୁଦ୍ଧି ରଖିବା, ଯେପରି ଆମେ ଏହାର ଗୋଦିରେ ଅଗ୍ନି ଖୋଦିବା।
ଉଦ୍ ଅକ୍ରମୀଦ୍ ଦ୍ରଵିଣୋଦା ଵାଜ୍ଯ୍ ଅର୍ଵାକଃ ସୁ ଲୋକꣳ ସୁକୃତଂ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍ । ତତଃ ଖନେମ ସୁପ୍ରତୀକମ୍ ଅଗ୍ନିꣳ ସ୍ଵୋ ରୁହାଣା ଽ ଅଧି ନାକମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଧନ ଦେଇଥିବା, ତୁରନ୍ତ ଚଳିଥିବା, ଭଲ ଜଗତରେ, ଭଲ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛି; ସେଠାରୁ ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ଖୋଦିବା, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ବଢ଼ୁଥିବା।
ଆ ତ୍ଵା ଜିଘର୍ମି ମନସା ଘୃତେନ ପ୍ରତିକ୍ଷିଯନ୍ତଂ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପୃଥୁଂ ତିରଶ୍ଚା ଵଯସା ବୃହନ୍ତଂ ଵ୍ଯଚିଷ୍ଠମ୍ ଅନ୍ନୈ ରଭସଂ ଦୃଶାନମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛ, ମୁଁ ମନ ଓ ଘୀରେ ତୁମକୁ ନିକଟ କରୁଛି; ବିଶାଳ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରସାରିତ, ବଡ଼, ଖାଦ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ, ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଆ ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରତ୍ଯଞ୍ଚଂ ଜିଘର୍ମ୍ଯ୍ ଅରକ୍ଷସା ମନସା ତଜ୍ ଜୁଷେତ । ମର୍ଯଶ୍ରୀ ସ୍ପୃହଯଦ୍ଵର୍ଣୋ ଽ ଅଗ୍ନିର୍ ନାଭିମୃଶେ ତନ୍ଵା ଜର୍ଭୁରାଣଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ନିକଟ କରୁଛି, ଅପରାଧ ହିନ ମନରେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯୁବତ୍ବ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ଆକାଂକ୍ଷିତ ରୂପ ଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଜ ଦେହରେ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛି, ଯେଉଁଠି ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ପରି ଵାଜପତିଃ କଵିର୍ ଅଗ୍ନିର୍ ହଵ୍ଯାନ୍ଯ୍ ଅକ୍ରମୀତ୍ । ଦଧଦ୍ ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ
ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନି, ହବି ଉପହାରକୁ ଘେରିଛି; ପୂଜାରୀକୁ ରତ୍ନ ଦେଇଛି।
ପରି ତ୍ଵାଗ୍ନେ ପୁରଂ ଵଯଂ ଵିପ୍ରꣳ ସହସ୍ଯ ଧୀମହି । ଧୃଷଦ୍ଵର୍ଣଂ ଦିଵେ-ଦିଵେ ହନ୍ତାରଂ ଭଙ୍ଗୁରାଵତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଘେରି ଆମେ ନଗର, ଜ୍ଞାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରତିଦିନ ରଖୁଛି; ଅଟୁଟ ରୂପରେ, ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା।
ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁଭିସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଶୁଶୁକ୍ଷଣିସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଦ୍ଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଶ୍ମନସ୍ ପରି । ତ୍ଵଂ ଵନେଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଓଷଧୀଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ନୃଣାଂ ନୃପତେ ଜାଯସେ ଶୁଚିଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆକାଶରୁ, ତୁମେ ସବୁଠୁ ତୁରନ୍ତ, ତୁମେ ଜଳରୁ, ତୁମେ ପଥରରୁ; ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରୁ, ତୁମେ ଔଷଧିରୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ମନୁଷ୍ୟର ମାଲିକ।
ଦେଵସ୍ଯ ତ୍ଵା ସଵିତୁଃ ପ୍ରସଵେଽଶ୍ଵିନୋର୍ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପୂଷ୍ଣୋ ହସ୍ତାଭ୍ଯାମ୍ । ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ସଧସ୍ଥାଦ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵତ୍ ଖନାମି । ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତଂ ତ୍ଵାଗ୍ନେ ସୁପ୍ରତୀକମ୍ ଅଜସ୍ରେଣ ଭାନୁନା ଦୀଦ୍ଯତମ୍ । ଶିଵଂ ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋ ଽହିꣳସନ୍ତଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ସଧସ୍ଥାଦ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵତ୍ ଖନାମଃ
ଦେବତା ସବିତାର ଚେତନାରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ଭୁଜାରେ, ପୁଷାନଙ୍କ ହାତରେ, ପୃଥିବୀର ଆସନରୁ ମୁଁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ଉପହାରର ଅଗ୍ନି ଖୋଦିଛି; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା, ଅବିରତ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା; ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ, କିଛି ହାନି ନକରି, ପୃଥିବୀର ଆସନରୁ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଖୋଦିବା।
ଅପାଂ ପୃଷ୍ଠମ୍ ଅସି ଯୋନିର୍ ଅଗ୍ନେଃ ସମୁଦ୍ରମ୍ ଅଭିତଃ ପିନ୍ଵମାନମ୍ । ଵର୍ଧମାନୋ ମହାꣳ୨ଽ ଆ ଚ ପୁଷ୍କରେ ଦିଵୋ ମାତ୍ରଯା ଵରିମ୍ଣା ପ୍ରଥସ୍ଵ
ତୁମେ ଜଳର ପୃଷ୍ଠ, ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଭ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଘେରି ବଢ଼ୁଥିବା; ବଡ଼ ହୁଅ, ପଦ୍ମରୁ ଆସ, ଆକାଶର ମାପରେ, ବିସ୍ତୃତ ହୁଅ।
ଶର୍ମ ଚ ସ୍ଥୋ ଵର୍ମ ଚ ସ୍ଥୋ ଽଚ୍ଛିଦ୍ରେ ବହୁଲେ ଽ ଉଭେ । ଵ୍ଯଚସ୍ଵତୀ ସଂ ଵସାଥାଂ ଭୃତମ୍ ଅଗ୍ନିଂ ପୁରୀଷ୍ଯମ୍
ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ବର୍ତ୍ତି, ଅଟୁଟ, ବହୁଳ, ଦୁଇଟି; ଦୀପ୍ତି ପ୍ରସାରିତ, ତୁମର ଦାନଗୁଡିକୁ ଏକତ୍ର କର, ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ଉପହାରର।
ସଂଵସାଥା ସ୍ଵର୍ଵିଦା ସମୀଚୀ ଽ ଉରସା ତ୍ମନା । ଅଗ୍ନିମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଭରିଷ୍ଯନ୍ତୀ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତମ୍ ଅଜସ୍ରମ୍ ଇତ୍
ଏକତାର ଘରରେ, ଆଲୋକ ଜାଣି, ଶକ୍ତି ଓ ନିଜରେ ସମ୍ମିଳିତ, ଅଗ୍ନିକୁ ଭିତରେ ଧରି, ସଦା ଦୀପ୍ତିମାନ।
ପୁରୀଷ୍ଯୋ ସି ଵିଶ୍ଵଭରା ଽ ଅଥର୍ଵା ତ୍ଵା ପ୍ରଥମୋ ନିର୍ ଅମନ୍ଥଦ୍ ଅଗ୍ନେ । ତ୍ଵାମ୍ ଅଗ୍ନେ ପୁଷ୍କରାଦ୍ ଅଧ୍ଯ୍ ଅଥର୍ଵା ନିର୍ ଅମନ୍ଥତ । ମୂର୍ଧ୍ନୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵାଘତଃ
ତୁମେ ଅନେକ ଉପହାରର ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତକୁ ବହିଥିବା; ଅଥର୍ବନ୍ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ମଥିଲେ, ଅଗ୍ନି; ତୁମକୁ ପଦ୍ମରୁ ଅଥର୍ବନ୍ ମଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଚଳିଥିବାର ଶିର।
ତମ୍ ଉ ତ୍ଵା ଦଧ୍ଯଙ୍ଙ୍ ଋଷିଃ ପୁତ୍ର ଽ ଈଧେ ଅଥର୍ଵଣଃ । ଵୃତ୍ରହଣଂ ପୁରଂଦରମ୍
ସେଇ ତୁମକୁ, ଋଷି ଦଧ୍ୟଂ, ଅଥର୍ବନ୍ଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିବା, ଦୁର୍ଗ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା।
ତମ୍ ଉ ତ୍ଵା ପାଥ୍ଯୋ ଵୃଷା ସମୀଧେ ଦସ୍ଯୁହନ୍ତମମ୍ । ଧନଂଜଯꣳ ରଣେ-ରଣେ
ସେଇ ତୁମକୁ, ବଳିଅ ଥିବା ପାଥ୍ୟ, ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିବା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଜିତିଥିବା।
ସୀଦ ହୋତଃ ସ୍ଵ ଽ ଉ ଲୋକେ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ ସାଦଯା ଯଜ୍ଞꣳ ସୁକୃତସ୍ଯ ଯୋନୌ । ଦେଵାଵୀର୍ ଦେଵାନ୍ ହଵିଷା ଯଜାସ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ ବୃହଦ୍ ଯଜମାନେ ଵଯୋ ଧାଃ
ହୋତା, ନିଜ ଥାନରେ ବସ, ଜ୍ଞାନୀ; ଯଜ୍ଞକୁ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ବସା; ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କର, ଅଗ୍ନି, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପୂଜାରୀକୁ ଦିଅ।
ନି ହୋତା ହୋତୃଷଦନେ ଵିଦାନସ୍ ତ୍ଵେଷୋ ଦୀଦିଵାꣳ୨ ଽ ଅସଦତ୍ ସୁଦକ୍ଷଃ । ଅଦବ୍ଧଵ୍ରତପ୍ରମତିର୍ ଵସିଷ୍ଠଃ ସହସ୍ରମ୍ଭରଃ ଶୁଚିଜିହ୍ଵୋ ଽ ଅଗ୍ନିଃ
ହୋତା, ଜାଣିଥିବା, ହୋତାର ଆସନରେ ବସିଛି, ଭୟଙ୍କର ଦୀପ୍ତିରେ, ଦକ୍ଷତାରେ, ଅଟୁଟ ନିୟମରେ, ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ, ବସିଷ୍ଠ, ହଜାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଜିଭା ଥିବା ଅଗ୍ନି।
ସꣳ ସୀଦସ୍ଵ ମହାꣳ୨ ଽ ଅସି ଶୋଚସ୍ଵ ଦେଵଵୀତମଃ । ଵି ଧୂମମ୍ ଽ ଅଗ୍ନେ ଅରୁଷଂ ମିଯେଧ୍ଯ ସୃଜ ପ୍ରଶସ୍ତ ଦର୍ଶତମ୍
ସମେତି ବସ, ତୁମେ ବଡ଼, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ; ତୁମର ଲାଲ ଧୂଆଁ ଚାଡ଼, ଅଗ୍ନି, ଏହା ଉଠୁ, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ସୁନ୍ଦର।
ଅପୋ ଦେଵୀର୍ ଉପସୃଜ ମଧୁମତୀର୍ ଅଯକ୍ଷ୍ମାଯ ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ । ତାସାମ୍ ଆସ୍ଥାନାଦ୍ ଉଜ୍ ଜିହତାମ୍ ଓଷଧଯଃ ସୁପିପ୍ପଲାଃ
ଦେବୀ ଜଳକୁ ଚାଡ଼, ମିଠା, ରୋଗ ହିନ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ; ସେମାନଙ୍କ ଆସନରୁ ଭଲ ଫଳ ଥିବା ଔଷଧିମାନେ ଉଠିଯାନ୍ତୁ।
ସଂ ତେ ଵାଯୁର୍ ମାତରିଶ୍ଵା ଦଧାତୂତ୍ତାନାଯା ହୃଦଯଂ ଯଦ୍ ଵିକସ୍ତମ୍ । ଯୋ ଦେଵାନାଂ ଚରସି ପ୍ରାଣଥେନ କସ୍ମୈ ଦେଵ ଵଷଡ୍ ଅସ୍ତୁ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମାତରିଶ୍ୱା ବାୟୁ, ତୁମ ପାଇଁ ସଠିକ୍ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ରଖୁନ୍ତୁ; ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଣରୂପେ ଚଳିଥିବା; ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଅଞ୍ଜଳି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ସୁଜାତୋ ଜ୍ଯୋତିଷା ସହ ଶର୍ମ ଵରୂଥମ୍ ଆସଦତ୍ ସ୍ଵଃ । ଵାସୋ ଽ ଅଗ୍ନେ ଵିଶ୍ଵରୂପꣳ ସଂଵ୍ଯଯସ୍ଵ ଵିଭାଵସୋ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ପାଉ; ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଚାଦର ଉପରେ ମୁଡ଼ି ରଖ।
ଉଦ୍ ଉ ତିଷ୍ଠ ସ୍ଵଧ୍ଵରାଵା ନୋ ଦେଵ୍ଯା ଧିଯା । ଦୃଶେ ଚ ଭାସା ବୃହତା ଶୁଶୁକ୍ଵନିର୍ ଆଗ୍ନେ ଯାହି ସୁଶସ୍ତିଭିଃ
ଅନ୍ନଦାନରେ ଦୂଷ୍ୟତା ନଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଚିନ୍ତା ସହ ଉଠ; ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଚମକି ଦେଖା; ହେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ ଷ୍ଟୁତି ସହ ଆସ।
ଊର୍ଧ୍ଵ ଽ ଊ ଷୁ ଣ ଽ ଊତଯେ ତିଷ୍ଠା ଦେଵୋ ନ ସଵିତା । ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଵାଜସ୍ଯ ସନିତା ଯଦ୍ ଅଞ୍ଜିଭିର୍ ଵାଘଦ୍ଭିର୍ ଵିହ୍ଵଯାମହେ
ଉପକାର ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ଦଉଡ଼, ଯେପରି ସବିତା ଦେବତା; ଶକ୍ତି ଦେଇବା ଉପରେ ଦଉଡ଼, ଯେଉଁକୁ ଆମେ ଅଞ୍ଜନ ଓ ଅଞ୍ଜଳି ସହ ଡାକୁ।
ସ ଜାତୋ ଗର୍ଭୋ ଽ ଅସି ରୋଦସ୍ଯୋର୍ ଅଗ୍ନେ ଚାରୁର୍ ଵିଭୃତ ଽ ଓଷଧୀଷୁ । ଚିତ୍ରଃ ଶିଶୁଃ ପରି ତମାସ୍ଯ୍ ଅକ୍ତୂନ୍ ପ୍ର ମାତୃଭ୍ଯୋ ଽ ଅଧି କନିକ୍ରଦଦ୍ ଗାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ଉତ୍ତମ ଓ ଉଦ୍ଭିଦରେ ବହି ଚାଲୁଛ; ଚମକୁଥିବା ଶିଶୁ, ତୁମେ ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଛ, ମାଆମାନଙ୍କୁ ଡାକୁଛ, ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଞ୍ଜୁଛ।
ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ଵୀଡ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ଽ ଆଶୁର୍ ଭଵ ଵାଜ୍ଯ୍ ଅର୍ଵନ୍ । ପୃଥୁର୍ ଭଵ ସୁଷଦସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନେଃ ପୁରୀଷଵାହଣଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ଦୃଢ଼ ହେଉ; ତୁମେ ତେଜସ୍ୱୀ ଘୋଡ଼ା ଭାବେ ତ୍ୱରିତ ହେଉ; ଉପଯୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅଞ୍ଜଳି ଧାରଣ କରିବା।