ଘୃତଵତୀ ଭୁଵନାନାମ୍ ଅଭିଶ୍ରିଯୋର୍ଵୀ ପୃଥ୍ଵୀ ମଧୁଦୁଘେ ସୁପେଶସା । ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଵରୁଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣା ଵିଷ୍କଭିତେ ଽ ଅଜରେ ଭୂରିରେତସା
ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ବିଶାଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ। ଦ୍ୟୁଳୋକ ଓ ପୃଥିବୀ, ବରୁଣଙ୍କ ନୀତିରେ ଦୃଢ଼, ଅବିନାଶୀ ଓ ବହୁ ସନ୍ତାନର ଉତ୍ସ।
ଯେ ନଃ ସପତ୍ନା ଽ ଅପ ତେ ଭଵନ୍ତ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିଭ୍ଯାମ୍ ଅଵ ବାଧାମହେ ତାନ୍ । ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଽ ଆଦିତ୍ଯା ଽ ଉପରିସ୍ପୃଶଂ ମୋଗ୍ରଂ ଚେତ୍ତାରମ୍ ଅଧିରାଜମ୍ ଅକ୍ରନ୍
ଯେମାନେ ଆମର ବିରୋଧୀ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ହେଉନ୍ତୁ। ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ ଉପରୁ ଛୁଇଁ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ଓ ରାଜାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଉନ୍ତୁ।
ଆ ନାସତ୍ଯା ତ୍ରିଭିର୍ ଏକାଦଶୈର୍ ଇହ ଦେଵେଭିର୍ ଯାତଂ ମଧୁପେଯମ୍ ଅଶ୍ଵିନା । ପ୍ରାଯୁସ୍ ତାରିଷ୍ଟଂ ନୀ ରପାꣳସି ମୃକ୍ଷତꣳ ସେଧତଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଭଵତꣳ ସଚାଭୁଵା
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏଗାରୋଟି ଦେବତା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ମଧୁ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଆମକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ବାଧା ଦୂର କରନ୍ତୁ, ପାପ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମ ସହିତ ଏକତା ରଖନ୍ତୁ।
ଏଷ ଵ ସ୍ତୋମୋ ମରୁତ ଽ ଇଯଂ ଗୀର୍ ମାନ୍ଦାର୍ଯସ୍ଯ ମାନ୍ଯସ୍ଯ କାରୋଃ । ଏଷା ଯାସୀଷ୍ଟ ତନ୍ଵେ ଵଯାଂ ଵିଦ୍ଯାମେଷଂ ଵୃଜନଂ ଜୀରଦାନୁମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ମାରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ଗୀତ ମାନ୍ଦାର୍ଯ୍ୟ ନାମକ ମହାନ ଲୋକ ପାଇଁ। ଏହା ଆମ ଶରୀର ପାଇଁ ଦିଅ, ଏହି ଜନମାନେ ଆମେ ଜାଣିପାରିବା, ଦୀର୍ଘାୟୁ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିପାରିବା।
ସହସ୍ତୋମାଃ ସହଚ୍ଛନ୍ଦସ ଽ ଆଵୃତଃ ସହପ୍ରମା ଽ ଋଷଯଃ ସପ୍ତ ଦୈଵ୍ଯାଃ । ପୂର୍ଵେଷାଂ ପନ୍ଥାମ୍ ଅନୁଦୃଶ୍ଯ ଧୀରା ଽ ଅନ୍ଵାଲେଭିରେ ରଥ୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମୀନ୍
ଏକତାରେ ସ୍ତୁତି, ଛନ୍ଦ ଓ ମାପ ସହିତ, ସାତ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପଥକୁ ଅନୁସରି, ଚତୁର, ରଥିଆ ରାଶି ଧରିଛନ୍ତି।
ଆଯୁଷ୍ଯଂ ଵର୍ଚସ୍ଯꣳ ରାଯସ୍ପୋଷମ୍ ଔଦ୍ଭିଦମ୍ । ଇଦꣳ ହିରଣ୍ଯଂ ଵର୍ଚସ୍ଵଜ୍ ଜୈତ୍ରାଯା ଵିଶତାଦ୍ ଉ ମାମ୍
ଦୀର୍ଘାୟୁ, ତେଜ, ଧନ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି, ଏହି ସୁନା, ତେଜସ୍ବୀ, ବିଜୟ ପାଇଁ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ।
ନ ତଦ୍ ରକ୍ଷାꣳସି ନ ପିଶାଚାସ୍ ତରନ୍ତି ଦେଵାନାମ୍ ଓଜଃ ପ୍ରଥମଜꣳ ହ୍ଯ୍ ଏତତ୍ । ଯୋ ବିଭର୍ତି ଦାକ୍ଷାଯଣꣳ ହିରଣ୍ଯꣳ ସ ଦେଵେଷୁ କୃଣୁତେ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁଃ ସ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ କୃଣୁତେ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତିକୁ ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଦାକ୍ଷାୟଣ ସୁନା ଧାରଣ କରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରେ।
ଯଦ୍ ଆବଧ୍ନନ୍ ଦାକ୍ଷାଯଣା ହିରଣ୍ଯꣳ ଶତାନୀକାଯ ସୁମନସ୍ଯମାନାଃ । ତନ୍ ମ ଽ ଆ ବଧ୍ନାମି ଶତଶାରଦାଯାଯୁଷ୍ମାନ୍ ଜରଦଷ୍ଟିର୍ ଯଥାସମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦାକ୍ଷାୟଣମାନେ ଭଲ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଶତାନୀକ ପାଇଁ ସୁନା ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେଇପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଶତ ବର୍ଷ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରହିବା ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି।
ଉତ ନୋ ଽହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ଯଃ ଶୃଣୋତ୍ଵ୍ ଅଜ ଽ ଏକପାତ୍ ପୃଥିଵୀ ସମୁଦ୍ରଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଽ ଋତାଵୃଧୋ ହୁଵାନା ସ୍ତୁତା ମନ୍ତ୍ରାଃ କଵିଶସ୍ତା ଽ ଅଵନ୍ତୁ
ଅହିବୁଧ୍ନ୍ୟ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଅଜନ୍ମା, ଏକପଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନୀତିର ଧାରକ, ଯାହାମାନେ ଆମେ ଡାକୁଛୁ, ସ୍ତୁତି ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ମନ୍ତ୍ର ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଇମା ଗିର ଽ ଆଦିତ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଘୃତସ୍ନୂଃ ସନାଦ୍ ରାଜଭ୍ଯୋ ଜୁହ୍ଵା ଜୁହୋମି । ଶୃଣୋତୁ ମିତ୍ରୋ ଽ ଅର୍ଯମା ଭଗୋ ନସ୍ ତୁଵିଜାତୋ ଵରୁଣୋ ଦକ୍ଷୋ ଽଅꣳଶଃ
ଏହି ଘୃତ ଲେପିତ ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ପୁରୁଣା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ଭାଗ, ପ୍ରଭଳ ବରୁଣ, ଦକ୍ଷ ଓ ଅଂଶ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସପ୍ତ ଽ ଋଷଯଃ ପ୍ରତିହିତାଃ ଶରୀରେ ସପ୍ତ ରକ୍ଷନ୍ତି ସଦମ୍ ଅପ୍ରମାଦମ୍ । ସପ୍ତାପଃ ସ୍ଵପତୋ ଲୋକମ୍ ଈଯୁସ୍ ତତ୍ର ଜାଗୃତୋ ଽ ଅସ୍ଵପ୍ନଜୌ ସତ୍ରସଦୌ ଚ ଦେଵୌ
ଦେହରେ ସାତିଜଣ ଋଷି ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସଚେତନ ରହି ଅସାବଧାନତାକୁ ରୋକନ୍ତି। ସାତଟି ଶକ୍ତି ଶୟନର ଜଗତକୁ ପାର କରିଯାଆନ୍ତି; ସେଠାରେ, ଯେଉଁମାନେ ଜାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଦେବତା, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ, ସେମାନେ ଶୟନର ଜନ୍ମ ନୁହେଁ।
ଉତ୍ ତିଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଦେଵଯନ୍ତସ୍ ତ୍ଵେମହେ । ଉପ ପ୍ର ଯନ୍ତୁ ମରୁତଃ ସୁଦାନଵ ଽ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଶୂର୍ ଭଵା ସଚା
ଉଠ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି! ଆମେ ଭକ୍ତିସହିତ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ। ଦୟାଳୁ ମାରୁତମାନେ ଆସନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଆସି ଆମ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଅ।
ପ୍ର ନୂନଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିର୍ ମନ୍ତ୍ରଂ ଵଦତ୍ଯ୍ ଉକ୍ଥ୍ଯମ୍ । ଯସ୍ମିନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଽ ଅର୍ଯମା ଦେଵା ଽ ଓକାꣳସି ଚକ୍ରିରେ
ଏବେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଏକ ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର କହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ତ୍ଵମ୍ ଅସ୍ଯ ଯନ୍ତା ସୂକ୍ତସ୍ଯ ବୋଧି ତନଯଂ ଚ ଜିନ୍ଵ । ଵିଶ୍ଵଂ ତଦ୍ ଭଦ୍ରଂ ଯଦ୍ ଅଵନ୍ତି ଦେଵା ବୃହଦ୍ ଵଦେମ ଵିଦଥେ ସୁଵୀରାଃ । [ଯ ଇମା ଵିଶ୍ଵା । ଵିଶ୍ଵକର୍ମା । ଯୋ ନଃ ପିତା । ଅନ୍ନପତେ ନ୍ନସ୍ଯ ନୋ ଦେହି ॥ ] (ଅ.ଵେ. 17. , 11. )
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଏହି ସୂକ୍ତର ତୁମେ ନେତା; ଏହାର ସନ୍ତାନକୁ ଜାଗ୍ରତ କର ଓ ଉନ୍ନତି ଦିଅ। ଯେ ସମସ୍ତ ଭଲ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ସବୁ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ। ଆମେ ସଭାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସନ୍ତାନ ସହିତ ମହାନ କଥା କହିପାରିବା। [ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା, ଅନ୍ନର ମାଲିକ, ଆମକୁ ଅନ୍ନ ଦିଅ।]
ଅପେତୋ ଯନ୍ତୁ ପଣଯୋ ଽସୁମ୍ନା ଦେଵପୀଯଵଃ । ଅସ୍ଯ ଲୋକଃ ସୁତାଵତଃ । ଦ୍ଯୁଭିର୍ ଅହୋଭିର୍ ଅକ୍ତୁଭିର୍ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯମୋ ଦଦାତ୍ଵ୍ ଅଵସାନମ୍ ଅସ୍ମୈ
ଖରାପ ଲୋକମାନେ, ଅମାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରୁ ଦୂରେ ଯାଉ। ଏହି ଜଗତ ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି ସେଠି ତାଙ୍କର। ଦିନ, ରାତି ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ଯମ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନିଜ ଅବସାନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସଵିତା ତେ ଶରୀରେଭ୍ଯଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଲୋକମ୍ ଇଚ୍ଛତୁ । ତସ୍ମୈ ଯୁଜ୍ଯନ୍ତାମ୍ ଉସ୍ରିଯାଃ
ସବିତା ତୁମ ଦେହରୁ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଁମାନେ ଯୋଡ଼ାଯାଉ।
ଵାଯୁଃ ପୁନାତୁ । ସଵିତା ପୁନାତୁ । ଅଗ୍ନେର୍ ଭ୍ରାଜସା । ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ଚସା । ଵି ମୁଚ୍ଯନ୍ତାମ୍ ଉସ୍ରିଯାଃ
ବାୟୁ ଶୁଧ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ; ସବିତା ଶୁଧ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନିର ତେଜ ଦ୍ୱାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା, ଗାଁମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥେ ଵୋ ନିଷଦନଂ ପର୍ଣେ ଵୋ ଵସତିଷ୍ କୃତା । ଗୋଭାଜଽଇତ୍ କିଲାସଥ ଯତ୍ ସନଵଥ ପୂରୁଷମ୍
ତୁମର ବସିବା ସ୍ଥାନ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ତଳେ, ତୁମର ଘର ଏହି ପତ୍ରରେ। ଗାଁର ଦୁଧରେ ତୁମେ ପୋଷିତ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମଣିଷକୁ ପୁନଃ ନବୀନ କର।
ସଵିତା ତେ ଶରୀରାଣି ମାତୁର୍ ଉପସ୍ଥ ଽ ଆ ଵପତୁ । ତସ୍ମୈ ପୃଥିଵି ଶଂ ଭଵ
ସବିତା ତୁମ ଦେହକୁ ମାଆର କୋଳରେ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ; ପୃଥିବୀ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃଦୁ ହେଉ।
ପ୍ରଜାପତୌ ତ୍ଵା ଦେଵତାଯାମ୍ ଉପୋଦକେ ଲୋକେ ନି ଦଧାମ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଅପ ନଃ ଶୋଶୁଚଦ୍ ଅଘମ୍
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଭିତରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକରେ, ଜଳର ଜଗତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ରଖୁଛି। ଜଳ ଆମ ପାପ ଦୂର କରୁ।
ପରଂ ମୃତ୍ଯୋ ଽ ଅନୁ ପରେହି ପନ୍ଥାଂ ଯସ୍ ତେ ଽ ଅନ୍ଯ ଇତରୋ ଦେଵଯାନାତ୍ । ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତେ ଶୃଣ୍ଵତେ ତେ ବ୍ରଵୀମି ମା ନଃ ପ୍ରଜାꣳ ରୀରିଷୋ ମୋତ ଵୀରାନ୍
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ଦୂରକୁ ଯାଅ, ତୁମ ନିଜ ପଥ ଅନୁସର, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ ପଥରୁ ଭିନ୍ନ। ଯିଏ ଦେଖିପାରେ ଓ ଶୁଣିପାରେ, ସେଉଁଠିକୁ କହୁଛି: ଆମ ସନ୍ତାନକୁ ବା ନାୟକମାନେକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନାହାଁ।
ଶଂ ଵାତଃ ଶꣳ ହି ତେ ଘୃଣିଃ ଶଂ ତେ ଭଵନ୍ତ୍ଵ୍ ଇଷ୍ଟକାଃ । ଶଂ ତେ ଭଵନ୍ତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନଯଃ ପାର୍ଥିଵାସୋ ମା ତ୍ଵାଭି ଶୂଶୁଚନ୍
ବାୟୁ ତୁମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଆଣୁ, ତୁମର ତେଜ ଶାନ୍ତି ଦିଅ, ଇଟାମାନେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ, ପୃଥିବୀର ଅଗ୍ନିମାନେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ; ସେମାନେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦିଅନ୍ତୁ।
କଲ୍ପନ୍ତାଂ ତେ ଦିଶସ୍ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଆପଃ ଶିଵତମାସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ଭଵନ୍ତୁ ସିନ୍ଧଵଃ । ଅନ୍ତରିକ୍ଷꣳ ଶିଵଂ ତୁଭ୍ଯଂ କଲ୍ପନ୍ତାଂ ତେ ଦିଶଃ ସର୍ଵାଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ, ଜଳ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ନଦୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ଆକାଶ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ।
ଅଶ୍ମନ୍ଵତୀ ରୀଯତେ ସꣳ ରଭଧ୍ଵମ୍ ଉତ୍ ତିଷ୍ଠତ ପ୍ର ତରତା ସଖାଯଃ । ଅତ୍ର ଜହୀମୋ ଽଶିଵା ଯେ ଽ ଅସଞ୍ଛିଵାନ୍ ଵଯମ୍ ଉତ୍ତରେମାଭି ଵାଜାନ୍
ପଥର ଭରା ଗାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି; ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଚେଷ୍ଟା କର, ଉଠ, ଆଗକୁ ବଢ଼, ବନ୍ଧୁମାନେ! ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଭ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା; ଆମେ ଶୁଭ ହୋଇ ଆମ ଲାଭ ସହିତ ପାର ହେବା।
ଅପାଘମ୍ ଅପ କିଲ୍ଵିଷମ୍ ଅପ କୃତ୍ଯାମ୍ ଅପୋ ରପଃ । ଅପାମାର୍ଗ ତ୍ଵମ୍ ଅସ୍ମଦ୍ ଅପ ଦୁଃଷ୍ଵପ୍ନ୍ଯꣳ ସୁଵ
ପାପ ଦୂର ହେଉ, ଦୋଷ ଦୂର ହେଉ, କୁକର୍ମ ଦୂର ହେଉ, ଅପଶକୁନ ଦୂର ହେଉ! ଅପମାର୍ଗ, ତୁମେ ଆମ ପାଖରୁ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଦୂର କର।
ସୁମିତ୍ରିଯା ନ ଽ ଆପ ଽ ଓଷଧଯଃ ସନ୍ତୁ ଦୁର୍ମିତ୍ରିଯାସ୍ ତସ୍ମୈ ସନ୍ତୁ ଯୋ ଽସ୍ମାନ୍ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଯଂ ଚ ଵଯଂ ଦ୍ଵିଷ୍ମଃ
ପାଣି ଓ ଔଷଧି ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ହେଉ; ଯିଏ ଆମକୁ ଘୃଣା କରେ ଓ ଯାହାକୁ ଆମେ ଘୃଣା କରୁ, ସେଠି ପାଇଁ ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ହେଉ।
ଅନଡ୍ଵାହମ୍ ଆ ରଭାମହେ ସୌରଭେଯꣳ ସ୍ଵସ୍ତଯେ । ସ ନ ଽ ଇନ୍ଦ୍ର ଽ ଇଵ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵହ୍ନିଃ ସଂତରଣୋ ଭଵ
ଆମେ ଶୁଭ ପାଇଁ ଦୁଘାଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ବୃଷଭକୁ ଧରୁଛୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ଏ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପାରାପାରିରେ ନେତୃତ୍ୱ କର।
ଉଦ୍ ଵଯଂ ତମସସ୍ ପରି ସ୍ଵଃ ପଶ୍ଯନ୍ତ ଽ ଉତ୍ତରମ୍ । ଦେଵଂ ଦେଵତ୍ରା ସୂର୍ଯମ୍ ଅଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଆମେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଛାଡ଼ି ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକ ଦେଖିଛୁ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଜ୍ୟୋତିକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ।
ଇମଂ ଜୀଵେଭ୍ଯଃ ପରିଧିଂ ଦଧାମି ମୈଷାଂ ନୁ ଗାଦ୍ ଅପରୋ ଽ ଅର୍ଥମ୍ ଏତମ୍ । ଶତଂ ଜୀଵନ୍ତୁ ଶରଦଃ ପୁରୂଚୀର୍ ଅନ୍ତର୍ ମୃତ୍ଯୁଂ ଦଧତାଂ ପର୍ଵତେନ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି; ଏହାକୁ କେହି ତାଙ୍କର ଲାଭ ପାଇଁ ଅତିକ୍ରମ କରିନ ଦେଉ। ସେମାନେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅନେକ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତୁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ରଖନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନ ଽ ଆଯୂꣳଷି ପଵସ ଽ ଆ ସୁଵୋର୍ଜମ୍ ଇଷଂ ଚ ନଃ । ଆରେ ବାଧସ୍ଵ ଦୁଚ୍ଛୁନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ପବିତ୍ର କର, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ, ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ପାଖକୁ ନେଇଯା। ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଅପମଙ୍ଗଳକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେ।