ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାꣳ୨ଽ ଅନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖୁଛ। ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦେଖୁଛ।
ଦୈଵ୍ଯାଵ୍ ଅଧ୍ଵର୍ଯୂ ଽ ଆ ଗତꣳ ରଥେନ ସୂର୍ଯତ୍ଵଚା । ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞꣳ ସମ୍ ଅଞ୍ଜାଥେ । ତଂ ପ୍ରତ୍ନଥା । ଅଯଂ ଵେନଃ। ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମ୍(ଅ.ଵେ.) ଅଯଂ ଵେନଃ । ଚିତ୍ରମ୍ ଦେଵାନାମ୍
ଦେବତା ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ରଥରେ ଆସନ୍ତୁ, ମଧୁ ଦେଇ ଯଜ୍ଞକୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତୁ। ସେମାନେ ପୁରାତନ। ଏହି ହେଉଛି ବେନ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ। ଏହି ବେନ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମତ୍କାର।
ଆ ନ ଽ ଇଡାଭିର୍ ଵିଦଥେ ସୁଶସ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନରଃ ସଵିତା ଦେଵ ଽ ଏତୁ । ଅପି ଯଥା ଯୁଵାନୋ ମତ୍ସଥା ନୋ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଅଭିପିତ୍ଵେ ମନୀଷା
ଇଡାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ, ବିଶ୍ୱାନର ଦେବତା ସବିତା ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଯେପରି ଯୁବକମାନେ ଆମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଆମପ୍ରତି ଭଲ ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯଦ୍ ଅଦ୍ଯ କଚ୍ ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ନ୍ ଉଦଗା ଽ ଅଭି ସୂର୍ଯ । ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଶେ
ଆଜି ଯାହା କିଛି ହେଲା, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେ ସବୁ କିଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି।
ତରଣିର୍ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦ୍ ଅସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମ୍ ଆ ଭାସି ରୋଚନମ୍
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ। ସମଗ୍ର ଆକାଶକୁ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
ତତ୍ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦେଵତ୍ଵଂ ତନ୍ ମହିତ୍ଵଂ ମଧ୍ଯା କର୍ତୋର୍ ଵିତତꣳ ସଂ ଜଭାର । ଯଦେଦ୍ ଅଯୁକ୍ତ ହରିତଃ ସଧସ୍ଥାଦ୍ ଆଦ୍ ରାତ୍ରୀ ଵାସସ୍ ତନୁତେ ସିମସ୍ମୈ
ଏହି ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦେବତ୍ୱ, ସେଇ ମହତ୍ତ୍ୱ, ମଧ୍ୟାକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ, ସେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ହରିତ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଓଢ଼ାଏ।
ତନ୍ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଭିଚକ୍ଷେ ସୂର୍ଯୋ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଦ୍ଯୋର୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅନନ୍ତମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ରୁଶଦ୍ ଅସ୍ଯ ପାଜଃ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଧରିତଃ ସଂ ଭରନ୍ତି
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ରୂପକୁ ଆକାଶର କୋଳରେ ତିଆରି କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଏକ ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ୟଟି ଅନ୍ଧାର; ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାସାଥିରେ ବୋହନ୍ତି।
ବଣ୍ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି ସୂର୍ଯ ବଡ୍ ଆଦିତ୍ଯ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି । ମହସ୍ ତେ ସତୋ ମହିମା ପନସ୍ଯତେ ଦ୍ଧା ଦେଵ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି
ତୁମେ ବଡ଼, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ବଡ଼, ହେ ଆଦିତ୍ୟ। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଏହି ବଡ଼ତ୍ୱ ଗୁଣଗାନ କରାଯାଏ। ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ବଡ଼।
ବଟ୍ ସୂର୍ଯ ଶ୍ରଵସା ମହାꣳ୨ଽ ଅସି ସତ୍ରା ଦେଵ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି । ମହ୍ନା ଦେଵାନାମ୍ ଅସୁର୍ଯଃ ପୁରୋହିତୋ ଵିଭୁ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଦାଭ୍ଯମ୍
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼, ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବତା, ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱରେ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେର ଅଧିପତି, ପୂର୍ବଜ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଚ୍ୟୁତ ଆଲୋକ।
ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଽ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ । ଵସୂନି ଜାତେ ଜନମାନ ଽ ଓଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମ
ଯେପରି ଆଶା କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦାନର ଅଂଶ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଆମେ ଅଂଶ ବାଣ୍ଟୁଥିଲୁ।
ଅଦ୍ଯା ଦେଵା ଽ ଉଦିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ନିର୍ ଅꣳହସଃ ପିପୃତା ନିର୍ ଅଵଦ୍ଯାତ୍ । ତନ୍ ନୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମାମହନ୍ତାମ୍ ଅଦିତିଃ ସିନ୍ଧୁଃ ପୃଥିଵୀ ଽ ଉତ ଦ୍ଯୌଃ
ଆଜି, ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌଃ ଆମକୁ କେବେ ଅପକାର ନ କରନ୍ତୁ।
ଆ କୃଷ୍ଣେନ ରଜସା ଵର୍ତମାନୋ ନିଵେଶଯନ୍ନ୍ ଅମୃତଂ ମର୍ତ୍ଯଂ ଚ । ହିରଣ୍ଯଯେନ ସଵିତା ରଥେନା ଦେଵୋ ଯାତି ଭୁଵନାନି ପଶ୍ଯନ୍
କଳା ଆକାଶରେ ଚଳି, ଅମୃତ ଓ ମରଣଶୀଳ ଦୁହେଁକୁ ନିର୍ମାଣ କରି, ସବିତା ଦେବତା ସୁନା ରଥରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖୁଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ ଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଵାଵୃଜେ ସୁପ୍ରଯା ବର୍ହିର୍ ଏଷାମ୍ ଆ ଵିଶ୍ପତୀଵ ବୀରିଟ ଽ ଇଯାତେ । ଵିଶାମ୍ ଅକ୍ତୋର୍ ଉଷସଃ ପୂର୍ଵହୂତୌ ଵାଯୁଃ ପୂଷା ସ୍ଵସ୍ତଯେ ନିଯୁତ୍ଵାନ୍
ସୁନିଯୋଜିତ କୁଶାସନ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ଯେପରି ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ଉଷାର ପ୍ରଥମ ଆହ୍ୱାନରେ, ବାୟୁ ଓ ପୂଷା ତାଙ୍କର ରଥ ସହିତ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଆସନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ବୃହସ୍ପତିଂ ମିତ୍ରାଗ୍ନିଂ ପୂଷଣଂ ଭଗମ୍ । ଆଦିତ୍ଯାନ୍ ମାରୁତଂ ଗଣମ୍
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ବୃହସ୍ପତି, ମିତ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ପୂଷା, ଭଗ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଓ ମାରୁତ ଦଳକୁ ଡାକୁଛି।
ଵରୁଣଃ ପ୍ରାଵିତା ଭୁଵନ୍ ମିତ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାଭିର୍ ଊତିଭିଃ । କରତାଂ ନଃ ସୁରାଧସଃ
ବରୁଣ ଆମ ପାଳକ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ମିତ୍ର ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ ଆମକୁ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଧି ନ ଇନ୍ଦ୍ରେଷାଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସଜାତ୍ଯାନାମ୍ । ଇତା ମରୁତୋ ଽ ଅଶ୍ଵିନା । [ତଂ ପ୍ରତ୍ନଥା । ଅଯଂ ଵେନଃ । ଯେ ଦେଵାସଃ । ଆ ନ ଇଡାଭିଃ । ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୋମ୍ଯଂ ମଧୁ ।] (ଅ.ଵେ. 7.12, 16. 19, ) ଓମାସଶ୍ ଚର୍ଷଣୀଧୃତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସଜାତୀୟ, ମାରୁତ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁ, ପୁରାତନ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ବେନା, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇଡା ନିବେଦନ ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ସୋମର ମଧୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ, ହେ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ।
ଅଗ୍ନ ଽ ଇନ୍ଦ୍ର ଵରୁଣ ମିତ୍ର ଦେଵାଃ ଶର୍ଧଃ ପ୍ର ଯନ୍ତ ମାରୁତୋତ ଵିଷ୍ଣୋ । ଉଭା ନାସତ୍ଯା ରୁଦ୍ରୋ ଽ ଅଧ ଗ୍ନାଃ ପୂଷା ଭଗଃ ସରସ୍ଵତୀ ଜୁଷନ୍ତ
ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଦେବତାମାନେ, ଦଳ, ମାରୁତ, ବିଷ୍ଣୁ, ଉଭୟ ଅଶ୍ୱିନୀ, ରୁଦ୍ର, ଦେବୀମାନେ, ପୂଷା, ଭଗ ଓ ସରସ୍ୱତୀ—ସେମାନେ ଆମର ନିବେଦନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଦିତିꣳ ସ୍ଵଃ ପୃଥିଵୀଂ ଦ୍ଯାଂ ମରୁତଃ ପର୍ଵତାꣳ୨ଽ ଅପଃ । ହୁଵେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୂଷଣଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଂ ଭଗଂ ନୁ ଶꣳସꣳ ସଵିତାରମୂତଯେ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆଦିତି, ଦିଗନ୍ତ, ପୃଥିବୀ, ମାରୁତ, ପାହାଡ଼, ଜଳମାନେ, ବିଷ୍ଣୁ, ପୂଷା, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଭଗ ଓ ସବିତାକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛି।
ଅସ୍ମେ ରୁଦ୍ରା ମେହନା ପର୍ଵତାସୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଭରହୂତୌ ସଜୋଷାଃ । ଯଃ ଶꣳସତେ ସ୍ତୁଵତେ ଧାଯି ପଜ୍ର ଽ ଇନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଽ ଅସ୍ମାꣳ୨ଽ ଅଵନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ରୁଦ୍ରମାନେ, ପ୍ରବଳମାନେ, ପାହାଡ଼ମାନେ, ବୃତ୍ର ନାଶ ଓ ଆହ୍ୱାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଯିଏ ଗୁଣଗାନ କରେ ଓ ସ୍ତୁତି କରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଅର୍ଵାଞ୍ଚୋ ଽ ଅଦ୍ଯା ଭଵତା ଯଜତ୍ରା ଽ ଆ ଵୋ ହାର୍ଦି ଭଯମାନୋ ଵ୍ଯଯେଯମ୍ । ତ୍ରାଧ୍ଵଂ ନୋ ଦେଵା ନିଜୁରୋ ଵୃକସ୍ଯ ତ୍ରାଧ୍ଵଂ କର୍ତାଦ୍ ଅଵପଦୋ ଯଜତ୍ରାଃ
ଆଜି ଆପଣମାନେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ, ହେ ପୂଜ୍ୟମାନେ; ଭୟଭିତ ହୋଇ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ମନରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି। ଦେବତାମାନେ, ଆମକୁ ବଘ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, କ୍ଷତିକାରୀ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ପୂଜ୍ୟମାନେ।
ଵିଶ୍ଵେ ଽ ଅଦ୍ଯ ମରୁତୋ ଵିଶ୍ଵ ଽ ଊତୀ ଵିଶ୍ଵେ ଭଵନ୍ତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନଯଃ ସମିଦ୍ଧାଃ । ଵିଶ୍ଵେ ନୋ ଦେଵା ଽ ଅଵସା ଗମନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ଦ୍ରଵିଣଂ ଵାଜୋ ଽ ଅସ୍ମେ
ଆଜି ସମସ୍ତ ମାରୁତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆମ ପାଖକୁ ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଶକ୍ତି ଆମ ପାଖରେ ହେଉ।
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ଶୃଣୁତେମꣳ ହଵଂ ମେ ଯେ ଽ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯ ଽ ଉପ ଦ୍ଯଵି ଷ୍ଠ । ଯେ ଽ ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵା ଽ ଉତ ଵା ଯଜତ୍ରା ଽ ଆସଦ୍ଯାସ୍ମିନ୍ ବର୍ହିଷି ମାଦଯଧ୍ଵମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ମୋର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣନ୍ତୁ—ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟାକାଶରେ, ଯେଉଁମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ସହିତ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜ୍ୟ, ସେମାନେ ଏହି କୁଶାସନରେ ବସି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।
ଦେଵେଭ୍ଯୋ ହି ପ୍ରଥମଂ ଯଜ୍ଞିଯେଭ୍ଯୋ ଽମୃତତ୍ଵꣳ ସୁଵସି ଭାଗମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ଆଦ୍ ଇଦ୍ ଦାମାନꣳ ସଵିତର୍ ଵ୍ଯ୍ ଊର୍ଣୁଷେ ଽନୂଚୀନା ଜୀଵିତା ମାନୁଷେଭ୍ଯଃ
ଦେବତାମାନେ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ଅମରତ୍ୱ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଂଶ ଦିଅଛ; ସବିତା, ତୁମେ ଦାନ ବିସ୍ତାର କର, ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦିଅ।
ପ୍ର ଵାଯୁମ୍ ଅଚ୍ଛା ବୃହତୀ ମନୀଷା ବୃହଦ୍ରଯିଂ ଵିଶ୍ଵଵାରꣳ ରଥପ୍ରାମ୍ । ଦ୍ଯୁତଦ୍ଯାମା ନିଯୁତଃ ପତ୍ଯମାନଃ କଵିଃ କଵିମ୍ ଇଯକ୍ଷସି ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ
ମୁଁ ବାୟୁଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ଚିନ୍ତା ଦେଉଛି, ବହୁତ ଧନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା, ରଥର ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ, ରଥମାନେ, କବି, ତୁମେ କବିଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ, ହେ ପୂଜ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ଽ ଇମେ ସୁତା ଽ ଉପ ପ୍ରଯୋଭିର୍ ଆଗତମ୍ । ଇନ୍ଦଵୋ ଵାମ୍ ଉଶନ୍ତି ହି
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ଏହି ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାନୀୟ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ; ଦୟା ସହିତ ଆସନ୍ତୁ, କାରଣ ସୋମ ଧାରା ଆପଣମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ମିତ୍ରꣳ ହୁଵେ ପୂତଦକ୍ଷଂ ଵରୁଣଂ ଚ ରିଶାଦସମ୍ । ଧିଯଂ ଘୃତାଚୀꣳ ସାଧନ୍ତା
ମୁଁ ମିତ୍ରଙ୍କୁ, ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ, ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ, ନ୍ୟାୟପରାୟଣ, ଡାକୁଛି; ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚିନ୍ତା ସାଧନ କରନ୍ତି।
ଦସ୍ରା ଯୁଵାକଵଃ ସୁତା ନାସତ୍ଯା ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ଆ ଯାତꣳ ରୁଦ୍ରଵର୍ତନୀ । [ ତଂ ପ୍ରତ୍ନଥା । ଅଯଂ ଵେନଃ ॥ ](ଅ.ଵେ. 7.12.16)
ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୁବକ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଏହି ଚାପି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାନୀୟ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କୁଶାସନରେ; ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପଥରେ ଆସନ୍ତୁ। ପୁରାତନ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ବେନା ଉପରେ।
ଵିଦଦ୍ ଯଦୀ ସରମା ରୁଗ୍ଣମ୍ ଅଦ୍ରେର୍ ମହି ପାଥଃ ପୂର୍ଵ୍ଯꣳ ସଧ୍ର୍ଯକ୍ କଃ । ଅଗ୍ରଂ ନଯତ୍ ସୁପଦ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷରାଣାମ୍ ଅଚ୍ଛା ରଵଂ ପ୍ରଥମା ଜାନତୀ ଗାତ୍
ଯେତେବେଳେ ସରମା ପାହାଡ଼ର ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ପଥ ଓ ପୁରୁଣା ବଡ଼ ରାସ୍ତା ଖୋଜିଲେ, ସେଙ୍କର ସହଯାତ୍ରୀ କିଏ ଥିଲେ? ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଲ ଚଳିଥିବା ଶବ୍ଦମାନେକୁ ଆଗକୁ ନେଲେ, ସେ ପ୍ରଥମ ଧ୍ୱନି ଜାଣି, ଗାଇଲେ।
ନହି ସ୍ପଶମ୍ ଅଵିଦନ୍ନ୍ ଅନ୍ଯମ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଵୈଶ୍ଵାନରାତ୍ ପୁର ଽ ଏତାରମ୍ ଅଗ୍ନେଃ । ଏମ୍ ଏନମ୍ ଅଵୃଧନ୍ନ୍ ଅମୃତା ଽ ଅମର୍ତ୍ଯଂ ଵୈଶ୍ଵାନରଂ କ୍ଷୈତ୍ରଜିତ୍ଯାଯ ଦେଵାଃ
ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି ପଥ ଜାଣିନଥିଲେ, କେବଳ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିର ପୁରୁଣା ପଥ; ଅମରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ, ଅମର ବୈଶ୍ୱାନରକୁ ରାଜ୍ୟ ଜିତିବା ପାଇଁ, ହେ ଦେବତାମାନେ।
ଉଗ୍ରା ଵିଘନିନା ମୃଧ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ହଵାମହେ । ତା ନୋ ମୃଡାତ ଽ ଈଦୃଶେ
ଉଗ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ସେମାନେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ।