ଅଗ୍ନେ ଶର୍ଧ ମହତେ ସୌଭଗାଯ ତଵ ଦ୍ଯୁମ୍ନାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାନି ସନ୍ତୁ । ସଂ ଜାସ୍ପତ୍ଯꣳ ସୁଯମମ୍ ଆ କୃଣୁଷ୍ଵ ଶତ୍ରୂଯତାମ୍ ଅଭି ତିଷ୍ଠା ମହାꣳସି
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ସେନାକୁ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ନେଇଯାଅ । ତୁମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହିମା ଆମ ପାଖରେ ଥାଉ । ଆମ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଏବଂ ଶାସନକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ ।
ତ୍ଵାꣳ ହି ମନ୍ଦ୍ରତମମ୍ ଅର୍କଶୋକୈର୍ ଵଵୃମହେ ମହି ନଃ ଶ୍ରୋଷ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ତ୍ଵା ଶଵସା ଦେଵତା ଵାଯୁଂ ପୃଣନ୍ତି ରାଧସା ନୃତମାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ ଆମେ ତୁମକୁ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ବାଛିଛୁ । ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଦେବତା ଓ ବାୟୁଙ୍କ ପରି ତୁମକୁ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ।
ତ୍ଵେ ଽ ଅଗ୍ନେ ସ୍ଵାହୁତ ପ୍ରିଯାସଃ ସନ୍ତୁ ସୂରଯଃ । ଯନ୍ତାରୋ ଯେ ମଘଵାନୋ ଜନାନାମୂର୍ଵାନ୍ ଦଯନ୍ତ ଗୋନାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଭାବେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ହେଉନ୍ତୁ । ଯେଉଁ ଦାତାମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଚରାଗାହ ଦେଇ ଗାଁମାନେ ପାଇଁ ଉପକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଶ୍ରୁଧି ଶ୍ରୁତ୍କର୍ଣ ଵହ୍ନିଭିର୍ ଦେଵୈର୍ ଅଗ୍ନେ ସଯାଵଭିଃ । ଆ ସୀଦନ୍ତୁ ବର୍ହିଷି ମିତ୍ରୋ ଽ ଅର୍ଯମା ପ୍ରାତର୍ଯାଵାଣୋ ଽ ଅଧ୍ଵରମ୍
ଅଗ୍ନି, ଶ୍ରବଣଶୀଳ ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ । ପ୍ରଭାତରେ ଆସୁଥିବା ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଯଜ୍ଞରେ ଦର୍ଭୀରେ ବସନ୍ତୁ ।
ଵିଶ୍ଵେଷାମ୍ ଅଦିତିର୍ ଯଜ୍ଞିଯାନାଂ ଵିଶ୍ଵେଷାମ୍ ଅତିଥିର୍ ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ ଦେଵାନାମ୍ ଅଵ ଽ ଆଵୃଣାନଃ ସୁମୃଡୀକୋ ଭଵତୁ ଜାତଵେଦାଃ
ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦିତି ସର୍ବୋତ୍ତମ । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଅତିଥି । ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା ଜାତବେଦା, ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉ ।
ମହୋ ଽ ଅଗ୍ନେଃ ସମିଧାନସ୍ଯ ଶର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅନାଗା ମିତ୍ରେ ଵରୁଣେ ସ୍ଵସ୍ତଯେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ସ୍ଯାମ ସଵିତୁଃ ସଵୀମନି ତଦ୍ ଦେଵାନାମ୍ ଅଵୋ ଽ ଅଦ୍ଯା ଵୃଣୀମହେ
ବଡ଼ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ, ଆମେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦୋଷରହିତ ହେଉ, ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ । ସବିତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଉ । ଆଜି ଆମେ ଦେବତାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ ।
ଆପଶ୍ ଚିତ୍ ପିପ୍ଯୁ ସ୍ତର୍ଯୋ ନ ଗାଵୋ ନକ୍ଷନ୍ନ୍ ଋତଂ ଜରିତାରସ୍ ତ ଽ ଇନ୍ଦ୍ର । ଯାହି ଵାଯୁର୍ ନ ନିଯୁତୋ ନୋ ଽ ଅଚ୍ଛା ତ୍ଵꣳ ହି ଧୀଭିର୍ ଦଯସେ ଵି ଵାଜାନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଗାଁମାନେ ଦୁଧ ଭରି ଚାଲିଆସନ୍ତି, ସେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଗାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ । ବାୟୁ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପାଖକୁ ଯେପରି ଆସନ୍ତି, ସେପରି ଆସ, କାରଣ ତୁମେ ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଫଳ ବଣ୍ଟନ କର ।
ଗାଵ ଽ ଉପାଵତାଵତଂ ମହୀ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରପ୍ସୁଦା । ଉଭା କର୍ଣା ହିରଣ୍ଯଯା
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ ଗାଁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଉଭୟ କାନ୍ ହେଉଛି ସୁନାର ।
ଯଦ୍ ଅଦ୍ଯ ସୂର ଽ ଉଦିତେ ନାଗା ମିତ୍ରୋ ଽ ଅର୍ଯମା । ସୁଵାତି ସଵିତା ଭଗଃ
ଆଜି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବାବେଳେ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଜାଗିଛନ୍ତି, ସବିତା ଓ ଭଗ ଶୁଭ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ଆ ସୁତେ ସିଞ୍ଚତ ଶ୍ରିଯꣳ ରୋଦସ୍ଯୋର୍ ଅଭିଶ୍ରିଯମ୍ । ରସା ଦଧୀତ ଵୃଷଭମ୍ ॥[ ତଂ ପ୍ରତ୍ନଥା। ଅଯଂ ଵେନଃ॥]
ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ, ଶ୍ରୀ ଓ ରୋଦସୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଢେଉଁ । ରସା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭକୁ ଧାରଣ କରୁ । [ସେହି ପୁରାତନ, ଏହି ହେଉଛି ବେନା ।]
ଆତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ପରି ଵିଶ୍ଵେ ଽ ଅଭୂଷଞ୍ ଛ୍ରିଯୋ ଵସାନଶ୍ ଚରତି ସ୍ଵରୋଚିଃ । ମହତ୍ ତଦ୍ ଵୃଷ୍ଣୋ ଽ ଅସୁରସ୍ଯ ନାମା ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ଽ ଅମୃତାନି ତସ୍ଥୌ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇ ସୁସଜ୍ଜିତ କରନ୍ତି, ସେ ଦୀପ୍ତିରେ ଚାଲିଥାଏ । ସେହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରଙ୍କର ବଡ଼ ନାମ, ସେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଅମୃତ ଜିନିଷକୁ ସ୍ଥିର କରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ର ଵୋ ମହେ ମନ୍ଦମାନାଯାନ୍ଧସୋ ଽର୍ଚା ଵିଶ୍ଵାନରାଯ ଵିଶ୍ଵାଭୁଵେ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ସୁମଖꣳ ସହୋ ମହି ଶ୍ରଵୋ ନୃମ୍ଣଂ ଚ ରୋଦସୀ ସପର୍ଯତଃ
ମହାନ, ଆନନ୍ଦମୟ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଶ୍ୱାନରଙ୍କୁ ଆମେ ମଦକର ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ । ଯାହାଙ୍କ ଦୟା, ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦୁଇ ଜଗତ୍ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ।
ବୃହନ୍ନ୍ ଇଦ୍ ଇଧ୍ମ ଽ ଏଷାଂ ଭୂରି ଶସ୍ତଂ ପୃଥୁଃ ସ୍ଵରୁଃ । ଯେଷାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା
ସେମାନଙ୍କର ଇଂଧନ ବହୁତ, ସ୍ତୁତି ବଡ଼, ଗୀତ ବିଶାଳ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁବକ ବନ୍ଧୁ ।
ଇନ୍ଦ୍ରେହି ମତ୍ସ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧସୋ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୋମପର୍ଵଭିଃ । ମହାꣳ୨ଽ ଅଭିଷ୍ଟିର୍ ଓଜସା
ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ସୋମ ପିଇଥିବା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆସ, ଆନନ୍ଦ କର । ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରମ୍ ଅଵୃଣୋଚ୍ଛର୍ଧନୀତିଃ ପ୍ର ମାଯିନାମ୍ ଅମିନାଦ୍ ଵର୍ପଣୀତିଃ । ଅହନ୍ ଵ୍ଯꣳସମ୍ ଉଶଧଗ୍ ଵନେଷ୍ଵ୍ ଆଵିର୍ ଧେନା ଽ ଅକୃଣୋଦ୍ ରାମ୍ଯାଣାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରେ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ମାୟାବୀମାନେ ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ଦେଖାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ସର୍ପକୁ ମାରି, ଗାଈମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବାହାରିଲେ।
କୁତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ମାହିନଃ ସନ୍ନ୍ ଏକୋ ଯାସି ସତ୍ପତେ କିଂ ତ ଽ ଇତ୍ଥା । ସଂ ପୃଚ୍ଛସେ ସମରାଣଃ ଶୁଭାନୈର୍ ଵୋଚେସ୍ ତନ୍ ନୋ ହରିଵୋ ଯତ୍ ତେ ଽ ଅସ୍ମେ । ମହାꣳ୨ଽ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯ ଽ ଓଜସା । କଦା ଚନ ସ୍ତରୀର୍ ଅସି । କଦା ଚନ ପ୍ର ଯୁଚ୍ଛସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଏକା ଏକା ଚାଲିଯାଉଛ? ସତ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ କ’ଣ କରୁଛ? ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେଙ୍କୁ ପଚାରୁଛ, ହେ ମଘବାନ୍, ଆମ ପାଇଁ ଯାହା ରଖିଛ, ସେଥିରେ ଆମକୁ କହ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼, କେବେ ତୁମେ ହାରିନାହାଁତ, କେବେ ତୁମେ ତ୍ୟାଗିତ ହେଉନାହାଁତ।
ଆ ତତ୍ ତ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରାଯଵଃ ପନନ୍ତାଭି ଯ ଽ ଊର୍ଵଂ ଗୋମନ୍ତଂ ତିତୃତ୍ସାନ୍ । ସକୃତ୍ସ୍ଵଂ ଯେ ପୁରୁପୁତ୍ରାଂ ମହୀꣳ ସହସ୍ରଧାରାଂ ବୃହତୀଂ ଦୁଦୁକ୍ଷନ୍
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆୟବମାନେ ଗୋଧନ ଭରା ଜମିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ପିଲାର ପିତା, ସେମାନେ ଏକା ସାଥିରେ ମହା ଧାରା ଭରା, ବଡ଼ ଧରିତ୍ରୀକୁ ଦୁଧ କାଢ଼ିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଇମାଂ ତେ ଧିଯଂ ପ୍ର ଭରେ ମହୋ ମହୀମ୍ ଅସ୍ଯ ସ୍ତୋତ୍ରେ ଧିଷଣା ଯତ୍ ତ ଽ ଆନଜେ । ତମ୍ ଉତ୍ସଵେ ଚ ପ୍ରସଵେ ଚ ସାସହିମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵାସଃ ଶଵସାମଦନ୍ନ୍ ଅନୁ
ମୁଁ ଏହି ଚିନ୍ତାକୁ, ମହାନ୍ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଦେଉଛି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଯାହା ମୁଁ ରଚିଛି। ଉତ୍ସବ ଓ ପ୍ରୟାସରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବିଜୟୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଵିଭ୍ରାଡ୍ ବୃହତ୍ ପିବତୁ ସୋମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵ୍ ଆଯୁର୍ ଦଧଦ୍ ଯଜ୍ଞପତାଵ୍ ଅଵିହ୍ରୁତମ୍ । ଵାତଜୂତୋ ଯୋ ଽ ଅଭିରକ୍ଷତି ତ୍ମନା ପ୍ରଜାଃ ପୁପୋଷ ପୁରୁଧା ଵି ରାଜତି
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ବଡ଼ ତାଲେ, ସେ ମଧୁର ସୋମରସ ପିଉନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞର ମାଲିକମାନେକୁ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯିଏ ବାୟୁରେ ଚଳିତ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଅନେକ ଉପାୟରେ ଲୋକମାନେକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଚମକି ଉଠନ୍ତି।
ଉଦ୍ ଉ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯꣳ ସ୍ଵାହା
ଉପରକୁ, ସେଇ ଜାତବେଦସ୍ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କିରଣମାନେ ବହିନେଇଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ। ସ୍ୱାହା!
ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାꣳ୨ଽ ଅନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖୁଛ। ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦେଖୁଛ।
ଦୈଵ୍ଯାଵ୍ ଅଧ୍ଵର୍ଯୂ ଽ ଆ ଗତꣳ ରଥେନ ସୂର୍ଯତ୍ଵଚା । ମଧ୍ଵା ଯଜ୍ଞꣳ ସମ୍ ଅଞ୍ଜାଥେ । ତଂ ପ୍ରତ୍ନଥା । ଅଯଂ ଵେନଃ। ଚିତ୍ରଂ ଦେଵାନାମ୍(ଅ.ଵେ.) ଅଯଂ ଵେନଃ । ଚିତ୍ରମ୍ ଦେଵାନାମ୍
ଦେବତା ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ରଥରେ ଆସନ୍ତୁ, ମଧୁ ଦେଇ ଯଜ୍ଞକୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତୁ। ସେମାନେ ପୁରାତନ। ଏହି ହେଉଛି ବେନ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ। ଏହି ବେନ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମତ୍କାର।
ଆ ନ ଽ ଇଡାଭିର୍ ଵିଦଥେ ସୁଶସ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନରଃ ସଵିତା ଦେଵ ଽ ଏତୁ । ଅପି ଯଥା ଯୁଵାନୋ ମତ୍ସଥା ନୋ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଅଭିପିତ୍ଵେ ମନୀଷା
ଇଡାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ, ବିଶ୍ୱାନର ଦେବତା ସବିତା ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଯେପରି ଯୁବକମାନେ ଆମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଆମପ୍ରତି ଭଲ ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯଦ୍ ଅଦ୍ଯ କଚ୍ ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ନ୍ ଉଦଗା ଽ ଅଭି ସୂର୍ଯ । ସର୍ଵଂ ତଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଶେ
ଆଜି ଯାହା କିଛି ହେଲା, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେ ସବୁ କିଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି।
ତରଣିର୍ ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦ୍ ଅସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମ୍ ଆ ଭାସି ରୋଚନମ୍
ତୁମେ ଦ୍ରୁତ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ। ସମଗ୍ର ଆକାଶକୁ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
ତତ୍ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦେଵତ୍ଵଂ ତନ୍ ମହିତ୍ଵଂ ମଧ୍ଯା କର୍ତୋର୍ ଵିତତꣳ ସଂ ଜଭାର । ଯଦେଦ୍ ଅଯୁକ୍ତ ହରିତଃ ସଧସ୍ଥାଦ୍ ଆଦ୍ ରାତ୍ରୀ ଵାସସ୍ ତନୁତେ ସିମସ୍ମୈ
ଏହି ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦେବତ୍ୱ, ସେଇ ମହତ୍ତ୍ୱ, ମଧ୍ୟାକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ, ସେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ହରିତ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଓଢ଼ାଏ।
ତନ୍ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯାଭିଚକ୍ଷେ ସୂର୍ଯୋ ରୂପଂ କୃଣୁତେ ଦ୍ଯୋର୍ ଉପସ୍ଥେ । ଅନନ୍ତମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ରୁଶଦ୍ ଅସ୍ଯ ପାଜଃ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଧରିତଃ ସଂ ଭରନ୍ତି
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ରୂପକୁ ଆକାଶର କୋଳରେ ତିଆରି କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଏକ ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ୟଟି ଅନ୍ଧାର; ହରିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାସାଥିରେ ବୋହନ୍ତି।
ବଣ୍ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି ସୂର୍ଯ ବଡ୍ ଆଦିତ୍ଯ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି । ମହସ୍ ତେ ସତୋ ମହିମା ପନସ୍ଯତେ ଦ୍ଧା ଦେଵ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି
ତୁମେ ବଡ଼, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ; ବଡ଼, ହେ ଆଦିତ୍ୟ। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଏହି ବଡ଼ତ୍ୱ ଗୁଣଗାନ କରାଯାଏ। ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ବଡ଼।
ବଟ୍ ସୂର୍ଯ ଶ୍ରଵସା ମହାꣳ୨ଽ ଅସି ସତ୍ରା ଦେଵ ମହାꣳ୨ଽ ଅସି । ମହ୍ନା ଦେଵାନାମ୍ ଅସୁର୍ଯଃ ପୁରୋହିତୋ ଵିଭୁ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଦାଭ୍ଯମ୍
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼, ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବତା, ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼। ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱରେ, ତୁମେ ଦେବତାମାନେର ଅଧିପତି, ପୂର୍ବଜ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଚ୍ୟୁତ ଆଲୋକ।
ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଽ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ । ଵସୂନି ଜାତେ ଜନମାନ ଽ ଓଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମ
ଯେପରି ଆଶା କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦାନର ଅଂଶ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଆମେ ଅଂଶ ବାଣ୍ଟୁଥିଲୁ।