ଵେନସ୍ ତତ୍ ପଶ୍ଯନ୍ ନିହିତଂ ଗୁହା ସଦ୍ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏକନୀଡମ୍ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଇଦꣳ ସଂ ଚ ଵି ଚୈତି ସର୍ଵꣳ ସ ଽ ଓତଃ ପ୍ରୋତଶ୍ ଚ ଵିଭୂଃ ପ୍ରଜାସୁ
ଯିଏ ଦୃଷ୍ଟା ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ତାହାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ନିଡ଼ରେ ମିଶିଯାଏ—ସେଠି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକାଠି ଓ ଅଲଗା ଭାବରେ ଚଳିଥାଏ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଞ୍ଜିତ ଓ ବିସ୍ତୃତ।
ପ୍ର ତଦ୍ ଵୋଚେଦ୍ ଅମୃତଂ ନୁ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଧାମ ଵିଭୃତଂ ଗୁହା ସତ୍ । ତ୍ରୀଣି ପଦାନି ନିହିତା ଗୁହାସ୍ଯ ଯସ୍ ତାନି ଵେଦ ସ ପିତୁଃ ପିତାସତ୍
ଯିଏ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଗନ୍ଧର୍ବ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସେଇ ନିବାସକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ତିନିଟି ପଦ ଗୁହାରେ ରହିଛି; ଯିଏ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ, ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ହୁଏ।
ସ ନୋ ବନ୍ଧୁର୍ ଜନିତା ସ ଵିଧାତା ଧାମାନି ଵେଦ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯତ୍ର ଦେଵା ଽ ଅମୃତମ୍ ଆନଶାନାସ୍ ତୃତୀଯେ ଧାମନ୍ନ୍ ଅଧ୍ଯ୍ ଐରଯନ୍ତ
ସେ ଆମର ବନ୍ଧୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ; ସେ ସମସ୍ତ ନିବାସ ଓ ଜଗତ ଜାଣନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତତ୍ୱ ଲାଗି ତୃତୀୟ ନିବାସକୁ ଉଠିଯାଇଥିଲେ।
ପରୀତ୍ଯ ଭୂତାନି ପରୀତ୍ଯ ଲୋକାନ୍ ପରୀତ୍ଯ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ ଚ । ଉପସ୍ଥାଯ ପ୍ରଥମଜାମ୍ ଋତସ୍ଯାତ୍ମନାତ୍ମାନମ୍ ଅଭି ସଂ ଵିଵେଶ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗକୁ ଆବୃତ କରି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ; ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଦ୍ଯ ଽ ଇତ୍ଵା ପରି ଲୋକାନ୍ ପରି ଦିଶଃ ପରି ସ୍ଵଃ । ଋତସ୍ଯ ତନ୍ତୁଂ ଵିତତଂ ଵିଚୃତ୍ଯ ତଦ୍ ଅପଶ୍ଯତ୍ ତଦ୍ ଅଭଵତ୍ ତଦ୍ ଆସୀତ୍
ସେ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକାଠି କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କଲେ; ସତ୍ୟର ବିସ୍ତୃତ ସୂତ୍ରକୁ ଖୋଜିଲେ; ସେ ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ, ତାହା ହେଲେ, ତାହା ହେଇ ରହିଲେ।
ସଦସସ୍ ପତିମ୍ ଅଦ୍ଭୁତଂ ପ୍ରିଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯମ୍ । ସନିଂ ମେଧାମ୍ ଅଯାସିଷꣳମ୍ ସ୍ଵାହା
ଅଦ୍ଭୁତ, ପ୍ରିୟ, ସଭାର ନାଥ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଆମେ ଯାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁ, ସେଇ ମେଧା ସହିତ ମୋତେ ଏକତା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ସ୍ୱାହା।
ଯାଂ ମେଧାଂ ଦେଵଗଣାଃ ପିତରଶ୍ ଚୋପାସତେ । ତଯା ମାମ୍ ଅଦ୍ଯ ମେଧଯାଗ୍ନେ ମେଧାଵିନଂ କୁରୁ ସ୍ଵାହା
ଯେହି ମେଧାକୁ ଦେବମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି—ସେଇ ମେଧା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ମୋତେ ମେଧାବୀ କର। ସ୍ୱାହା।
ମେଧାଂ ମେ ଵରୁଣୋ ଦଦାତୁ ମେଧାମ୍ ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରଜାପତିଃ । ମେଧାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ ଚ ଵାଯୁଶ୍ ଚ ମେଧାଂ ଧାତା ଦଦାତୁ ମେ ସ୍ଵାହା
ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ପ୍ରଜାପତି ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ, ଧାତା ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ସ୍ୱାହା।
ଇଦଂ ମେ ବ୍ରହ୍ମ ଚ କ୍ଷତ୍ରଂ ଚୋଭେ ଶ୍ରିଯମ୍ ଅଶ୍ନୁତାମ୍ । ମଯି ଦେଵା ଦଧତୁ[ ଦଧଵୁ ] ଶ୍ରିଯମ୍ ଉତ୍ତମାଂ ତସ୍ଯୈ ତେ ସ୍ଵାହା
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମ ଓ କ୍ଷତ୍ର ଦୁହିଁ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରୁନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତମ ଶ୍ରୀକୁ ମୋ ଭିତରେ ରଖନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ, ତୁମକୁ, ସ୍ୱାହା।
ଅସ୍ଯାଜରାସୋ ଦମାମ୍ ଅରିତ୍ରା ଽ ଅର୍ଚଦ୍ଧୂମାସୋ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ପାଵକାଃ । ଶ୍ଵିତୀଚଯଃ ଶ୍ଵାତ୍ରାସୋ ଭୁରଣ୍ଯଵୋ ଵନର୍ଷଦୋ ଵାଯଵୋ ନ ସୋମାଃ
ଏହି ଅଜର, ଶାନ୍ତ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ନାଉକାର ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖାଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନି, ପବିତ୍ର, ଧଳା ମୁଣ୍ଡିଆ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, କାଠ ଖାଉଥିବା, ପବନ ଭଳି, ସୋମ ଭଳି।
ହରଯୋ ଧୂମକେତଵୋ ଵାତଜୂତା ଽ ଉପ ଦ୍ଯଵି । ଯତନ୍ତେ ଵୃଥଗ୍ ଅଗ୍ନଯଃ
ପିତାମ୍ବର ଧୂମ୍ର କେତୁ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଉଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନିମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚଳନ୍ତି।
ଯଜା ନୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଯଜା ଦେଵାꣳ ୨ଽ ଋତଂ ବୃହତ୍ । ଅଗ୍ନେ ଯକ୍ଷି ସ୍ଵଂ ଦମମ୍
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ଦେବତାମାନେ, ବଡ଼ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର; ଅଗ୍ନି, ତୁମ ନିଜ ଘରକୁ ଯଜ୍ଞ କର।
ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଦେଵହୂତମାꣳ୨ଽ ଅଶ୍ଵାꣳ୨ଽ ଅଗ୍ନେ ରଥୀର୍ ଇଵ । ନି ହୋତା ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ସଦଃ
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଡାକାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ରଥିକ ଭଳି ଯୁକ୍ତ କର; ପୁରୁଣା ହୋତାକୁ ଆସି ବସିବାକୁ ଦିଅ।
ଦ୍ଵେ ଵିରୂପେ ଚରତଃ ସ୍ଵର୍ଥେ ଽ ଅନ୍ଯାନ୍ଯା ଵତ୍ସମ୍ ଉପ ଧାପଯେତେ । ହରିର୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯାଂ ଭଵତି ସ୍ଵଧାଵାଞ୍ଛୁକ୍ରୋ ଽ ଅନ୍ଯସ୍ଯାଂ ଦଦୃଶେ ସୁଵର୍ଚାଃ
ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକାରର ଜଣେ ଜଣେ ଆଲୋକ ପାଇଁ ଚଳନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏକ ଛାଉଣି ଦେଇଥାଏ। ଏକରେ ପିତାମ୍ବର ଅଛନ୍ତି, ନିଜେ ନିଜେ ଚଳନ୍ତି; ଅନ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଯମ୍ ଇହ ପ୍ରଥମୋ ଧାଯି ଧାତୃଭିର୍ ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠୋ ଽ ଅଧ୍ଵରେଷ୍ଵ୍ ଈଡ୍ଯଃ । ଯମ୍ ଅପ୍ନଵାନୋ ଭୃଗଵୋ ଵିରୁରୁଚୁର୍ ଵନେଷୁ ଚିତ୍ରଂ ଵିଭ୍ଵଂ ଵିଶେ-ଵିଶେ
ଏଠାରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ବସାଇଥିଲେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋତା, ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜ୍ୟ; ଯାହାକୁ ଭୃଗୁ ଓ ଅପ୍ନବାନମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଚମତ୍କାର ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କୁଳରେ।
ତ୍ରୀଣି ଶତା ତ୍ରୀ ସହସ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଂ ତ୍ରିꣳଶଚ୍ ଚ ଦେଵା ନଵ ଚାସପର୍ଯନ୍ । ଔକ୍ଷନ୍ ଘୃତୈର୍ ଅସ୍ତୃଣନ୍ ବର୍ହିର୍ ଅସ୍ମା ଽ ଆଦ୍ ଇଦ୍ ହୋତାରଂ ନ୍ଯ୍ ଅସାଦଯନ୍ତ
ତିନି ଶତ ତିନି ହଜାର ତିରିଶ ଓ ନଅ ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ଘୃତ ଲଗାଇଥିଲେ, ବେଦିକା ପତ୍ର ପତ୍ରାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଥିଲେ।
ମୂର୍ଧାନଂ ଦିଵୋ ଽ ଅରତିଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵୈଶ୍ଵାନରମ୍ ଋତ ଽ ଆ ଜାତମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ । କଵିꣳ ସମ୍ରାଜମ୍ ଅତିଥିଂ ଜନାନାମ୍ ଆସନ୍ନ୍ ଆ ପାତ୍ରଂ ଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ଦେବତାମାନେ ଦିଗନ୍ତର ଶିରା ଓ ପୃଥିବୀର ମୂଳରେ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ । ସେହି ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ୱାମୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଅତିଥି ଭାବେ ନିକଟରେ ଆଣି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ ।
ଅଗ୍ନିର୍ ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନଦ୍ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯୁର୍ ଵିପନ୍ଯଯା । ସମିଦ୍ଧଃ ଶୁକ୍ର ଽ ଆହୁତଃ
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରେ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଶୁଦ୍ଧ ଆହୁତି ଦେଲେ ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ ।
ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୋମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଵାଯୁନା । ପିବା ମିତ୍ରସ୍ଯ ଧାମଭିଃ
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ସହିତ, ମିତ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୋମ ମଧୁ ପିଅ ।
ଆ ଯଦ୍ ଇଷେ ନୃପତିଂ ତେଜ ଽ ଆନଟ୍ ଶୁଚି ରେତୋ ନିଷିକ୍ତଂ ଦ୍ଯୌର୍ ଅଭୀକେ । ଅଗ୍ନିଃ ଶର୍ଧମ୍ ଅନଵଦ୍ଯଂ ଯୁଵାନꣳ ସ୍ଵାଧ୍ଯଂ ଜନଯତ୍ ସୂଦଯଚ୍ ଚ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକାଯାଏ, ଶୁଦ୍ଧ ବୀଜ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଦ୍ୟୌଃ ମନୋଯୋଗ ଦେଇଥାଏ; ଅଗ୍ନି ନିର୍ମଳ, ଯୁବା, ସ୍ୱୟଂଜନ୍ମା ସେନାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତାହାକୁ ଉନ୍ନତ କରେ ।
ଅଗ୍ନେ ଶର୍ଧ ମହତେ ସୌଭଗାଯ ତଵ ଦ୍ଯୁମ୍ନାନ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାନି ସନ୍ତୁ । ସଂ ଜାସ୍ପତ୍ଯꣳ ସୁଯମମ୍ ଆ କୃଣୁଷ୍ଵ ଶତ୍ରୂଯତାମ୍ ଅଭି ତିଷ୍ଠା ମହାꣳସି
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ସେନାକୁ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ନେଇଯାଅ । ତୁମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହିମା ଆମ ପାଖରେ ଥାଉ । ଆମ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଏବଂ ଶାସନକୁ ଦୃଢ଼ କର, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅ ।
ତ୍ଵାꣳ ହି ମନ୍ଦ୍ରତମମ୍ ଅର୍କଶୋକୈର୍ ଵଵୃମହେ ମହି ନଃ ଶ୍ରୋଷ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନେ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ତ୍ଵା ଶଵସା ଦେଵତା ଵାଯୁଂ ପୃଣନ୍ତି ରାଧସା ନୃତମାଃ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ ଆମେ ତୁମକୁ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ବାଛିଛୁ । ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଦେବତା ଓ ବାୟୁଙ୍କ ପରି ତୁମକୁ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ।
ତ୍ଵେ ଽ ଅଗ୍ନେ ସ୍ଵାହୁତ ପ୍ରିଯାସଃ ସନ୍ତୁ ସୂରଯଃ । ଯନ୍ତାରୋ ଯେ ମଘଵାନୋ ଜନାନାମୂର୍ଵାନ୍ ଦଯନ୍ତ ଗୋନାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଭାବେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ହେଉନ୍ତୁ । ଯେଉଁ ଦାତାମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଚରାଗାହ ଦେଇ ଗାଁମାନେ ପାଇଁ ଉପକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଶ୍ରୁଧି ଶ୍ରୁତ୍କର୍ଣ ଵହ୍ନିଭିର୍ ଦେଵୈର୍ ଅଗ୍ନେ ସଯାଵଭିଃ । ଆ ସୀଦନ୍ତୁ ବର୍ହିଷି ମିତ୍ରୋ ଽ ଅର୍ଯମା ପ୍ରାତର୍ଯାଵାଣୋ ଽ ଅଧ୍ଵରମ୍
ଅଗ୍ନି, ଶ୍ରବଣଶୀଳ ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ । ପ୍ରଭାତରେ ଆସୁଥିବା ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଯଜ୍ଞରେ ଦର୍ଭୀରେ ବସନ୍ତୁ ।
ଵିଶ୍ଵେଷାମ୍ ଅଦିତିର୍ ଯଜ୍ଞିଯାନାଂ ଵିଶ୍ଵେଷାମ୍ ଅତିଥିର୍ ମାନୁଷାଣାମ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ ଦେଵାନାମ୍ ଅଵ ଽ ଆଵୃଣାନଃ ସୁମୃଡୀକୋ ଭଵତୁ ଜାତଵେଦାଃ
ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦିତି ସର୍ବୋତ୍ତମ । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଅତିଥି । ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା ଜାତବେଦା, ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉ ।
ମହୋ ଽ ଅଗ୍ନେଃ ସମିଧାନସ୍ଯ ଶର୍ମଣ୍ଯ୍ ଅନାଗା ମିତ୍ରେ ଵରୁଣେ ସ୍ଵସ୍ତଯେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ସ୍ଯାମ ସଵିତୁଃ ସଵୀମନି ତଦ୍ ଦେଵାନାମ୍ ଅଵୋ ଽ ଅଦ୍ଯା ଵୃଣୀମହେ
ବଡ଼ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ, ଆମେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦୋଷରହିତ ହେଉ, ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ । ସବିତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଉ । ଆଜି ଆମେ ଦେବତାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ ।
ଆପଶ୍ ଚିତ୍ ପିପ୍ଯୁ ସ୍ତର୍ଯୋ ନ ଗାଵୋ ନକ୍ଷନ୍ନ୍ ଋତଂ ଜରିତାରସ୍ ତ ଽ ଇନ୍ଦ୍ର । ଯାହି ଵାଯୁର୍ ନ ନିଯୁତୋ ନୋ ଽ ଅଚ୍ଛା ତ୍ଵꣳ ହି ଧୀଭିର୍ ଦଯସେ ଵି ଵାଜାନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଗାଁମାନେ ଦୁଧ ଭରି ଚାଲିଆସନ୍ତି, ସେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଗାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ । ବାୟୁ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପାଖକୁ ଯେପରି ଆସନ୍ତି, ସେପରି ଆସ, କାରଣ ତୁମେ ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଫଳ ବଣ୍ଟନ କର ।
ଗାଵ ଽ ଉପାଵତାଵତଂ ମହୀ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରପ୍ସୁଦା । ଉଭା କର୍ଣା ହିରଣ୍ଯଯା
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଧନ ନେଇ ଗାଁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଉଭୟ କାନ୍ ହେଉଛି ସୁନାର ।
ଯଦ୍ ଅଦ୍ଯ ସୂର ଽ ଉଦିତେ ନାଗା ମିତ୍ରୋ ଽ ଅର୍ଯମା । ସୁଵାତି ସଵିତା ଭଗଃ
ଆଜି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବାବେଳେ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ଜାଗିଛନ୍ତି, ସବିତା ଓ ଭଗ ଶୁଭ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ଆ ସୁତେ ସିଞ୍ଚତ ଶ୍ରିଯꣳ ରୋଦସ୍ଯୋର୍ ଅଭିଶ୍ରିଯମ୍ । ରସା ଦଧୀତ ଵୃଷଭମ୍ ॥[ ତଂ ପ୍ରତ୍ନଥା। ଅଯଂ ଵେନଃ॥]
ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ, ଶ୍ରୀ ଓ ରୋଦସୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଢେଉଁ । ରସା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭକୁ ଧାରଣ କରୁ । [ସେହି ପୁରାତନ, ଏହି ହେଉଛି ବେନା ।]