ଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯ ଽ ଆତପତି ଯୋ ଦେଵାନାଂ ପୁରୋହିତଃ । ପୂର୍ଵୋ ଯୋ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଜାତୋ ନମୋ ରୁଚାଯ ବ୍ରାହ୍ମଯେ
ଯିଏ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯିଏ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପୁରୋହିତ, ଯିଏ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ରୁଚଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯଂ ଜନଯନ୍ତୋ ଦେଵା ଽ ଅଗ୍ରେ ତଦ୍ ଅବ୍ରୁଵନ୍ । ଯସ୍ ତ୍ଵୈଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵିଦ୍ଯାତ୍ ତସ୍ଯ ଦେଵା ଽ ଅସନ୍ ଵଶେ
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସୃଷ୍ଟି କରି, କହିଥିଲେ: ଯିଏ ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜାଣିଥାଏ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଧୀନରେ ରହନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଶ୍ ଚ ତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ ଚ ପତ୍ନ୍ଯାଵ୍ ଅହୋରାତ୍ରେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ରୂପମ୍ ଅଶ୍ଵିନୌ ଵ୍ଯାତ୍ତାମ୍ । ଇଷ୍ଣନ୍ନ୍ ଇଷାଣାମୁଂ ମ ଽ ଇଷାଣ ସର୍ଵଲୋକଂ ମ ଽ ଇଷାଣ
ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମର ପତ୍ନୀ; ଦିନ ଓ ରାତି ତୁମର ପାଖରେ; ତାରାମାନେ ତୁମର ଆକୃତି; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତୁମର ମୁଖ। ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦିଅ; ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଆମକୁ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଦିଅ।
ତଦ୍ ଏଵାଗ୍ନିସ୍ ତଦ୍ ଆଦିତ୍ଯସ୍ ତଦ୍ ଵାଯୁସ୍ ତଦ୍ ଉ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ । ତଦ୍ ଏଵ ଶୁକ୍ରଂ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ତା ଽ ଆପଃ ସ ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେଇ ବାୟୁ, ସେଇ ଚନ୍ଦ୍ରମା; ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ, ସେମାନେ ଜଳ, ସେଇ ପ୍ରଜାପତି।
ସର୍ଵେ ନିମେଷା ଜଜ୍ଞିରେ ଵିଦ୍ଯୁତଃ ପୁରୁଷାଦ୍ ଅଧି । ନୈନମୂର୍ଧ୍ଵଂ ନ ତିର୍ଯଞ୍ଚଂ ନ ମଧ୍ଯେ ପରି ଜଗ୍ରଭତ୍
ସମସ୍ତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ବିଦ୍ୟୁତ୍, ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। କେହି ତାଙ୍କୁ ଉପରେ, କିମ୍ବା ପାର୍ଶ୍ୱରେ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟରେ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନ ତସ୍ଯ ପ୍ରତିମା ଽ ଅସ୍ତି ଯସ୍ଯ ନାମ ମହଦ୍ ଯଶଃ । ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭ ଽ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷଃ । ମା ମା ହିꣳସୀଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷା । ଯସ୍ମାନ୍ ନ ଜାତ ଽ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷ
ତାଙ୍କର କୌଣସି ସମାନ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ନାମ ମହାନ ଯଶସ୍ବୀ। ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଭାବେ ପରିଚିତ। 'ମୋତେ କ୍ଷତି କରିନାହଁ' ତାଙ୍କର ଆଦେଶ। ସେଠାରୁ କିଛି ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲା।
ଏଷୋ ହ ଦେଵଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଽନୁ ସର୍ଵାଃ ପୂର୍ଵୋ ହ ଜାତଃ ସ ଽ ଉ ଗର୍ଭେ ଽ ଅନ୍ତଃ । ସ ଽ ଏଵ ଜାତଃ ସ ଜନିଷ୍ଯମାଣଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ ଜନାସ୍ ତିଷ୍ଠତି ସର୍ଵତୋମୁଖଃ
ଏହି ଦେବତା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ସେ ଗର୍ଭରେ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଆଗକୁ ଜନ୍ମିବେ; ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି।
ଯସ୍ମାଜ୍ ଜାତଂ ନ ପୁରା କିଂ ଚନୈଵ ଯ ଆବଭୂଵ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ପ୍ରଜାପତିଃ ପ୍ରଜଯା ସꣳରରାଣସ୍ ତ୍ରୀଣି ଜ୍ଯୋତୀꣳଷି ସଚତେ ସ ଷୋଡଶୀ
ଯାହାଠାରୁ ପୂର୍ବରୁ କିଛି ଜନ୍ମିନଥିଲା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତ ହେଲେ, ପ୍ରଜାପତି ସନ୍ତାନ ସହିତ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେ ତିନି ପ୍ରକାଶ ଏବଂ ଷୋଡ଼ଶୀ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ଯେନ ଦ୍ଯୌର୍ ଉଗ୍ରା ପୃଥିଵୀ ଚ ଦୃଢା ଯେନ ସ୍ଵ ସ୍ତଭିତଂ ଯେନ ନାକଃ । ଯୋ ଽ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ରଜସୋ ଵିମାନଃ କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ
ଯିଏ ଦୁର୍ଦ୍ଧର ଆକାଶ ଓ ଦୃଢ଼ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଆକାଶକୁ ଉପରେ ରଖିଛନ୍ତି, ଯିଏ ମହାନ ଶୂନ୍ୟକୁ ନିୟମିତ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧୂଳିର ରାଜା ଭାବେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି—ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ନିବେଦନ କରିବା?
ଯଂ କ୍ରନ୍ଦସୀ ଽ ଅଵସା ତସ୍ତଭାନେ ଽ ଅଭ୍ଯୈକ୍ଷେତାଂ ମନସା ରେଜମାନେ । ଯତ୍ରାଧି ସୂର ଽ ଉଦିତୋ ଵିଭାତି କସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ହଵିଷା ଵିଧେମ । ଆପୋ ହ ଯଦ୍ ବୃହତୀଃ । ଯଶ୍ ଚିଦ୍ ଆପଃ
ଯିଏଙ୍କ ଭରସାରେ ଦୁଇ ଦୁଃଖିତ ଦିନ ଓ ରାତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ—ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଆମେ ନିବେଦନ କରିବା? ଜଳ ନିଶ୍ଚୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଜଳ ନିଜେ।
ଵେନସ୍ ତତ୍ ପଶ୍ଯନ୍ ନିହିତଂ ଗୁହା ସଦ୍ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏକନୀଡମ୍ । ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଇଦꣳ ସଂ ଚ ଵି ଚୈତି ସର୍ଵꣳ ସ ଽ ଓତଃ ପ୍ରୋତଶ୍ ଚ ଵିଭୂଃ ପ୍ରଜାସୁ
ଯିଏ ଦୃଷ୍ଟା ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ତାହାକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ନିଡ଼ରେ ମିଶିଯାଏ—ସେଠି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକାଠି ଓ ଅଲଗା ଭାବରେ ଚଳିଥାଏ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଞ୍ଜିତ ଓ ବିସ୍ତୃତ।
ପ୍ର ତଦ୍ ଵୋଚେଦ୍ ଅମୃତଂ ନୁ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଧାମ ଵିଭୃତଂ ଗୁହା ସତ୍ । ତ୍ରୀଣି ପଦାନି ନିହିତା ଗୁହାସ୍ଯ ଯସ୍ ତାନି ଵେଦ ସ ପିତୁଃ ପିତାସତ୍
ଯିଏ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଗନ୍ଧର୍ବ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସେଇ ନିବାସକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ତିନିଟି ପଦ ଗୁହାରେ ରହିଛି; ଯିଏ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣେ, ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ହୁଏ।
ସ ନୋ ବନ୍ଧୁର୍ ଜନିତା ସ ଵିଧାତା ଧାମାନି ଵେଦ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା । ଯତ୍ର ଦେଵା ଽ ଅମୃତମ୍ ଆନଶାନାସ୍ ତୃତୀଯେ ଧାମନ୍ନ୍ ଅଧ୍ଯ୍ ଐରଯନ୍ତ
ସେ ଆମର ବନ୍ଧୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ; ସେ ସମସ୍ତ ନିବାସ ଓ ଜଗତ ଜାଣନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତତ୍ୱ ଲାଗି ତୃତୀୟ ନିବାସକୁ ଉଠିଯାଇଥିଲେ।
ପରୀତ୍ଯ ଭୂତାନି ପରୀତ୍ଯ ଲୋକାନ୍ ପରୀତ୍ଯ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଶ୍ ଚ । ଉପସ୍ଥାଯ ପ୍ରଥମଜାମ୍ ଋତସ୍ଯାତ୍ମନାତ୍ମାନମ୍ ଅଭି ସଂ ଵିଵେଶ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗକୁ ଆବୃତ କରି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ; ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ସଦ୍ଯ ଽ ଇତ୍ଵା ପରି ଲୋକାନ୍ ପରି ଦିଶଃ ପରି ସ୍ଵଃ । ଋତସ୍ଯ ତନ୍ତୁଂ ଵିତତଂ ଵିଚୃତ୍ଯ ତଦ୍ ଅପଶ୍ଯତ୍ ତଦ୍ ଅଭଵତ୍ ତଦ୍ ଆସୀତ୍
ସେ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକାଠି କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କଲେ; ସତ୍ୟର ବିସ୍ତୃତ ସୂତ୍ରକୁ ଖୋଜିଲେ; ସେ ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ, ତାହା ହେଲେ, ତାହା ହେଇ ରହିଲେ।
ସଦସସ୍ ପତିମ୍ ଅଦ୍ଭୁତଂ ପ୍ରିଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯମ୍ । ସନିଂ ମେଧାମ୍ ଅଯାସିଷꣳମ୍ ସ୍ଵାହା
ଅଦ୍ଭୁତ, ପ୍ରିୟ, ସଭାର ନାଥ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଆମେ ଯାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁ, ସେଇ ମେଧା ସହିତ ମୋତେ ଏକତା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ସ୍ୱାହା।
ଯାଂ ମେଧାଂ ଦେଵଗଣାଃ ପିତରଶ୍ ଚୋପାସତେ । ତଯା ମାମ୍ ଅଦ୍ଯ ମେଧଯାଗ୍ନେ ମେଧାଵିନଂ କୁରୁ ସ୍ଵାହା
ଯେହି ମେଧାକୁ ଦେବମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି—ସେଇ ମେଧା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ମୋତେ ମେଧାବୀ କର। ସ୍ୱାହା।
ମେଧାଂ ମେ ଵରୁଣୋ ଦଦାତୁ ମେଧାମ୍ ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରଜାପତିଃ । ମେଧାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ ଚ ଵାଯୁଶ୍ ଚ ମେଧାଂ ଧାତା ଦଦାତୁ ମେ ସ୍ଵାହା
ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ପ୍ରଜାପତି ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ, ଧାତା ମୋତେ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ସ୍ୱାହା।
ଇଦଂ ମେ ବ୍ରହ୍ମ ଚ କ୍ଷତ୍ରଂ ଚୋଭେ ଶ୍ରିଯମ୍ ଅଶ୍ନୁତାମ୍ । ମଯି ଦେଵା ଦଧତୁ[ ଦଧଵୁ ] ଶ୍ରିଯମ୍ ଉତ୍ତମାଂ ତସ୍ଯୈ ତେ ସ୍ଵାହା
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମ ଓ କ୍ଷତ୍ର ଦୁହିଁ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରୁନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତମ ଶ୍ରୀକୁ ମୋ ଭିତରେ ରଖନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ, ତୁମକୁ, ସ୍ୱାହା।
ଅସ୍ଯାଜରାସୋ ଦମାମ୍ ଅରିତ୍ରା ଽ ଅର୍ଚଦ୍ଧୂମାସୋ ଽ ଅଗ୍ନଯଃ ପାଵକାଃ । ଶ୍ଵିତୀଚଯଃ ଶ୍ଵାତ୍ରାସୋ ଭୁରଣ୍ଯଵୋ ଵନର୍ଷଦୋ ଵାଯଵୋ ନ ସୋମାଃ
ଏହି ଅଜର, ଶାନ୍ତ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ନାଉକାର ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖାଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନି, ପବିତ୍ର, ଧଳା ମୁଣ୍ଡିଆ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, କାଠ ଖାଉଥିବା, ପବନ ଭଳି, ସୋମ ଭଳି।
ହରଯୋ ଧୂମକେତଵୋ ଵାତଜୂତା ଽ ଉପ ଦ୍ଯଵି । ଯତନ୍ତେ ଵୃଥଗ୍ ଅଗ୍ନଯଃ
ପିତାମ୍ବର ଧୂମ୍ର କେତୁ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଉଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନିମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚଳନ୍ତି।
ଯଜା ନୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଯଜା ଦେଵାꣳ ୨ଽ ଋତଂ ବୃହତ୍ । ଅଗ୍ନେ ଯକ୍ଷି ସ୍ଵଂ ଦମମ୍
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର, ଦେବତାମାନେ, ବଡ଼ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର; ଅଗ୍ନି, ତୁମ ନିଜ ଘରକୁ ଯଜ୍ଞ କର।
ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଦେଵହୂତମାꣳ୨ଽ ଅଶ୍ଵାꣳ୨ଽ ଅଗ୍ନେ ରଥୀର୍ ଇଵ । ନି ହୋତା ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ସଦଃ
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଡାକାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ରଥିକ ଭଳି ଯୁକ୍ତ କର; ପୁରୁଣା ହୋତାକୁ ଆସି ବସିବାକୁ ଦିଅ।
ଦ୍ଵେ ଵିରୂପେ ଚରତଃ ସ୍ଵର୍ଥେ ଽ ଅନ୍ଯାନ୍ଯା ଵତ୍ସମ୍ ଉପ ଧାପଯେତେ । ହରିର୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯାଂ ଭଵତି ସ୍ଵଧାଵାଞ୍ଛୁକ୍ରୋ ଽ ଅନ୍ଯସ୍ଯାଂ ଦଦୃଶେ ସୁଵର୍ଚାଃ
ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକାରର ଜଣେ ଜଣେ ଆଲୋକ ପାଇଁ ଚଳନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏକ ଛାଉଣି ଦେଇଥାଏ। ଏକରେ ପିତାମ୍ବର ଅଛନ୍ତି, ନିଜେ ନିଜେ ଚଳନ୍ତି; ଅନ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଅଯମ୍ ଇହ ପ୍ରଥମୋ ଧାଯି ଧାତୃଭିର୍ ହୋତା ଯଜିଷ୍ଠୋ ଽ ଅଧ୍ଵରେଷ୍ଵ୍ ଈଡ୍ଯଃ । ଯମ୍ ଅପ୍ନଵାନୋ ଭୃଗଵୋ ଵିରୁରୁଚୁର୍ ଵନେଷୁ ଚିତ୍ରଂ ଵିଭ୍ଵଂ ଵିଶେ-ଵିଶେ
ଏଠାରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ବସାଇଥିଲେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋତା, ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜ୍ୟ; ଯାହାକୁ ଭୃଗୁ ଓ ଅପ୍ନବାନମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଚମତ୍କାର ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କୁଳରେ।
ତ୍ରୀଣି ଶତା ତ୍ରୀ ସହସ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଂ ତ୍ରିꣳଶଚ୍ ଚ ଦେଵା ନଵ ଚାସପର୍ଯନ୍ । ଔକ୍ଷନ୍ ଘୃତୈର୍ ଅସ୍ତୃଣନ୍ ବର୍ହିର୍ ଅସ୍ମା ଽ ଆଦ୍ ଇଦ୍ ହୋତାରଂ ନ୍ଯ୍ ଅସାଦଯନ୍ତ
ତିନି ଶତ ତିନି ହଜାର ତିରିଶ ଓ ନଅ ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ଘୃତ ଲଗାଇଥିଲେ, ବେଦିକା ପତ୍ର ପତ୍ରାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ହୋତା ଭାବେ ବସାଇଥିଲେ।
ମୂର୍ଧାନଂ ଦିଵୋ ଽ ଅରତିଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵୈଶ୍ଵାନରମ୍ ଋତ ଽ ଆ ଜାତମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ । କଵିꣳ ସମ୍ରାଜମ୍ ଅତିଥିଂ ଜନାନାମ୍ ଆସନ୍ନ୍ ଆ ପାତ୍ରଂ ଜନଯନ୍ତ ଦେଵାଃ
ଦେବତାମାନେ ଦିଗନ୍ତର ଶିରା ଓ ପୃଥିବୀର ମୂଳରେ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ । ସେହି ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ୱାମୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଅତିଥି ଭାବେ ନିକଟରେ ଆଣି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ ।
ଅଗ୍ନିର୍ ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନଦ୍ ଦ୍ରଵିଣସ୍ଯୁର୍ ଵିପନ୍ଯଯା । ସମିଦ୍ଧଃ ଶୁକ୍ର ଽ ଆହୁତଃ
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରେ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଶୁଦ୍ଧ ଆହୁତି ଦେଲେ ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ ।
ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୋମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନ ଽ ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଵାଯୁନା । ପିବା ମିତ୍ରସ୍ଯ ଧାମଭିଃ
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ସହିତ, ମିତ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୋମ ମଧୁ ପିଅ ।
ଆ ଯଦ୍ ଇଷେ ନୃପତିଂ ତେଜ ଽ ଆନଟ୍ ଶୁଚି ରେତୋ ନିଷିକ୍ତଂ ଦ୍ଯୌର୍ ଅଭୀକେ । ଅଗ୍ନିଃ ଶର୍ଧମ୍ ଅନଵଦ୍ଯଂ ଯୁଵାନꣳ ସ୍ଵାଧ୍ଯଂ ଜନଯତ୍ ସୂଦଯଚ୍ ଚ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକାଯାଏ, ଶୁଦ୍ଧ ବୀଜ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଦ୍ୟୌଃ ମନୋଯୋଗ ଦେଇଥାଏ; ଅଗ୍ନି ନିର୍ମଳ, ଯୁବା, ସ୍ୱୟଂଜନ୍ମା ସେନାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତାହାକୁ ଉନ୍ନତ କରେ ।